5/9/11

ανώνυμος.

"Οι άνθρωποι είναι καθίκια. Μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου για όλα όσα έχω κάνει. Το μόνο που δεν δέχομαι είναι το παρακάτω. Γνώρισα τον Κώστα ένα καλοκαίρι. Λιώμα, δεν μπορούσε να περπατήσει, είχε το χαμόγελο του μπεκρή. Μου λέει “Έλα, πάμε να σε κεράσω ένα ποτό”. Τον πήρα στην πλάκα. Άρχισα να γελάω για τις μαλακίες που μου έλεγε. Μου λέει ” Σε παρακαλώ, έλα μαζί μου για ένα ποτό.” Η παρέα μου αρχίζει να γελάει και τον παρατάμε όλοι μαζί. ” Έχασα τον αδερφό μου χτες”, φωνάζει καθώς φεύγουμε."