30/12/11

-αυτά-

Αποχαιρετώ τον εαυτό μου γιατί δεν θέλω να του μοιάσω. 
Αναθεωρώ τις πράξεις μου και τα συναισθήματά μου γιατί αποφάσισα να ελπίζω στο τίποτα. 
Επιζητώ το κενό. 
Η απάθεια θα προκύψει. 
Ας επέλθει το τέλος επιτέλους. 
Το περιμένω και το επιθυμώ. 
Γλίτωσα από την ελπίδα. 
Είμαι πια ελεύθερη.

Υπό το φως της ανατολής...

Ξημερώνει σιγά σιγά η προτελευταία μέρα του χρόνου. Και εγώ φεύγω... Σε μερικές ώρες θα είμαι μακριά. Η ευχή μου θα εκπληρωθεί. -Θα εκπληρωθεί;- Θα ταξιδεύω μακριά-από όλους και από όλα.
Η τελευταία μου λοιπόν ανάρτηση του χρόνου ε; Καιρός ήταν να τελειώσει. Μια καινούρια αρχή νομίζω όλοι τη χρειαζόμαστε. Να αφήσουμε πίσω τα προβλήματα και να μας δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία την καινούρια χρονιά να αλλάξουμε κάποια πράγματα, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να κάνουμε σωστές επιλογές...
Την περσινή Πρωτοχρονιά τη θυμάμαι ακόμη. Θυμάμαι πως με βρήκε ο καινούριος χρόνος. Με ποιες... Και θυμάμαι τι ευχήθηκα και σε τι έκανα πρόποση εκείνο το βράδυ. Σε μια καινούρια αρχή. Να μην συνεχιστούν οι τσακωμοί και οι τότε καβγάδες. Νομίζω πως εκπληρώθηκε η ευχή μου. Βέβαια όχι ακριβώς με τον τρόπο που είχα φανταστεί. Δεν είναι ότι διορθώθηκαν οι τότε σχέσεις μου με κάποια άτομα. Όχι. Απλά διακόπηκαν τελείως. Ίσως φέτος θα πρέπει να προσέξω περισσότερο τι εύχομαι...
Αλλά ας μην είμαι αχάριστη. Πίσω μου δεν αφήνω μονάχα προβλήματα και σκοτούρες. Όχι, είναι άδικο να πω κάτι τέτοιο. Πέρασα πολλές όμορφες στιγμές, που θα μου λείψουν. Γνώρισα άτομα που δεν το περίμενα, και ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα που δεν το είχα ποτέ μου φανταστεί. Όλα τα κρατάω, όλα τα θυμάμαι, όλα θα μου λείψουν. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή είχε σημασία, ήταν μοναδικό.
Εύχομαι σε όλους Καλή Πρωτοχρονιά. Καλές γιορτές ολόψυχα! Και θα δώσω μια συμβουλή. Για να περνάς ωραία δεν χρειάζεται να κυνηγάς το μοναδικό και το υπερβολικό. Εγώ τις φετινές γιορτές πέρασα πολύ όμορφα, αν και δεν έκανα κάτι ξεχωριστό. (Βέβαια με το καλό έχω διάφορα σχέδια για του χρόνου και ιδιαίτερα για του παραχρόνου...αλλά τώρα είναι νωρίς ακόμη!)
Και κάτι τελευταίο. Αρχίζω να αμφιβάλλω. Τελικά ίσως να μην ξέρω να κρίνω χαρακτήρες τόσο καλά. Ίσως αυτή μου η τάση να τους θεωρώ όλους καλούς μέχρι αποδείξεως του εναντίου να μην έχει πολύ καλή έκβαση. Ίσως μερικές φορές χρειάζονται άτομα να σου ανοίγουν τα μάτια...Ποιος ξέρει...αυτό μονάχα που θέλω να πω είναι πως εάν κάνω λάθος-που το εύχομαι βαθιά μέσα μου- ...είμαι απαίσια... Εάν οι αμφιβολίες μου αποδειχθούν λάθος, είμαι χειρότερη από όσο φοβάμαι και δεν έχω φερθεί καθόλου σωστά. Όταν κάποιος σου παραχωρεί την ψυχή του, δεν κοιτάς να βρεις το παραμικρό ελάττωμα και να τον κατηγορήσεις όσο πιο σκληρά μπορείς γι'αυτό. Ειδικά εάν μόνος του έχει επιλέξει να σου φανερώσει κάτι καλά κρυμμένο από μέσα του.
Δεν είμαι χαζή. Εύχομαι να ήμουν μερικές φορές. Η αμφιβολία δεν ξέρω τι σύμβουλος είναι, καλός ή κακός. Η εμπιστοσύνη όμως θα έπρεπε να προϋπάρχει εκείνης.
Όπως και να έχει...η αλήθεια στο τέλος πάντα φανερώνεται.
Καλημέρα σε όλους λοιπόν.
Να έχετε υπέροχες γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά!
Τα λέμε το νέο έτος!
Με αγάπη,
Χρ.






29/12/11

Αγάπη...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νησί και εκέι ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Η Χαρά, η Λύπη, η Γνώση και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά να λείπει η Αγάπη. Μία μέρα σάν όλες τις υπόλοιπες ανακοινώθηκε στα συναισθήματα οτι το νησί θα βούλιαζε και έτσι το ένα μετά το άλλο κατασκέυασαν πλοία και έφυγαν. Όλα εκτός απ’ την Αγάπη. Η Αγάπη ήταν η μοναδική που έμεινε. Θέλησε να περιμένει, να περιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί είχε σχεδόν βουλιάξει ολόκληρο η αγάπη αποφάσισε οτι ήταν ώρα να ζητήσει βοήθεια. Εκείνη την ώρα είδε τον Πλούτο να την προσπερνά πάνω σε ένα μεγάλο πλοίο. Έτσι η Αγάπη είπε: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» Και ο Πλούτος απάντησε: «Όχι δεν μπορώ. Το χρυσάφι και το ασήμι που έχω μαζί μου καταλαμβάνει όλο το πλοίο και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για σένα.» Η Αγάπη αποφάσισε να ρωτήσει τη Ματαιοδοξία που έκανε την εμφανισή της μέσα σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Ματαιοδοξία βοήθα με σε ικετεύω!» «Μα Αγάπη είσαι μούσκεμα! Πώς να σε βάλω στο πλοίο μου, θα το καταστρέψεις!» απάντησε η ματαιοδοξία. Η Λύπη ήταν επίσης εκεί κοντά και έτσι η Αγάπη της είπε: «Λύπη άσε με να ρθω μαζί σου.» «Ώ αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που έχω ανάγκη να μείνω μόνη μου.» Η Χαρά πέρασε δίπλα απ’ την αγάπη αλλά ήταν τόσο χαρούμενη που δεν μπόρεσε κάν να ακούσει την αγάπη που της φώναζε. Ξαφνικά, ακούστηκε Μια φωνή! «Έλα Αγάπη, έλα μαζί μου.» γυρίζοντας η αγάπη είδε μια γερόντισσα. Η Αγάπη μέσα στη χαρά και την μεγάλη της τύχη ξέχασε να ρωτήσει τη γερόντισσα που πήγαιναν. Όταν επιτέλους πάτησαν στεριά, η γερόντισσα συνέχισε το δρόμο της. Η Αγάπη κατάλαβε πόσα χρουστούσε στη καλή γριά και έτσι ρώτησε τη γνώση, μία άλλη γερόντισσα: «Ποιός με βοήθησε;» «Ήταν ο Χρόνος.» απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Μα γιατί με βοήθησε;» Και η Γνώση χαμογέλασε σοφά και αποκρίθηκε: «Γιατί μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει την αξία της Αγάπης

πηγή: bit.ly/sFiYDX

26/12/11

Χριστούγεννα...

Είναι αρκετά αργά, μα ταυτόχρονα και τόσο νωρίς... 
Η ημέρα των Χριστουγέννων πριν λίγα λεπτά ολοκληρώθηκε.
Η περίληψη της ημέρας και τα συμπεράσματά μου; Χμμ..δύσκολο..ας δούμε τι μπορώ να κάνω...

Όπως όλοι ξέρετε-ή και όχι- σήμερα είχα τη γιορτή μου. Ναι, όποιος δεν έχει καταλάβει για ποιο λόγο ονομάζεται .christina το συγκεκριμένο blog, νομίζω πως σήμερα του λύνεται η απορία. Με λένε Χριστίνα.
Ναι, λοιπόν, σήμερα είχα τη γιορτή μου. Και όπως θα πίστευε ο καθένας σήμερα θα έπρεπε να συνέβαιναν κοσμοϊστορικά και μοναδικά πράγματα στη ζωή μου. Λογικά, θα έπρεπε να πάω κάπου ξεχωριστά, να κάνω κάτι ξεχωριστό και μπλα...μπλα...μπλα...
Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω. Τίποτα ξεχωριστό, τίποτα μοναδικό, τίποτα ανεπανάληπτο. Απλά μονάχα μικρές μικρές μικρές στιγμούλες που έκαναν την ημέρα μου μοναδική.

Γέλασα, φώναξα, δάκρυσα, αγκάλιασα, συγκινήθηκα, θύμωσα, λύγισα, χάρηκα, ντράπηκα,λάτρεψα... ΕΝΙΩΣΑ!

Πώς λοιπόν να μην θεωρήσω αυτή τη μέρα ξεχωριστή; Ένα συνονθύλευμα από γεύσεις, εικόνες, μυρωδιές, πρόσωπα. Ήταν...ήταν για εμένα τόσο ξεχωριστή. Έμαθα πράγματα που φοβόμουν να ρωτήσω, κατάλαβα άλλα που δεν τολμούσα να σκεφτώ, πήρα αποφάσεις για καταστάσεις που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω, και πάνω από όλα, έφτασα λίγο πιο κοντά στο να καταλάβω τι συμβαίνει μέσα μου. Ε, γι'αυτό την ευγνωμονώ αυτή τη μέρα. Ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα, το παραδέχομαι, αλλά ταυτόχρονα τόσο υπέροχη και μαγευτική! Εν τέλει, χαίρομαι για όσα έμαθα, όσο δύσκολο και αν είναι πλέον να επιλέξω...δεν πειράζει, κάποια πράγματα είναι απλά ανεκτίμητα, έτσι όπως είναι...

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε κάποια άτομα που με άφησαν να κοιτάξω στην ψυχή τους σήμερα. Μια ψυχή τόσο υπέροχη, αλλά και τόσο φοβισμένη κατά βάθος. Δεν θα έπρεπε.
Το συμπέρασμά μου λοιπόν από σήμερα;
Έχω τόσο ξεχωριστά άτομα στη ζωή μου, και τους ευχαριστώ γι' αυτό. Ευχαριστώ που με ανέχεστε και με αγαπάτε γι'αυτό που είμαι. 
Ευχαριστώ!

Καλές γιορτές σε όλους! Με πολλή αγάπη πάνω από όλα! Και υγεία ναι, αλλά η ζωή χωρίς αγάπη δεν σημαίνει τίποτα!
Πώς να μην θεωρώ λοιπόν απίστευτα τυχερό τον εαυτό μου;



Ευχαριστώ τόσο πολύ..!

22/12/11


Άλλαξε, τι περιμένεις;

«Για να κερδίσω χρόνο έπρεπε να μάθω να μετανιώνω. Όσο είχα ακόμα χρόνο να επανορθώσω. Να αλλάξω. Να ξαναφτιάξω.»
ΔΙΑΛΕΞΑ ΕΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟ. ΕΝΤΟΝΟ. «ΠΟΣΟ ΚΑΝΕΙ;» ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΑ. «Τόσο», μου απάντησε. Το πλήρωσα και έφυγα. Περπάτησα μέχρι την αίθουσα καπνιστών, διάλεξα ένα τραπέζι ανάμεσα σε μια κυρία που καθόταν με το σκυλί της και ένα ζευγάρι που μιλούσε χαμηλόφωνα. Κάθισα, παράγγειλα καφέ, κοίταξα για τελευταία φορά την οθόνη με τις αναχωρήσεις, βεβαιώθηκα πως είχα χρόνο για ένα τελευταίο τσιγάρο πριν την πτήση και άνοιξα το κουτί, βγάζοντας από μέσα το πράσινο καινούργιο μου ρολόι, και το φόρεσα.

ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΑ ΡΟΛΟΙ. Με ενοχλούσε στον καρπό. Δεν έβρισκα και κανένα γουστόζικο να μου ταιριάζει, έτσι έλεγα.Τις ώρες όμως τις μετρούσα. Όπως και τον χρόνο. Τον μετρούσα. Αλλά δεν ήξερα αν είχα ποτέ καταφέρει να τον φορέσω. Δηλαδή να χωρέσω σ’ αυτόν. Μέχρι εκείνη τη μέρα που αποφάσισα να φύγω. Αγοράζοντας ένα πράσινο ρολόι για να κοιτάω μόνο την ώρα της πτήσης. Να προλάβω το αεροπλάνο. Να προλάβω. Να χωρέσω στο χρόνο μου.

«ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ;» ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ. «ΔΕΝ ΞΕΡΩ», ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑ. «Μετανιώνεις;» με ρώτησε. «Μετανιώνω για πολλά», απάντησα. Εκείνη σιώπησε. Μάλλον περίμενε να μιλήσω περισσότερο. Μα δεν ήθελα. Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε πως για πρώτη φορά συνειδητοποιούσα πως αν ήθελα να κερδίσω χρόνο, έπρεπε να μάθω να μετανιώνω. Όσο είχα ακόμα χρόνο να επανορθώσω. Να αλλάξω. Να ξαναφτιάξω. Να αποδεσμευτώ από το παρελθόν, αναιρώντας τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν πρόκειται να χωρέσω στο χρόνο, αν δεν μετανιώσω. Έτσι ένιωσα. Και το ‘νιωσα την στιγμή που αισθάνθηκα πως δεν θα προλάβω.

«ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ», ΤΗΣ ΕΙΠΑ. «ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ;» ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ. «Δεν ξέρω», απάντησα. Και κείνη πάλι σιώπησε. Κοίταξε το ρολόι στον τοίχο του δωματίου. Ένα μεγάλο παλιό ρολόι με περίεργους δείκτες φτιαγμένους από υλικό που έμοιαζε βαρύ, όπως βαριές ήταν οι ώρες μέσα σε κείνο το δωμάτιο, που έπρεπε μια φορά την βδομάδα να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου. Μέσα σε σαράντα λεπτά κάθε φορά. Τόσος ήταν ο χρόνος που μου έδινε. Για να λογαριάσω τι έκανα τον δικό μου χρόνο, στα χρόνια. Για να λογαριάσω γιατί οι μέρες που ξημέρωναν έμοιαζαν φορτίο και οι νύχτες με πονούσαν στην πλάτη ακόμα και την ώρα που κοιμόμουνα. Δεν ήξερα τι ήθελα να προλάβω. Δεν ήξερα να απαντήσω. Ένιωθα όμως πως ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου. Ήταν αντίπαλος μου. «Κι’ αν αύριο πέθαινες;» με ρώτησε, αφότου πριν μου είπε πως όπου να ‘ναι τελειώνει η ώρα μας. Δεν απάντησα. Μα ήταν τότε που κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να φύγω, από κείνο το δωμάτιο και από όλα τα δωμάτια, στα οποία δεν είχα καταφέρει να χωρέσω.

ΓΥΡΙΣΑ ΠΙΣΩ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΗΝΑ. ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΞΑΝΑ. ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ. Με το ρολόι στον τοίχο. «Τι φοβάσαι;» με ρώτησε. «Δεν φοβάμαι», απάντησα. «Απλά χρειάζομαι χρόνο να συνηθίσω». «Να συνηθίσεις τι;» με ρώτησε. «Το ότι δεν φοβάμαι», απάντησα. «Και τώρα;» με ρώτησε. «Τώρα τι;» απάντησα. «Δεν φοβάσαι πως δεν θα προλάβεις;» ρώτησε. «Να προλάβω τι;» απάντησα. «Το χρόνο» είπε. «Ο χρόνος ο δικός μου θα διαρκέσει όσο και εγώ…». Έτσι απάντησα. Και ήταν η τελευταία φορά που την είδα.

ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΡΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΩ ΠΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ. Το χρόνο μου θα τον μετρήσω όταν οι ώρες μοιάζουν οι ίδιες ξανά.

ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΟΥ
27.10.2011

17/12/11

I hate everything about you. Why do I love you?

Το παράδοξο κυριαρχεί στη ζωή μας. Και τι πιο παράδοξο από την καρδιά; Σήμερα διάβασα κάτι υπέροχο και ταυτόχρονα τόσο σοκαριστικό. Ειλικρινά; Με φόβισε. Τόσο οικείο. Αναρωτιέμαι...τόσο καιρό προσπαθώ να ανακαλύψω τη σωστή απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τολμώ να πω δυνατά, που δεν τολμάω να παραδεχτώ. Άραγε πρέπει να λέμε και να δείχνουμε αυτά που νιώθουμε; Πρέπει να ξεγυμνώνουμε την καρδιά μας και να τη χαρίζουμε αναίσχυντα; Άραγε αξίζει να πονάμε;
Δεν θέλω να μάθω την απάντηση. Δεν ξέρω εάν θα με καλύψει. Φοβάμαι μέσα μου πως η συνειδητοποίηση θα κάνει τα πάντα πιο δύσκολα.

Βρισκόμαστε στις παρυφές της τελευταίας εβδομάδας πριν κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Τι διακοπές δηλαδή. Πόσο να ξεκουραστείς όταν οι απαιτήσεις όλο και αυξάνονται ό,τι και αν κάνεις;
Σήμερα ήταν απαίσια. Δεν το πίστευα πως μια μονάχα μέρα θα μπορούσε να περιλάβει τόσα πολλά συναισθήματα μέσα της. Αδικία, πόνος, μίσος, αλαζονεία, λάθη και αυτό το ασθματικό συναίσθημα που νιώθεις πως δεν μπορείς να αναπνεύσεις γιατί κάτι πιέζει τόσο πολύ την καρδιά σου και νιώθεις πως κινδυνεύει να διαλυθεί. Και το χειρότερο; Ήμουν Ένιωθα μόνη.

Δεν περίμενα να πω ποτέ στη ζωή μου πως κουράστηκα. Δεν περίμενα να το ένιωθα αυτό το συναίσθημα ποτέ. Αλλά σήμερα κουράστηκα.

Θέλω να πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ σε κάποια άτομα. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα το κάνω.

Αυτά.
Καληνύχτα.

11/12/11

Θα'θελα μονάχα να μου πεις την αλήθεια. Για μια φορά στη ζωή σου. Βαρέθηκα τα ψέματα. Βαρέθηκα τις υπεκφυγές. Μου το χρωστάς στο κάτω κάτω. Λες λες λες λες και ουσιαστικά δεν λες τίποτα. enough. Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν με σοκάρει τίποτα. Δεν με απογοητεύει τίποτα πλέον. Απλά όλα είναι αναμενόμενα. Καλώς ή κακώς έχω καταλάβει πλέον. Καλώς ή κακώς δεν περιμένω τίποτα πια. Καλώς ή κακώς το έχω αποδεχτεί. Καλώς ή κακώς εσύ δεν έχεις καταλάβει πως ακόμη και αν δεν λέω τίποτα, καταλαβαίνω ακριβώς πότε λες ψέματα και πότε αλήθεια.

Anyway. Χριστούγεννα στον ορίζοντα. Οι πιο καταπληκτικές γιορτές έρχονται σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Και θα είναι υπέροχες οι δυο εβδομάδες μακρυά από όλα. Δίπλα από το τζάκι μου, με μια κούπα ζεστή σοκολάτα και το πιο υπέροχο βιβλίο, που ακόμη δεν έχω βρει χρόνο να ξεκινήσω να διαβάζω. Ή εναλλακτικά. Ντυμένη με χοντρά σχετικά ρούχα, μαζί με το πιο τρελό άτομο που ξέρω να κάνουμε ό,τι πιο χαζό, πιο ανατρεπτικό, πιο ασυνήθιστο πράγμα μπορώ να φανταστώ. Μακρυά από όλους και από όλα. Ανυπομονώ. 

7/12/11

Διαβάστε αξίζει-συγκινεί.

Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια. Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του. Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα. Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του: «Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;» Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της: «Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.» Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα. Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα. «Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.» Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο: «Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου... Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.» Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια. «Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.» Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει. Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε: «Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.» Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε: «Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ'αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.» Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό. Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι: «Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;» Εκείνο απάντησε: «Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.» Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά. Το αγοράκι ψιθύρισε: «Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.» Έπειτα με κοίταξε και είπε: «Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...» Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου. Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα. Δεν μπορούσα να βγάλω απ'το μυαλό μου το αγοράκι. Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της. Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη... Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού; Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή. Δεν μπόρεσα να μην πάω ν'αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της. Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από στο κατάστημα. Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα. Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά.... 

6/12/11

6/12/11

Τα λόγια πονάνε και πληγώνουν, μα συχνά η σιωπή είναι αυτή που διαλύει τα πάντα..Η αδυναμία να πεις και να κάνεις το οτιδήποτε. Αλλά μια ψυχή δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ...αργά η γρήγορα προδίδεται από το βλέμμα. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Τη γυμνώνουν και τη δείχνουν έτσι ακριβώς όπως είναι..χωρίς μάσκες, χωρίς ψέματα. Αφαιρούν κάθε ασπίδα, κάθε προσπάθεια να κρυφτεί. Αρκεί το κατάλληλο βλέμμα.
Όχι, δεν μπορώ να γράψω. Αρκετά. Δεν μπορώ να αποτυπώσω και να περιορίσω με λέξεις ένα συναίσθημα που εξ ορισμού δεν ορίζεται...πώς να καταφέρω να προβάλλω τι σημαίνει να πονάς βουβά και να νιώθεις πως σου κομματιάζεται η καρδιά χωρίς να βγάζεις άχνα; Δεν μπορώ. Όποιος δεν το έχει νιώσει δεν μπορεί να καταλάβει-και μακάρι να μην το έχει νιώσει. Η άγνοια μερικές φορές είναι το καλύτερο φάρμακο.
Μάσκες μάσκες μάσκες...ίσως αυτό να χρειάζεται...
Νύχτα για τώρα.
[ένα όμορφο τραγούδι. ένα αληθινό τραγούδι.]
η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει εδώ και καιρό. άραγε πότε θα φτάσω στο 0;

28/11/11

28/11/11

Μια νέα εβδομάδα ξεκινάει. Και πρέπει με αυτή την καινούρια αρχή, να αφήσουμε πίσω όλα τα λάθη της προηγούμενης. Ό,τι έγινε έγινε, θα έλεγαν πολλοί. Και πρέπει απλά να ξεχαστούν όλα και να προχωρήσουμε παρακάτω. Όχι μόνο να μείνουμε στις λέξεις.
Το παρελθόν είναι η βάση για να μην κάνουμε λάθη στο μέλλον. Θα έπρεπε να το ξέρω. Δεν γίνεται να αφήνω τίποτα στην τύχη πλέον. Ίσως είμαι πιο αθώα χαζή από όσο θα έπρεπε. Δεν μπορεί να μην είχα καταλάβει...και αν το είχα καταλάβει απλά δεν ήθελα να το πιστέψω; Και αν εγώ φταίω κατά βάθος; Και αν είναι πια στο χέρι μου οι επιλογές; Και αν απλά δεν θέλω να επιλέγω άλλο; Και αν απλά φοβάμαι πιο πολύ από όσο μπορώ να παραδεχτώ; Και αν και αν και αν...μια ζωή λάθη... Δεν μου αρέσει να είμαι η αιτία που πληγώνονται οι άλλοι. Τι στο καλό πια..δεν είμαι τόσο χαιρέκακη! Παρόλα αυτά, ξέρω πως εγώ φταίω, και δεν κάνω τίποτα για να το αποφύγω. Γιατί ίσως κατά βάθος και να μην με νοιάζει. Δεν ξέρω...
Αλλά από την άλλη πως να αρνηθώ ότι κάτι ξεκινάει να γεννιέται στη θέση ενός άλλου συναισθήματος που κάθε μέρα πεθαίνει όλο και περισσότερο; Δεν μπορώ πια να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανό κάτι που μονάχα πληγώνει και φαίνεται πως δεν θα έχει ούτε αρχή αλλά ούτε και τέλος. Πώς να σώσω κάτι που κάθε μέρα καταστρέφεται όλο και πιο πολύ; 
Απλά δεν μπορώ. Και αυτό είναι το χειρότερο.
Ξέρω πως το τέλος είναι κοντά, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω..και ούτε ξέρω εάν θέλω.


27/11/11

Πριν γράψεις, σκέψου.

Πριν κατακρίνεις, περίμενε.
Πριν προσευχηθείς, συγχώρα.
Πριν παραιτηθείς, προσπάθησε!

'Κουράστηκα' μου είπε...

‎"Κουράστηκα να μπερδεύω τις ψυχές"...είπε η μοίρα...
"Κουράστηκα να ζω με δανεικά όνειρα"... είπε η ζωή...
"Κουράστηκα ν’ αντανακλώ την μοναξιά"... είπε ο Καθρέφτης....
"Κουράστηκα ν’ ακούω μόνον τον ήχο της κραυγής μου"... είπε η ηχώ...
"Κουράστηκα ν’ αναζητώ το άλλο μου μισό"... είπε ο Ερωτας...
"Κουράστηκα να ξεγελάω τις μοναξιές μου"... είπε η συνήθεια...
"Κουράστηκα να βάζω χρώμα στις εικόνες σου"...είπε ο Ζωγράφος....
"Κουράστηκα να αιχμαλωτίζω τις λέξεις για να σου περιγράψω τον κόσμο"... είπε ο Ποιητής.

18/11/11

Μπορώ να πετάξω.

I am a bird girl now
I've got my heart
Here in my hands now
I've been searching
For my wings some time
I'm gonna be born
Into soon the sky
'Cause I'm a bird girl
And the bird girls go to heaven
I'm a bird girl
And the bird girls can fly
Bird girls can fly

17/11/11

Γιατι τα ανικανοποιητα παθη ειναι πληγες που οσος καιρος και αν περασει, ο πονος δεν απαλυνεται ποτε. Μενεις παντα με το παραπονο και ενα γιατι στα χειλη. Γιατι πριν προλαβεις να αρθρωσεις λεξη σαν να σου κλεβουν το ονειρο και χανονται τα παντα απο μπροστα σου. Εξαφανιζεται ολο σου το ειναι και εσυ απομενεις ολομοναχη απλα να κοιτας εως οτου δεν μπορεις ουτε αυτο πια να κανεις γιατι τα ματια σου εχουν γινει υγρα και ξεχυνουν αναισχυντα τον ωκεανο της ψυχης σου αποκαλυπτοντας ολα οσα κρυβεις στο βυθο του...και αυτο δεν σου αρεσει...
Μα πώς ξέρεις ότι έχεις κάνει τη σωστή επιλογή; Πώς μπορείς να σιγουρευτείς; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εσύ για τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό είναι το χειρότερο. Ό,τι επιλέξεις μετά δεν μπορείς να το πάρεις πίσω. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και -μεταξύ μας- ίσως είναι και καλύτερα. Όσο και αν πονάει, όσο και αν σε κάνει να μετανιώνεις κάθε βράδυ μόλις κλείσουν τα φώτα, πρέπει να μάθεις να ζεις με την επιλογή σου. Και πού ξέρεις; Ίσως με τον καιρό γίνει πιο εύκολο. Είναι όλα θέμα χρόνου. Όλα από κάποια στιγμή και μετά γίνονται ευκολότερα. Υπομονή.


14/11/11

Το τριήμερο των σκέψεων...

Ένα γεμάτο Παρασκευοσαββατοκύριακο. Αυθόρμητο, δύσκολο, γεμάτο. Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν, που δεν μπορώ να τις εκμυστηρευτώ πουθενά αλλού. Μονάχα στον ίδιο μου τον εαυτό...

11/11/11

"...Καλημερα! Σημερα ειναι μια ξεχωριστη μερα! Ποσες φορες πρεπει να το πω ακομη για να το πιστεψω; Γιατι κατα βαθος δεν μπορω;
Φυσικα, εμεις οι ανθρωποι παντα προσπαθουμε να βρουμε κατι για να ωραιοποιησουμε τα παντα. Να βρουμε αυτο το κατι που κανει ξεχωριστη την καθε μας στιγμη, την καθε μας ανασα, την καθε μας πραξη. Παντα το καναμε και θα συνεχισουμε να το κανουμε. Δεν μπορουμε να ζησουμε χωρις νοημα...
Τι συμβαινει ομως οταν απλα η καρδια μας νιωθει τοσο ξενα αυτα τα συναισθηματα την χαρας και της πληροτητας για τα οποια ταυτοχρονα τοσο προσπαθουμε; Τι γινεται οταν το νοημα αρχιζει σιγα σιγα να ξεθωριαζει και να χανεται; Τι γινεται οταν ενας απο τους μεγαλυτερους μας φοβους προκειτε να πραγματοποιηθει και παρολα αυτα το προσδοκουμε τοσο;
Και το χειροτερο...τι γινεται οταν θελουμε να ρωτησουμε τοσα, που ομως καταβαθως δεν αντεχουμε να μαθουμε, ξεροντας ομως πως και η αγνοια θα πονεσει εξισου;
Ενα πικρο γιατι απομενει στην ακρη της γλωσσας μας που μας πνιγει και δεν μας αφηνει ουτε να αναπνευσουμε αλλα και ουτε να καταπιουμε...
Οποτε ΟΧΙ. Σημερα δεν ειναι ξεχωριστη μερα. Ευχομαι και ελπιζω να ειναι, ομως παρολα αυτα δεν θα ειναι, το ξερω. Μια ζωη ημουν λαθος. Στις σκεψεις μου, στα αισθηματα μου, στη γνωμη μου. Ανεκαθεν εκανα λαθη, ανικανη και υπερμετρα εγωιστρια για να τα παραδεχτω, ομως ανεκαθεν τα ηξερα και τα επελεγα, απλα και μονο γιατι ηξερα πως τα σωστα οπως αλλωστε και η ιδια η αληθεια -οπως μου ειπε καποτε καποιος-  ποναει πολυ...
Μερα.."


12/11/11


"Ναι μια αγκαλια μπορει να κανει τα παντα καλα. Χρειαζεται μοναχα αυτη η γλυκια χειρονομια και ολα ως δια μαγειας φτιαχνουν τοσο ευκολα. Χρειαζονται μοναχα δυο χερια ολο αγαπη να περικλυσουν μεσα τους ενα σπασμενο σωμα και να κολλησουν μαγικα τα κομματια του. Ο καθενας λυγιζει στη θεα αυτης της μαγικης στιγμης και ονειρευεται-ισως και ζηλευει κρυφα-την τυχη και την ασφαλεια του ανθρωπου εκεινου. Συχνα ερχονται στο μυαλο του εικονες οικειες, σαν να τις εχει ξαναζησει, σαν να τις ξαναζει με τα προσωπα που βλεπει μπροστα του. Θυμαται τα συναισθηματα που τον πλημμυρισαν την πρωτη φορα που καποιος τον εσφιξε τοσο δυνατα και του ψυθιρισε τρυφερα πως ολα θα πανε καλα. Ενα τοσο μεγαλο ψεμα, συναμα ομως και τοσο τρυφερο. Χωρις να μπορει να ξερει εαν αυτο που υποσχεται οντως θα πραγματοποιηθει, δεν φοβαται να μοιραστει εστω και τη μηδαμινη ελπιδα. Χωρις να ξερει εαν ειναι αρκετο. Αν κι τελικα ειναι.
Τι γινεται ομως εαν ενα αψυχο και παγωμενο σωμα παρακολουθει τη σκηνη με παραπονο που ποτε του δεν μπορεσε να νιωσει την ασφαλεια που απλοχερα βλεπει να μοιραζεται μπροστα του; Τι γινεται οταν δυο νεκρα χερια ψαχνουν ματαια στο κενο να ανταμωσουν και να ενωθουν με αλλα δυο; Τι γινεται οταν εσυ εισαι απλως ενας βουβος, ανιδεος παρατηρητης, μολις για μερικα δευτερολεπτα, ξεροντας πως η εικονα της ευτυχιας κινδυνευει απο στιγμη σε στιγμη να χαθει κοιτας ανικανος να αντιδρασεις; Και το χειροτερο, τι κανεις οταν συνειδητοποιεις πως η ευτυχια που βλεπεις μπρστα σου δεν σου ανηκει και δεν θα καταφερεις να την αποκτησεις π ο τ ε . . . ;
Επιθυμουμε παντα αυτα που δεν μπορουμε να εχουμε..."




13/11/11




"Βρε καλε μου, βρε χρυσε μου εναλλακτικε εαυτε σταματα να χαλας τα παντα. και σταματα επιτελους να εισαι τοσο ευκολοπιστος. χαζος-αθωος, εχεις αυτη τη μοναδικη ικανοτητα να τα συγχεεις αυτα τα δυο. εξαιτιας σου και των ομοιων σου πλεον η λεξη αθωος ισοδυναμει με τη λεξη κοροιδο. παψε επιτελους να εισαι τοσο αφελως και ηλιθιοδως καλος γιατι μονο εσυ πληγωνεσαι και κανεις αλλος. Ακους; Κανεις αλλος δεν ενδιαφερεται για το πως νοιωθεις. Εισαι μονος σου σε αυτο. Ξεκολλα λιγο και ξεκινα να καταλαβαινεις πως δεν ειναι ολα ροδινα και ομορφα στη ζωη και ισχύει πως ολοι ειναι πολυ καλοι μεχρι να δειξουν τον πραγματικο τους εαυτο. Πρέπει απλά να περιμένουμε να αποδείξουν τον αληθινό τους εαυτό...ξυπνα πια..."




Και κάπως έτσι τρεις μέρες τελειώνουν, και μια ακόμη εβδομάδα ξεκινά...
Μακάρι να μην ελκιόμασταν τόσο από το παρελθόν που μας πληγώνει...



8/11/11

Τι έχει μείνει;

Τρέμω...τα μάτια μου είναι υγρά...και έχω απομείνει μόνη σε ένα κενό δωμάτιο να ψάχνω...τι ψάχνω; τι ελπίζω να βρω; επίτηδες γυρνάω το κεφάλι προς το σκοτάδι. το φως είναι τόσο θαμπό, και όμως μου καίει τα μάτια...δεν αντέχω να το κοιτάξω. Και ξαφνικά νιώθω να μην μπορώ να κρατήσω μέσα μου τίποτα άλλο. Και αφήνω τα πάντα να ξεχυθούν... Τα μάγουλά μου καίνε από τις καυτές σταγόνες ενός παράξενου υγρού. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλα αρχίζουν να μουσκεύουν. Και δεν μπορώ να σταματήσω αυτή την ενοχλητική ροή. Όσο και αν προσπαθώ. Είναι λες και περίμενε υπομονετικά τόσο καιρό να ξεχυθεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και τώρα δεν μπορώ να τη σταματήσω. Θα χαλάσουν όλα. Και θα φταίω εγώ. Που δεν έκανα τίποτα για να προστατεύσω όσα τόσο καιρό φυλούσα σα θησαυρό. Γιατί τώρα; Γιατί κάνω ερωτήσεις όταν τρέμω στη θέα των απαντήσεων; Δεν μπορώ να σταματήσω να κρυώνω. Τα μάγουλά μου εξακολουθούν να καίνε αλλά τα χέρια μου είναι πια τόσο κρύα..και κάπου εδώ όλα τελειώνουνω. Γιατί δεν αντέχω πια να είμαι στη μέση και να τραβάω και τους γύρω μου σε μια αβέβαιη ζωή. Ο χτύπος της καρδιάς μου όσο πάει και γλυκαίνει. Ώσπου μένει μονάχα μια γλυκιά σιωπή, σαν ένα παλιό ρολόι που κάποιος ξέχασε να το κουρδίσει σωστά και σταμάτησαν οι δείκτες του σε μια ανικανοποίητη ώρα..

Keep your mouth shut.

Πόσο δύσκολο είναι απλά να κρατάω το στόμα μου κλειστό; Γιατί το ανοίγω και δεν ξέρω τι λέω; Το ξέρω, βαθιά μέσα μου το ξέρω πως υπερ-ασχολούμαι. Με όλους και με όλα. Με υπερ-απασχολούν τα πάντα. Γιατί μια ζωή έτσι ήμουν. Υπερβολική στο έπακρο. Και μετά από τόσα χρόνια τι έμαθα; Τίποτα..τίποτα απολύτως. Ποια εμπειρία σου λέει μετά; Τρίχες.. Όση εμπειρία και να έχεις, όσες καταστάσεις και αν έχεις βιώσει εάν το ξερό σου το κεφάλι δεν λέει να αλλάξει, πώς περιμένεις να αλλάξουν οι πράξεις σου; 
Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες, περνάνε οι μήνες και δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο εγώ. Και τη φοβάμαι αυτή την αλλαγή. Πόσο τη φοβάμαι. Κοιτάω πίσω μου και δεν βλέπω τίποτα. Κοιτά μπροστά μου, το ίδιο. Ποιος μπορεί τόσο αφελώς να μιλήσει για ελευθερία και να την επιζητά, εάν δεν είναι διατεθιμένος να δεχτεί το τίμημα; Γιατί να μην θέλεις να έχεις ένα σχέδιο; Ποιος ανίδεος κατακρίνει τη σιγουριά; Την ασφάλεια; Όταν έχεις μάθει στη ζωή σου να παίρνεις ό,τι θέλεις, είναι φυσικό να προσδοκείς την αβεβαιότητα. Όταν όμως έχεις μάθεις απλά να χάνεις, είναι χαζό να το ευχαριστιέσαι και να το επιζητάς. Δεν μπορώ να καταλάβω. Προσπαθώ, μα δεν μπορώ.
Πώς γίνεται να νιώθεις πως μοιάζεις τόσο πολύ στον εαυτό που έχεις καταφέρει να χτίσεις, όμως ταυτόχρονα και τόσο λίγο...; Και αυτό που προσπαθείς να αποκρήσεις να το μισήσεις παράλληλα και τόσο πολύ; Δεν είναι λογικό... Μα γιατί έχει χαθεί η λογική πλέον από τη ζωή μου; Εγώ που πάντα την κατέκρινα και προσπαθούσα να τη διώξω μακριά, πλέον ίσως και να τα κατάφερα. Όμως γιατί τώρα μου λείπει περισσότερο από ποτέ;  
Δεν θα βρω απαντήσεις. Το ξέρω. Και αυτό είναι το χειρότερο. Η επίγνωση του ότι πολύ απλά δεν ξέρω...



The magic button — Make Everything OK

The magic button — Make Everything OK
Πόσο υπέροχο θα ήταν εάν όλα μπορούσαν να γίνουν μια χαρά με το πάτημα απλά ενός κουμπιού;

5/9/11

ανώνυμος.

"Οι άνθρωποι είναι καθίκια. Μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου για όλα όσα έχω κάνει. Το μόνο που δεν δέχομαι είναι το παρακάτω. Γνώρισα τον Κώστα ένα καλοκαίρι. Λιώμα, δεν μπορούσε να περπατήσει, είχε το χαμόγελο του μπεκρή. Μου λέει “Έλα, πάμε να σε κεράσω ένα ποτό”. Τον πήρα στην πλάκα. Άρχισα να γελάω για τις μαλακίες που μου έλεγε. Μου λέει ” Σε παρακαλώ, έλα μαζί μου για ένα ποτό.” Η παρέα μου αρχίζει να γελάει και τον παρατάμε όλοι μαζί. ” Έχασα τον αδερφό μου χτες”, φωνάζει καθώς φεύγουμε."

31/8/11

Για κάποια πράγματα δεν κάνει να μιλάμε. Απλά χαμογελάμε στο άκουσμά τους και κάνουμε σαν να μην έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί είναι δύσκολο να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Πονάει. Δεν ξέρουμε πως να το χειριστούμε. Είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται. Πολλά αυτά που κινδυνεύουμε να χάσουμε. Αλλά μήπως τα έχουμε ήδη χάσει; Μήπως είναι πολύ αργά για να κάνουμε κάτι; Για να διορθώσουμε το παρελθόν; Μήπως ο φόβος μας εμποδίζει να κάνουμε το σωστό; Ο φόβος. Το ρίσκο. Η αβεβαιότητα. Πώς να εμπιστευτείς τους άλλους όταν δεν εμπιστεύεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό..; Και με τι βλέμμα να κοιτάξεις τον άλλο και να του ζητήσεις να σε εμπιστευθεί; Κανείς δεν φταίει. Μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Που είναι τόσο δειλός. Και ξαφνικά έρχεται η μέρα που καταστρέφονται τα πάντα...και μένεις να αναρωτιέσαι αν είναι πολύ αργά για να αλλάξει κάτι...είναι..;

12/8/11

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση•
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
α' στάξη γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται...

A' δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

~Λορέντζος Μαβίλης

Η τελευταία επιστολή - Κώστας Καρυωτάκης

...Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές (!!!), είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά.Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας» Κ.Γ.Κ. 


[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου». Κ.Γ.Κ. 
Κώστας Γ. Καρυωτάκης

3/8/11

...Μα ο Παράδεισος είναι κλειστός και κλειδωμένος. Πρέπει να κάνεις ένα ταξίδι γύρω από τον κόσμο για να δεις μήπως, ίσως, έχει μείνει κάποια πόρτα ανοιχτή...αν φοβηθείς όμως στο δρόμο, έλα σε εμένα, θα σου έχω φυλάξει μια αγκαλιά να σε κρύψω μέσα της και να μην αφήσω κανέναν και τίποτα να σε πλησιάσει. Θα σου πιάσω σφιχτά το χέρι και θα γεμίσω τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλά σου με τα δικά μου, γιατί γι'αυτό φτιάχτηκαν..Όπου και αν πας, όσο μακρυά και αν φύγεις να ξέρεις πως θα σε σκέφτομαι και θα μου λείπεις αλλά θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μην το καταλάβεις ποτέ. Να μην νιώσεις ποτέ όσο μισή νιώθω εγώ μακρυά σου. Αυτό μόνο που θέλω να νιώθεις είναι ευτυχία και να ξέρεις πως πάντα θα σε αγαπώ..και αν με ήξερες λίγο καλύτερα θα ήξερες τι σημαίνει για εμένα η αγάπη, θα ήξερες τι σημαίνεις για εμένα εσύ. Όμως αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Πόσο πολύ σ'αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις. Κλείσε τώρα τα μάτια σου. Άσε πίσω όλα όσα σου είπα. Κράτα μόνο το βλέμμα σου στον ουρανό. Καληνύχτα...


3/7/11

Forever's not so long...

"...Κάθε βράδυ κοιτάζω τα αστέρια και σκέφτομαι εσένα. Η μυρωδιά της θάλασσας μου θυμίζει όλα όσα περάσαμε και με ταξιδεύει σε άλλα τόσα που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει, πριν όλα τελειώσουν. Δεν ήθελες να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Και το μόνο που μου είπες ήταν πως ευχόσουν όλα να ήταν διαφορετικά. Εσύ να ήσουν διαφορετικός. Που να ήξερες πως ένιωθα. Δεν με είχες ρωτήσει ποτέ. Και εγώ δεν σου είχα πει, φοβόμουν. Δεν ήξερες πως εγώ δεν θα σε άλλαζα για τίποτα. Πως δεν σε ήθελα διαφορετικό, απλά εγώ έτρεμα στην ιδέα πως δεν θα ήμουν αρκετά καλή για εσένα, δεν θα ήμουν αρκετή. Αυτό που θυμάμαι ακόμα λες και ήταν χθες είναι εσύ να με αγκαλιάζεις και να μου λες αντίο. Μετά όλα θόλωσαν, δεν θυμάμαι ούτε πως έφυγες ούτε και τι άλλο μου είπες. Σαν να άκουσα να λες σ'αγαπώ, αλλά ήξερα πως εάν όντως με αγαπούσες δεν θα με άφηνες έτσι απλά. Ήταν απλά η δική μου ευχή. Δεν θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από τότε. Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από εσένα. Μερικές φορές όταν περπατάω μόνη, σε μέρη που είχαμε πρωτοπάει μαζί είναι λες και μας βλέπω, τόσο ευτυχισμένους μέσα στην πλάνη μας, τόσο αθώους αλλά και ανίδεους για το πότε θα ερχόταν το τέλος. Κάποτε μου έλεγες για πάντα. Τώρα όμως αυτή η λέξη δεν αξίζει και πολλά,  γιατί φαίνεται τελικά πως για εσένα δεν είναι πολύς καιρός. Το δικό μου όμως υπάρχει. Γιατί θα σ'αγαπώ για πάντα, γιατί ακόμα σ'αγαπώ..."



28/6/11

Cold Soul - Angie Mattson

Είναι ωραίο να ξαναγυρίζεις πίσω σε μέρη που σε έχουν αγγίξει και έχουν μεγάλη σημασία για εσένα. Σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής, προστατευμένος. Σου έρχονται στο μυαλό όλες οι αναμνήσεις και θυμάσαι τα περιστατικά, αλλά κυρίως τα άτομα, που έκανα το μέρος εκείνο ξεχωριστό, δικό σου. Γιατί το σημαντικότερο δεν είναι ούτε το μέρος, ούτε η εποχή, ούτε ακόμη και αυτά που κάνεις. Το πιο σημαντικό που κάνει τις αναμνήσεις αξέχαστες και τόσο δυνατές είναι τα άτομα που τις μοιράστηκες μαζί τους. Βλέπεις το πρόσωπό τους και θυμάσαι όλη τη χαρά, την ξεγνοιασιά, και την αθωότητα που μοιράστηκες μαζί τους. 
Όμως αυτό που κάνει ένα μέρος τόσο σημαντικό είναι μερικές φορές και τα όνειρα. Όποιος πει πως δεν έχει ονειρευτεί μια σκηνή στη ζωή του που δε συνέβη ποτέ, αλλά εύχεται κάθε μέρα, και ίσως μετανιώνει που δεν έκανε κάτι για να πραγματοποιηθεί, λέει ψέματα. Ή απλά κρύβεται από την αλήθεια. 
Η νοσταλγία έχει πολλά πρόσωπα και πολλές αιτίες. Μπορεί να μας λείπει ένα πρόσωπο που έχουμε περάσει πολλά μαζί του και ευχόμαστε να μπορούσαμε να ξαναζήσουμε παρόμοιες στιγμές και στο μέλλον. Μπορεί να μας λείπει κάποιος αγαπημένος που έφυγε, και ευχόμαστε να μπορούσαμε έστω και για λίγο να τον ξαναδούμε,ακόμη και αν ξέρουμε πως δεν γίνεται, συνεχίζουμε να ελπίζουμε. Και μπορεί να μας λείπει ένα πρόσωπο που αν και δεν έχουμε ζήσει πολλά μαζί του, ξέρουμε πως αν μας είχε δοθεί η ευκαιρία θα μπορούσαμε να ζήσουμε τόσα και να νιώσουμε όσα θα μας έφταναν για δυο ζωές. Αυτή η νοσταλγία είναι η χειρότερη. Σου λείπει κάτι που δεν έζησες ποτέ, ή που ζεις εσύ μόνο κάθε βράδυ στα όνειρά σου. 
Τραγικό, πολύ, όμως το πιο τραγικό είναι να αγνοείς πως έτσι όπως νιώθεις εσύ, νιώθει και το πρόσωπο που σκέφτεσαι και νοσταλγείς. Και αυτός ο φαύλος κύκλος δίχως τελειωμό, όχι μόνο σε κουράζει και σε μελαγχολεί, αλλά κάνει τις πράξεις σου ανούσιες και άτοπες. Μετανιώνεις, θυμώνεις, κλαις αλλά ξέρεις πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Και μόλις το αποδεχτείς καταλαβαίνεις πως τίποτα από όσα κάνεις και θες δεν έχουν αξία, ή μάλλον, δεν έχουν την αξία που θα μπορούσαν να έχουν αν δεν τα έκανες μόνη σου. 
Έτσι παγώνεις. Μέσα σε όλη αυτή τη ματαιότητα επιλέγεις να μην νιώθεις τίποτα, γιατί αυτά που νιώθεις πονάνε. Όσος καιρός και αν περάσει συνεχίζεις να θυμάσαι, και αυτό είναι που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Με τη θύμηση έρχεται η ελπίδα, αλλά αυτή η ελπίδα διαλύεται με τη συνειδητοποίηση ότι τα όνειρα δεν γίνονται σχεδόν ποτέ πραγματικότητα. Πρέπει να σε αγαπάει κάποιος εκεί ψηλά πολύ για να καταφέρεις να πεις, "εντάξει, έχω αυτό ακριβώς που θέλω, αυτό ακριβώς που έψαχνα, αυτόν ακριβώς που με συμπληρώνει". Και επειδή κάτι τέτοιο είναι σπάνιο, έως ακατόρθωτο, προτιμάς να μην νιώθεις τίποτα από το να νιώθεις τα πάντα...

20/6/11

Πόσο ωραία μάτια έχεις...


Ένα τόσο γλυκό τραγούδι. Τόσο αληθινό. Τα μάτια λένε είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Γι'αυτό πρέπει να τα προστατεύουμε. Δεν πρέπει να βλέπει ο καθένας μέσα τους...


Με κοιτάς χαμογελάς
έχεις κάτι φωτεινό
Μου μιλάς κι έτσι με πας
ταξίδια με το νου
σε κοιτώ κι είμαι αλλού

Πόσο ωραία μάτια έχεις
πόσο ωραία με κοιτάς
πόσο μου αρέσει να μιλάς
Πόσο ωραία χείλη έχεις
πόσο ωραία μυρωδιά
φίλα με για όλη τη βραδιά

Σε κοιτώ χαμογελώ
έχω κάτι να σου πω
Σου μιλώ μ΄ακουμπάς
πες μου πόσο μ΄αγαπάς

14/6/11

Sag mir endlich was du fuhlst...

Das ist fur dich, denn du kannst mich sehen, wie ich bin, ganz zerbrechlich. Du siehst mich ungeschminkt. Nur bei dir fuhl ich mich unsterblich.
αληθινοί στίχοι..να γιατί λατρεύω τη Γερμανία..(:


Υπάρχει η φράση που λέει πως αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις...ά ρε Κοέλο τι μας έκανες...έτσι γεννιούνται και ελπίζουν κάτι ονειροπόληδες...σαν και εμένα...
Όμως νομίζω πως πλέον πρέπει να συμβιβαστώ με την άλλη φράση που λέει πως όταν κυνηγάς κάτι δεν σημαίνει και πως θα το αποκτήσεις...μάλλον αυτό ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωσή μου. Είναι τραγικό το ξέρω. Αλλά έτσι είναι η ζωή.
Φτάνει κάποια στιγμή που πρέπει να πούμε φτάνει, ώς εδώ ήταν. Όχι απαραίτητα να σταματήσουμε, απλά να συμβιβαστούμε. 
Μα εγώ ποτέ δεν ήμουν υπέρ του συμβιβασμού. Τι έχω πάθει; Δεν ξέρω πια τι είναι καλύτερο. Πονάς λιγότερο όταν δεν προσπαθείς. Απογοητεύεσαι λιγότερο. Ζεις απλά μια ήσυχη - βαρετή - ζωή. Αλλά όμως όταν προσπαθείς και τα καταφέρεις είναι τόσο ασύγκριτο το συναίσθημα. Αυτή η γλυκιά ικανοποίηση που σε φέρνει τόσο κοντά στην ίδια την ευτυχία δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα πόνο. Το χαμόγελό σου με κανένα δάκρυ. Είναι δύσκολο. Όποιος πει ότι είναι εύκολο να προσπαθείς και να μην το βάζεις κάτω είναι απλά και μόνο β λ ά κ α ς.   Ή απλά ανίδεος. 


Το μέλλον όμως παραμένει αστίλβωτο και θαμπό. Οι επιλογές πολλές και οι συνέπειές τους καταστροφικές. Μα το βλέμμα προδίδει. Και όλα ανατρέπονται μέσα σε μια στιγμή. Δεν είναι δίκαιο. Φτάνει ο κατάλληλος ήχος, το κατάλληλο χαμόγελο, η κατάλληλη ματιά για να τα ραγίσει όλα, για να κάνει την καρδιά σκληρή και κρύα. Προσπαθώ να μην προδοθώ και όμως νιώθω πως προδίδω με τις πράξεις μου εγώ η ίδια τον εαυτό μου. Τι να κάνω..; Για τι να ελπίζω; Ο χρόνος κυλάει και δεν γυρίζει πίσω. Και όσο τον σπαταλάω, τόσο νοιώθω την αντοχή μου να μικραίνει όλο και πιο πολύ. Ώσπου μια μέρα θα τα χάσω όλα. Φοβάμαι...





11/6/11



I hurt myself today

to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything
what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way 


5/6/11

Life is...

feeling more alone than ever..
sweet like chocolate :)

what makes us poets..

facing our worse fears..

innosense..

looking ourselves in the mirror..

modesty..

passion..

a romantic old movie..

letting go..

love..<3
enjoying every last drop..whatever that means (;
a fairytale...
your hidden child..

style (;
expressions (:

19/3/11

Η ιδανική μου Ιθάκη.


Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 


Πόσο δίκιο έχουν αυτοί οι στίχοι...τίποτα δεν έχει τόση σημασία στη ζωή όσο το ταξίδι της...ακόμη και αν αποκτήσουμε τους στόχους μας αλλά δεν ζήσουμε μέσα στο ταξίδι προς αυτούς δεν θα καταφέρουμε να νιώσουμε αυτό που περιγράφει ο ποιητής. Οι στόχοι, όσο σημαντικοί και να είναι δεν συγκρίνονται με τις εμπειρίες και τις απολαύσεις που κρύβει το ίδιο το ταξίδι προς αυτούς! Γι'αυτό ζήστε τη ζωή, μην αφήσετε να σας ζήσει αυτή. (: