31/8/11

Για κάποια πράγματα δεν κάνει να μιλάμε. Απλά χαμογελάμε στο άκουσμά τους και κάνουμε σαν να μην έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί είναι δύσκολο να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Πονάει. Δεν ξέρουμε πως να το χειριστούμε. Είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται. Πολλά αυτά που κινδυνεύουμε να χάσουμε. Αλλά μήπως τα έχουμε ήδη χάσει; Μήπως είναι πολύ αργά για να κάνουμε κάτι; Για να διορθώσουμε το παρελθόν; Μήπως ο φόβος μας εμποδίζει να κάνουμε το σωστό; Ο φόβος. Το ρίσκο. Η αβεβαιότητα. Πώς να εμπιστευτείς τους άλλους όταν δεν εμπιστεύεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό..; Και με τι βλέμμα να κοιτάξεις τον άλλο και να του ζητήσεις να σε εμπιστευθεί; Κανείς δεν φταίει. Μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Που είναι τόσο δειλός. Και ξαφνικά έρχεται η μέρα που καταστρέφονται τα πάντα...και μένεις να αναρωτιέσαι αν είναι πολύ αργά για να αλλάξει κάτι...είναι..;

12/8/11

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση•
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
α' στάξη γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται...

A' δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

~Λορέντζος Μαβίλης

Η τελευταία επιστολή - Κώστας Καρυωτάκης

...Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές (!!!), είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά.Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας» Κ.Γ.Κ. 


[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου». Κ.Γ.Κ. 
Κώστας Γ. Καρυωτάκης

3/8/11

...Μα ο Παράδεισος είναι κλειστός και κλειδωμένος. Πρέπει να κάνεις ένα ταξίδι γύρω από τον κόσμο για να δεις μήπως, ίσως, έχει μείνει κάποια πόρτα ανοιχτή...αν φοβηθείς όμως στο δρόμο, έλα σε εμένα, θα σου έχω φυλάξει μια αγκαλιά να σε κρύψω μέσα της και να μην αφήσω κανέναν και τίποτα να σε πλησιάσει. Θα σου πιάσω σφιχτά το χέρι και θα γεμίσω τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλά σου με τα δικά μου, γιατί γι'αυτό φτιάχτηκαν..Όπου και αν πας, όσο μακρυά και αν φύγεις να ξέρεις πως θα σε σκέφτομαι και θα μου λείπεις αλλά θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μην το καταλάβεις ποτέ. Να μην νιώσεις ποτέ όσο μισή νιώθω εγώ μακρυά σου. Αυτό μόνο που θέλω να νιώθεις είναι ευτυχία και να ξέρεις πως πάντα θα σε αγαπώ..και αν με ήξερες λίγο καλύτερα θα ήξερες τι σημαίνει για εμένα η αγάπη, θα ήξερες τι σημαίνεις για εμένα εσύ. Όμως αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Πόσο πολύ σ'αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις. Κλείσε τώρα τα μάτια σου. Άσε πίσω όλα όσα σου είπα. Κράτα μόνο το βλέμμα σου στον ουρανό. Καληνύχτα...