31/8/11

Για κάποια πράγματα δεν κάνει να μιλάμε. Απλά χαμογελάμε στο άκουσμά τους και κάνουμε σαν να μην έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί είναι δύσκολο να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Πονάει. Δεν ξέρουμε πως να το χειριστούμε. Είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται. Πολλά αυτά που κινδυνεύουμε να χάσουμε. Αλλά μήπως τα έχουμε ήδη χάσει; Μήπως είναι πολύ αργά για να κάνουμε κάτι; Για να διορθώσουμε το παρελθόν; Μήπως ο φόβος μας εμποδίζει να κάνουμε το σωστό; Ο φόβος. Το ρίσκο. Η αβεβαιότητα. Πώς να εμπιστευτείς τους άλλους όταν δεν εμπιστεύεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό..; Και με τι βλέμμα να κοιτάξεις τον άλλο και να του ζητήσεις να σε εμπιστευθεί; Κανείς δεν φταίει. Μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Που είναι τόσο δειλός. Και ξαφνικά έρχεται η μέρα που καταστρέφονται τα πάντα...και μένεις να αναρωτιέσαι αν είναι πολύ αργά για να αλλάξει κάτι...είναι..;