8/11/11

Τι έχει μείνει;

Τρέμω...τα μάτια μου είναι υγρά...και έχω απομείνει μόνη σε ένα κενό δωμάτιο να ψάχνω...τι ψάχνω; τι ελπίζω να βρω; επίτηδες γυρνάω το κεφάλι προς το σκοτάδι. το φως είναι τόσο θαμπό, και όμως μου καίει τα μάτια...δεν αντέχω να το κοιτάξω. Και ξαφνικά νιώθω να μην μπορώ να κρατήσω μέσα μου τίποτα άλλο. Και αφήνω τα πάντα να ξεχυθούν... Τα μάγουλά μου καίνε από τις καυτές σταγόνες ενός παράξενου υγρού. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλα αρχίζουν να μουσκεύουν. Και δεν μπορώ να σταματήσω αυτή την ενοχλητική ροή. Όσο και αν προσπαθώ. Είναι λες και περίμενε υπομονετικά τόσο καιρό να ξεχυθεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και τώρα δεν μπορώ να τη σταματήσω. Θα χαλάσουν όλα. Και θα φταίω εγώ. Που δεν έκανα τίποτα για να προστατεύσω όσα τόσο καιρό φυλούσα σα θησαυρό. Γιατί τώρα; Γιατί κάνω ερωτήσεις όταν τρέμω στη θέα των απαντήσεων; Δεν μπορώ να σταματήσω να κρυώνω. Τα μάγουλά μου εξακολουθούν να καίνε αλλά τα χέρια μου είναι πια τόσο κρύα..και κάπου εδώ όλα τελειώνουνω. Γιατί δεν αντέχω πια να είμαι στη μέση και να τραβάω και τους γύρω μου σε μια αβέβαιη ζωή. Ο χτύπος της καρδιάς μου όσο πάει και γλυκαίνει. Ώσπου μένει μονάχα μια γλυκιά σιωπή, σαν ένα παλιό ρολόι που κάποιος ξέχασε να το κουρδίσει σωστά και σταμάτησαν οι δείκτες του σε μια ανικανοποίητη ώρα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...