17/11/11

Γιατι τα ανικανοποιητα παθη ειναι πληγες που οσος καιρος και αν περασει, ο πονος δεν απαλυνεται ποτε. Μενεις παντα με το παραπονο και ενα γιατι στα χειλη. Γιατι πριν προλαβεις να αρθρωσεις λεξη σαν να σου κλεβουν το ονειρο και χανονται τα παντα απο μπροστα σου. Εξαφανιζεται ολο σου το ειναι και εσυ απομενεις ολομοναχη απλα να κοιτας εως οτου δεν μπορεις ουτε αυτο πια να κανεις γιατι τα ματια σου εχουν γινει υγρα και ξεχυνουν αναισχυντα τον ωκεανο της ψυχης σου αποκαλυπτοντας ολα οσα κρυβεις στο βυθο του...και αυτο δεν σου αρεσει...
Μα πώς ξέρεις ότι έχεις κάνει τη σωστή επιλογή; Πώς μπορείς να σιγουρευτείς; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εσύ για τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό είναι το χειρότερο. Ό,τι επιλέξεις μετά δεν μπορείς να το πάρεις πίσω. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και -μεταξύ μας- ίσως είναι και καλύτερα. Όσο και αν πονάει, όσο και αν σε κάνει να μετανιώνεις κάθε βράδυ μόλις κλείσουν τα φώτα, πρέπει να μάθεις να ζεις με την επιλογή σου. Και πού ξέρεις; Ίσως με τον καιρό γίνει πιο εύκολο. Είναι όλα θέμα χρόνου. Όλα από κάποια στιγμή και μετά γίνονται ευκολότερα. Υπομονή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...