28/11/11

28/11/11

Μια νέα εβδομάδα ξεκινάει. Και πρέπει με αυτή την καινούρια αρχή, να αφήσουμε πίσω όλα τα λάθη της προηγούμενης. Ό,τι έγινε έγινε, θα έλεγαν πολλοί. Και πρέπει απλά να ξεχαστούν όλα και να προχωρήσουμε παρακάτω. Όχι μόνο να μείνουμε στις λέξεις.
Το παρελθόν είναι η βάση για να μην κάνουμε λάθη στο μέλλον. Θα έπρεπε να το ξέρω. Δεν γίνεται να αφήνω τίποτα στην τύχη πλέον. Ίσως είμαι πιο αθώα χαζή από όσο θα έπρεπε. Δεν μπορεί να μην είχα καταλάβει...και αν το είχα καταλάβει απλά δεν ήθελα να το πιστέψω; Και αν εγώ φταίω κατά βάθος; Και αν είναι πια στο χέρι μου οι επιλογές; Και αν απλά δεν θέλω να επιλέγω άλλο; Και αν απλά φοβάμαι πιο πολύ από όσο μπορώ να παραδεχτώ; Και αν και αν και αν...μια ζωή λάθη... Δεν μου αρέσει να είμαι η αιτία που πληγώνονται οι άλλοι. Τι στο καλό πια..δεν είμαι τόσο χαιρέκακη! Παρόλα αυτά, ξέρω πως εγώ φταίω, και δεν κάνω τίποτα για να το αποφύγω. Γιατί ίσως κατά βάθος και να μην με νοιάζει. Δεν ξέρω...
Αλλά από την άλλη πως να αρνηθώ ότι κάτι ξεκινάει να γεννιέται στη θέση ενός άλλου συναισθήματος που κάθε μέρα πεθαίνει όλο και περισσότερο; Δεν μπορώ πια να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανό κάτι που μονάχα πληγώνει και φαίνεται πως δεν θα έχει ούτε αρχή αλλά ούτε και τέλος. Πώς να σώσω κάτι που κάθε μέρα καταστρέφεται όλο και πιο πολύ; 
Απλά δεν μπορώ. Και αυτό είναι το χειρότερο.
Ξέρω πως το τέλος είναι κοντά, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω..και ούτε ξέρω εάν θέλω.


27/11/11

Πριν γράψεις, σκέψου.

Πριν κατακρίνεις, περίμενε.
Πριν προσευχηθείς, συγχώρα.
Πριν παραιτηθείς, προσπάθησε!

'Κουράστηκα' μου είπε...

‎"Κουράστηκα να μπερδεύω τις ψυχές"...είπε η μοίρα...
"Κουράστηκα να ζω με δανεικά όνειρα"... είπε η ζωή...
"Κουράστηκα ν’ αντανακλώ την μοναξιά"... είπε ο Καθρέφτης....
"Κουράστηκα ν’ ακούω μόνον τον ήχο της κραυγής μου"... είπε η ηχώ...
"Κουράστηκα ν’ αναζητώ το άλλο μου μισό"... είπε ο Ερωτας...
"Κουράστηκα να ξεγελάω τις μοναξιές μου"... είπε η συνήθεια...
"Κουράστηκα να βάζω χρώμα στις εικόνες σου"...είπε ο Ζωγράφος....
"Κουράστηκα να αιχμαλωτίζω τις λέξεις για να σου περιγράψω τον κόσμο"... είπε ο Ποιητής.

18/11/11

Μπορώ να πετάξω.

I am a bird girl now
I've got my heart
Here in my hands now
I've been searching
For my wings some time
I'm gonna be born
Into soon the sky
'Cause I'm a bird girl
And the bird girls go to heaven
I'm a bird girl
And the bird girls can fly
Bird girls can fly

17/11/11

Γιατι τα ανικανοποιητα παθη ειναι πληγες που οσος καιρος και αν περασει, ο πονος δεν απαλυνεται ποτε. Μενεις παντα με το παραπονο και ενα γιατι στα χειλη. Γιατι πριν προλαβεις να αρθρωσεις λεξη σαν να σου κλεβουν το ονειρο και χανονται τα παντα απο μπροστα σου. Εξαφανιζεται ολο σου το ειναι και εσυ απομενεις ολομοναχη απλα να κοιτας εως οτου δεν μπορεις ουτε αυτο πια να κανεις γιατι τα ματια σου εχουν γινει υγρα και ξεχυνουν αναισχυντα τον ωκεανο της ψυχης σου αποκαλυπτοντας ολα οσα κρυβεις στο βυθο του...και αυτο δεν σου αρεσει...
Μα πώς ξέρεις ότι έχεις κάνει τη σωστή επιλογή; Πώς μπορείς να σιγουρευτείς; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εσύ για τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό είναι το χειρότερο. Ό,τι επιλέξεις μετά δεν μπορείς να το πάρεις πίσω. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και -μεταξύ μας- ίσως είναι και καλύτερα. Όσο και αν πονάει, όσο και αν σε κάνει να μετανιώνεις κάθε βράδυ μόλις κλείσουν τα φώτα, πρέπει να μάθεις να ζεις με την επιλογή σου. Και πού ξέρεις; Ίσως με τον καιρό γίνει πιο εύκολο. Είναι όλα θέμα χρόνου. Όλα από κάποια στιγμή και μετά γίνονται ευκολότερα. Υπομονή.


14/11/11

Το τριήμερο των σκέψεων...

Ένα γεμάτο Παρασκευοσαββατοκύριακο. Αυθόρμητο, δύσκολο, γεμάτο. Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν, που δεν μπορώ να τις εκμυστηρευτώ πουθενά αλλού. Μονάχα στον ίδιο μου τον εαυτό...

11/11/11

"...Καλημερα! Σημερα ειναι μια ξεχωριστη μερα! Ποσες φορες πρεπει να το πω ακομη για να το πιστεψω; Γιατι κατα βαθος δεν μπορω;
Φυσικα, εμεις οι ανθρωποι παντα προσπαθουμε να βρουμε κατι για να ωραιοποιησουμε τα παντα. Να βρουμε αυτο το κατι που κανει ξεχωριστη την καθε μας στιγμη, την καθε μας ανασα, την καθε μας πραξη. Παντα το καναμε και θα συνεχισουμε να το κανουμε. Δεν μπορουμε να ζησουμε χωρις νοημα...
Τι συμβαινει ομως οταν απλα η καρδια μας νιωθει τοσο ξενα αυτα τα συναισθηματα την χαρας και της πληροτητας για τα οποια ταυτοχρονα τοσο προσπαθουμε; Τι γινεται οταν το νοημα αρχιζει σιγα σιγα να ξεθωριαζει και να χανεται; Τι γινεται οταν ενας απο τους μεγαλυτερους μας φοβους προκειτε να πραγματοποιηθει και παρολα αυτα το προσδοκουμε τοσο;
Και το χειροτερο...τι γινεται οταν θελουμε να ρωτησουμε τοσα, που ομως καταβαθως δεν αντεχουμε να μαθουμε, ξεροντας ομως πως και η αγνοια θα πονεσει εξισου;
Ενα πικρο γιατι απομενει στην ακρη της γλωσσας μας που μας πνιγει και δεν μας αφηνει ουτε να αναπνευσουμε αλλα και ουτε να καταπιουμε...
Οποτε ΟΧΙ. Σημερα δεν ειναι ξεχωριστη μερα. Ευχομαι και ελπιζω να ειναι, ομως παρολα αυτα δεν θα ειναι, το ξερω. Μια ζωη ημουν λαθος. Στις σκεψεις μου, στα αισθηματα μου, στη γνωμη μου. Ανεκαθεν εκανα λαθη, ανικανη και υπερμετρα εγωιστρια για να τα παραδεχτω, ομως ανεκαθεν τα ηξερα και τα επελεγα, απλα και μονο γιατι ηξερα πως τα σωστα οπως αλλωστε και η ιδια η αληθεια -οπως μου ειπε καποτε καποιος-  ποναει πολυ...
Μερα.."


12/11/11


"Ναι μια αγκαλια μπορει να κανει τα παντα καλα. Χρειαζεται μοναχα αυτη η γλυκια χειρονομια και ολα ως δια μαγειας φτιαχνουν τοσο ευκολα. Χρειαζονται μοναχα δυο χερια ολο αγαπη να περικλυσουν μεσα τους ενα σπασμενο σωμα και να κολλησουν μαγικα τα κομματια του. Ο καθενας λυγιζει στη θεα αυτης της μαγικης στιγμης και ονειρευεται-ισως και ζηλευει κρυφα-την τυχη και την ασφαλεια του ανθρωπου εκεινου. Συχνα ερχονται στο μυαλο του εικονες οικειες, σαν να τις εχει ξαναζησει, σαν να τις ξαναζει με τα προσωπα που βλεπει μπροστα του. Θυμαται τα συναισθηματα που τον πλημμυρισαν την πρωτη φορα που καποιος τον εσφιξε τοσο δυνατα και του ψυθιρισε τρυφερα πως ολα θα πανε καλα. Ενα τοσο μεγαλο ψεμα, συναμα ομως και τοσο τρυφερο. Χωρις να μπορει να ξερει εαν αυτο που υποσχεται οντως θα πραγματοποιηθει, δεν φοβαται να μοιραστει εστω και τη μηδαμινη ελπιδα. Χωρις να ξερει εαν ειναι αρκετο. Αν κι τελικα ειναι.
Τι γινεται ομως εαν ενα αψυχο και παγωμενο σωμα παρακολουθει τη σκηνη με παραπονο που ποτε του δεν μπορεσε να νιωσει την ασφαλεια που απλοχερα βλεπει να μοιραζεται μπροστα του; Τι γινεται οταν δυο νεκρα χερια ψαχνουν ματαια στο κενο να ανταμωσουν και να ενωθουν με αλλα δυο; Τι γινεται οταν εσυ εισαι απλως ενας βουβος, ανιδεος παρατηρητης, μολις για μερικα δευτερολεπτα, ξεροντας πως η εικονα της ευτυχιας κινδυνευει απο στιγμη σε στιγμη να χαθει κοιτας ανικανος να αντιδρασεις; Και το χειροτερο, τι κανεις οταν συνειδητοποιεις πως η ευτυχια που βλεπεις μπρστα σου δεν σου ανηκει και δεν θα καταφερεις να την αποκτησεις π ο τ ε . . . ;
Επιθυμουμε παντα αυτα που δεν μπορουμε να εχουμε..."




13/11/11




"Βρε καλε μου, βρε χρυσε μου εναλλακτικε εαυτε σταματα να χαλας τα παντα. και σταματα επιτελους να εισαι τοσο ευκολοπιστος. χαζος-αθωος, εχεις αυτη τη μοναδικη ικανοτητα να τα συγχεεις αυτα τα δυο. εξαιτιας σου και των ομοιων σου πλεον η λεξη αθωος ισοδυναμει με τη λεξη κοροιδο. παψε επιτελους να εισαι τοσο αφελως και ηλιθιοδως καλος γιατι μονο εσυ πληγωνεσαι και κανεις αλλος. Ακους; Κανεις αλλος δεν ενδιαφερεται για το πως νοιωθεις. Εισαι μονος σου σε αυτο. Ξεκολλα λιγο και ξεκινα να καταλαβαινεις πως δεν ειναι ολα ροδινα και ομορφα στη ζωη και ισχύει πως ολοι ειναι πολυ καλοι μεχρι να δειξουν τον πραγματικο τους εαυτο. Πρέπει απλά να περιμένουμε να αποδείξουν τον αληθινό τους εαυτό...ξυπνα πια..."




Και κάπως έτσι τρεις μέρες τελειώνουν, και μια ακόμη εβδομάδα ξεκινά...
Μακάρι να μην ελκιόμασταν τόσο από το παρελθόν που μας πληγώνει...



8/11/11

Τι έχει μείνει;

Τρέμω...τα μάτια μου είναι υγρά...και έχω απομείνει μόνη σε ένα κενό δωμάτιο να ψάχνω...τι ψάχνω; τι ελπίζω να βρω; επίτηδες γυρνάω το κεφάλι προς το σκοτάδι. το φως είναι τόσο θαμπό, και όμως μου καίει τα μάτια...δεν αντέχω να το κοιτάξω. Και ξαφνικά νιώθω να μην μπορώ να κρατήσω μέσα μου τίποτα άλλο. Και αφήνω τα πάντα να ξεχυθούν... Τα μάγουλά μου καίνε από τις καυτές σταγόνες ενός παράξενου υγρού. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλα αρχίζουν να μουσκεύουν. Και δεν μπορώ να σταματήσω αυτή την ενοχλητική ροή. Όσο και αν προσπαθώ. Είναι λες και περίμενε υπομονετικά τόσο καιρό να ξεχυθεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και τώρα δεν μπορώ να τη σταματήσω. Θα χαλάσουν όλα. Και θα φταίω εγώ. Που δεν έκανα τίποτα για να προστατεύσω όσα τόσο καιρό φυλούσα σα θησαυρό. Γιατί τώρα; Γιατί κάνω ερωτήσεις όταν τρέμω στη θέα των απαντήσεων; Δεν μπορώ να σταματήσω να κρυώνω. Τα μάγουλά μου εξακολουθούν να καίνε αλλά τα χέρια μου είναι πια τόσο κρύα..και κάπου εδώ όλα τελειώνουνω. Γιατί δεν αντέχω πια να είμαι στη μέση και να τραβάω και τους γύρω μου σε μια αβέβαιη ζωή. Ο χτύπος της καρδιάς μου όσο πάει και γλυκαίνει. Ώσπου μένει μονάχα μια γλυκιά σιωπή, σαν ένα παλιό ρολόι που κάποιος ξέχασε να το κουρδίσει σωστά και σταμάτησαν οι δείκτες του σε μια ανικανοποίητη ώρα..

Keep your mouth shut.

Πόσο δύσκολο είναι απλά να κρατάω το στόμα μου κλειστό; Γιατί το ανοίγω και δεν ξέρω τι λέω; Το ξέρω, βαθιά μέσα μου το ξέρω πως υπερ-ασχολούμαι. Με όλους και με όλα. Με υπερ-απασχολούν τα πάντα. Γιατί μια ζωή έτσι ήμουν. Υπερβολική στο έπακρο. Και μετά από τόσα χρόνια τι έμαθα; Τίποτα..τίποτα απολύτως. Ποια εμπειρία σου λέει μετά; Τρίχες.. Όση εμπειρία και να έχεις, όσες καταστάσεις και αν έχεις βιώσει εάν το ξερό σου το κεφάλι δεν λέει να αλλάξει, πώς περιμένεις να αλλάξουν οι πράξεις σου; 
Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες, περνάνε οι μήνες και δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο εγώ. Και τη φοβάμαι αυτή την αλλαγή. Πόσο τη φοβάμαι. Κοιτάω πίσω μου και δεν βλέπω τίποτα. Κοιτά μπροστά μου, το ίδιο. Ποιος μπορεί τόσο αφελώς να μιλήσει για ελευθερία και να την επιζητά, εάν δεν είναι διατεθιμένος να δεχτεί το τίμημα; Γιατί να μην θέλεις να έχεις ένα σχέδιο; Ποιος ανίδεος κατακρίνει τη σιγουριά; Την ασφάλεια; Όταν έχεις μάθει στη ζωή σου να παίρνεις ό,τι θέλεις, είναι φυσικό να προσδοκείς την αβεβαιότητα. Όταν όμως έχεις μάθεις απλά να χάνεις, είναι χαζό να το ευχαριστιέσαι και να το επιζητάς. Δεν μπορώ να καταλάβω. Προσπαθώ, μα δεν μπορώ.
Πώς γίνεται να νιώθεις πως μοιάζεις τόσο πολύ στον εαυτό που έχεις καταφέρει να χτίσεις, όμως ταυτόχρονα και τόσο λίγο...; Και αυτό που προσπαθείς να αποκρήσεις να το μισήσεις παράλληλα και τόσο πολύ; Δεν είναι λογικό... Μα γιατί έχει χαθεί η λογική πλέον από τη ζωή μου; Εγώ που πάντα την κατέκρινα και προσπαθούσα να τη διώξω μακριά, πλέον ίσως και να τα κατάφερα. Όμως γιατί τώρα μου λείπει περισσότερο από ποτέ;  
Δεν θα βρω απαντήσεις. Το ξέρω. Και αυτό είναι το χειρότερο. Η επίγνωση του ότι πολύ απλά δεν ξέρω...



The magic button — Make Everything OK

The magic button — Make Everything OK
Πόσο υπέροχο θα ήταν εάν όλα μπορούσαν να γίνουν μια χαρά με το πάτημα απλά ενός κουμπιού;