14/6/11

Sag mir endlich was du fuhlst...

Das ist fur dich, denn du kannst mich sehen, wie ich bin, ganz zerbrechlich. Du siehst mich ungeschminkt. Nur bei dir fuhl ich mich unsterblich.
αληθινοί στίχοι..να γιατί λατρεύω τη Γερμανία..(:


Υπάρχει η φράση που λέει πως αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις...ά ρε Κοέλο τι μας έκανες...έτσι γεννιούνται και ελπίζουν κάτι ονειροπόληδες...σαν και εμένα...
Όμως νομίζω πως πλέον πρέπει να συμβιβαστώ με την άλλη φράση που λέει πως όταν κυνηγάς κάτι δεν σημαίνει και πως θα το αποκτήσεις...μάλλον αυτό ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωσή μου. Είναι τραγικό το ξέρω. Αλλά έτσι είναι η ζωή.
Φτάνει κάποια στιγμή που πρέπει να πούμε φτάνει, ώς εδώ ήταν. Όχι απαραίτητα να σταματήσουμε, απλά να συμβιβαστούμε. 
Μα εγώ ποτέ δεν ήμουν υπέρ του συμβιβασμού. Τι έχω πάθει; Δεν ξέρω πια τι είναι καλύτερο. Πονάς λιγότερο όταν δεν προσπαθείς. Απογοητεύεσαι λιγότερο. Ζεις απλά μια ήσυχη - βαρετή - ζωή. Αλλά όμως όταν προσπαθείς και τα καταφέρεις είναι τόσο ασύγκριτο το συναίσθημα. Αυτή η γλυκιά ικανοποίηση που σε φέρνει τόσο κοντά στην ίδια την ευτυχία δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα πόνο. Το χαμόγελό σου με κανένα δάκρυ. Είναι δύσκολο. Όποιος πει ότι είναι εύκολο να προσπαθείς και να μην το βάζεις κάτω είναι απλά και μόνο β λ ά κ α ς.   Ή απλά ανίδεος. 


Το μέλλον όμως παραμένει αστίλβωτο και θαμπό. Οι επιλογές πολλές και οι συνέπειές τους καταστροφικές. Μα το βλέμμα προδίδει. Και όλα ανατρέπονται μέσα σε μια στιγμή. Δεν είναι δίκαιο. Φτάνει ο κατάλληλος ήχος, το κατάλληλο χαμόγελο, η κατάλληλη ματιά για να τα ραγίσει όλα, για να κάνει την καρδιά σκληρή και κρύα. Προσπαθώ να μην προδοθώ και όμως νιώθω πως προδίδω με τις πράξεις μου εγώ η ίδια τον εαυτό μου. Τι να κάνω..; Για τι να ελπίζω; Ο χρόνος κυλάει και δεν γυρίζει πίσω. Και όσο τον σπαταλάω, τόσο νοιώθω την αντοχή μου να μικραίνει όλο και πιο πολύ. Ώσπου μια μέρα θα τα χάσω όλα. Φοβάμαι...





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...