14/11/11

Το τριήμερο των σκέψεων...

Ένα γεμάτο Παρασκευοσαββατοκύριακο. Αυθόρμητο, δύσκολο, γεμάτο. Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν, που δεν μπορώ να τις εκμυστηρευτώ πουθενά αλλού. Μονάχα στον ίδιο μου τον εαυτό...

11/11/11

"...Καλημερα! Σημερα ειναι μια ξεχωριστη μερα! Ποσες φορες πρεπει να το πω ακομη για να το πιστεψω; Γιατι κατα βαθος δεν μπορω;
Φυσικα, εμεις οι ανθρωποι παντα προσπαθουμε να βρουμε κατι για να ωραιοποιησουμε τα παντα. Να βρουμε αυτο το κατι που κανει ξεχωριστη την καθε μας στιγμη, την καθε μας ανασα, την καθε μας πραξη. Παντα το καναμε και θα συνεχισουμε να το κανουμε. Δεν μπορουμε να ζησουμε χωρις νοημα...
Τι συμβαινει ομως οταν απλα η καρδια μας νιωθει τοσο ξενα αυτα τα συναισθηματα την χαρας και της πληροτητας για τα οποια ταυτοχρονα τοσο προσπαθουμε; Τι γινεται οταν το νοημα αρχιζει σιγα σιγα να ξεθωριαζει και να χανεται; Τι γινεται οταν ενας απο τους μεγαλυτερους μας φοβους προκειτε να πραγματοποιηθει και παρολα αυτα το προσδοκουμε τοσο;
Και το χειροτερο...τι γινεται οταν θελουμε να ρωτησουμε τοσα, που ομως καταβαθως δεν αντεχουμε να μαθουμε, ξεροντας ομως πως και η αγνοια θα πονεσει εξισου;
Ενα πικρο γιατι απομενει στην ακρη της γλωσσας μας που μας πνιγει και δεν μας αφηνει ουτε να αναπνευσουμε αλλα και ουτε να καταπιουμε...
Οποτε ΟΧΙ. Σημερα δεν ειναι ξεχωριστη μερα. Ευχομαι και ελπιζω να ειναι, ομως παρολα αυτα δεν θα ειναι, το ξερω. Μια ζωη ημουν λαθος. Στις σκεψεις μου, στα αισθηματα μου, στη γνωμη μου. Ανεκαθεν εκανα λαθη, ανικανη και υπερμετρα εγωιστρια για να τα παραδεχτω, ομως ανεκαθεν τα ηξερα και τα επελεγα, απλα και μονο γιατι ηξερα πως τα σωστα οπως αλλωστε και η ιδια η αληθεια -οπως μου ειπε καποτε καποιος-  ποναει πολυ...
Μερα.."


12/11/11


"Ναι μια αγκαλια μπορει να κανει τα παντα καλα. Χρειαζεται μοναχα αυτη η γλυκια χειρονομια και ολα ως δια μαγειας φτιαχνουν τοσο ευκολα. Χρειαζονται μοναχα δυο χερια ολο αγαπη να περικλυσουν μεσα τους ενα σπασμενο σωμα και να κολλησουν μαγικα τα κομματια του. Ο καθενας λυγιζει στη θεα αυτης της μαγικης στιγμης και ονειρευεται-ισως και ζηλευει κρυφα-την τυχη και την ασφαλεια του ανθρωπου εκεινου. Συχνα ερχονται στο μυαλο του εικονες οικειες, σαν να τις εχει ξαναζησει, σαν να τις ξαναζει με τα προσωπα που βλεπει μπροστα του. Θυμαται τα συναισθηματα που τον πλημμυρισαν την πρωτη φορα που καποιος τον εσφιξε τοσο δυνατα και του ψυθιρισε τρυφερα πως ολα θα πανε καλα. Ενα τοσο μεγαλο ψεμα, συναμα ομως και τοσο τρυφερο. Χωρις να μπορει να ξερει εαν αυτο που υποσχεται οντως θα πραγματοποιηθει, δεν φοβαται να μοιραστει εστω και τη μηδαμινη ελπιδα. Χωρις να ξερει εαν ειναι αρκετο. Αν κι τελικα ειναι.
Τι γινεται ομως εαν ενα αψυχο και παγωμενο σωμα παρακολουθει τη σκηνη με παραπονο που ποτε του δεν μπορεσε να νιωσει την ασφαλεια που απλοχερα βλεπει να μοιραζεται μπροστα του; Τι γινεται οταν δυο νεκρα χερια ψαχνουν ματαια στο κενο να ανταμωσουν και να ενωθουν με αλλα δυο; Τι γινεται οταν εσυ εισαι απλως ενας βουβος, ανιδεος παρατηρητης, μολις για μερικα δευτερολεπτα, ξεροντας πως η εικονα της ευτυχιας κινδυνευει απο στιγμη σε στιγμη να χαθει κοιτας ανικανος να αντιδρασεις; Και το χειροτερο, τι κανεις οταν συνειδητοποιεις πως η ευτυχια που βλεπεις μπρστα σου δεν σου ανηκει και δεν θα καταφερεις να την αποκτησεις π ο τ ε . . . ;
Επιθυμουμε παντα αυτα που δεν μπορουμε να εχουμε..."




13/11/11




"Βρε καλε μου, βρε χρυσε μου εναλλακτικε εαυτε σταματα να χαλας τα παντα. και σταματα επιτελους να εισαι τοσο ευκολοπιστος. χαζος-αθωος, εχεις αυτη τη μοναδικη ικανοτητα να τα συγχεεις αυτα τα δυο. εξαιτιας σου και των ομοιων σου πλεον η λεξη αθωος ισοδυναμει με τη λεξη κοροιδο. παψε επιτελους να εισαι τοσο αφελως και ηλιθιοδως καλος γιατι μονο εσυ πληγωνεσαι και κανεις αλλος. Ακους; Κανεις αλλος δεν ενδιαφερεται για το πως νοιωθεις. Εισαι μονος σου σε αυτο. Ξεκολλα λιγο και ξεκινα να καταλαβαινεις πως δεν ειναι ολα ροδινα και ομορφα στη ζωη και ισχύει πως ολοι ειναι πολυ καλοι μεχρι να δειξουν τον πραγματικο τους εαυτο. Πρέπει απλά να περιμένουμε να αποδείξουν τον αληθινό τους εαυτό...ξυπνα πια..."




Και κάπως έτσι τρεις μέρες τελειώνουν, και μια ακόμη εβδομάδα ξεκινά...
Μακάρι να μην ελκιόμασταν τόσο από το παρελθόν που μας πληγώνει...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...