8/11/11

Keep your mouth shut.

Πόσο δύσκολο είναι απλά να κρατάω το στόμα μου κλειστό; Γιατί το ανοίγω και δεν ξέρω τι λέω; Το ξέρω, βαθιά μέσα μου το ξέρω πως υπερ-ασχολούμαι. Με όλους και με όλα. Με υπερ-απασχολούν τα πάντα. Γιατί μια ζωή έτσι ήμουν. Υπερβολική στο έπακρο. Και μετά από τόσα χρόνια τι έμαθα; Τίποτα..τίποτα απολύτως. Ποια εμπειρία σου λέει μετά; Τρίχες.. Όση εμπειρία και να έχεις, όσες καταστάσεις και αν έχεις βιώσει εάν το ξερό σου το κεφάλι δεν λέει να αλλάξει, πώς περιμένεις να αλλάξουν οι πράξεις σου; 
Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες, περνάνε οι μήνες και δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο εγώ. Και τη φοβάμαι αυτή την αλλαγή. Πόσο τη φοβάμαι. Κοιτάω πίσω μου και δεν βλέπω τίποτα. Κοιτά μπροστά μου, το ίδιο. Ποιος μπορεί τόσο αφελώς να μιλήσει για ελευθερία και να την επιζητά, εάν δεν είναι διατεθιμένος να δεχτεί το τίμημα; Γιατί να μην θέλεις να έχεις ένα σχέδιο; Ποιος ανίδεος κατακρίνει τη σιγουριά; Την ασφάλεια; Όταν έχεις μάθει στη ζωή σου να παίρνεις ό,τι θέλεις, είναι φυσικό να προσδοκείς την αβεβαιότητα. Όταν όμως έχεις μάθεις απλά να χάνεις, είναι χαζό να το ευχαριστιέσαι και να το επιζητάς. Δεν μπορώ να καταλάβω. Προσπαθώ, μα δεν μπορώ.
Πώς γίνεται να νιώθεις πως μοιάζεις τόσο πολύ στον εαυτό που έχεις καταφέρει να χτίσεις, όμως ταυτόχρονα και τόσο λίγο...; Και αυτό που προσπαθείς να αποκρήσεις να το μισήσεις παράλληλα και τόσο πολύ; Δεν είναι λογικό... Μα γιατί έχει χαθεί η λογική πλέον από τη ζωή μου; Εγώ που πάντα την κατέκρινα και προσπαθούσα να τη διώξω μακριά, πλέον ίσως και να τα κατάφερα. Όμως γιατί τώρα μου λείπει περισσότερο από ποτέ;  
Δεν θα βρω απαντήσεις. Το ξέρω. Και αυτό είναι το χειρότερο. Η επίγνωση του ότι πολύ απλά δεν ξέρω...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...