30/12/11

-αυτά-

Αποχαιρετώ τον εαυτό μου γιατί δεν θέλω να του μοιάσω. 
Αναθεωρώ τις πράξεις μου και τα συναισθήματά μου γιατί αποφάσισα να ελπίζω στο τίποτα. 
Επιζητώ το κενό. 
Η απάθεια θα προκύψει. 
Ας επέλθει το τέλος επιτέλους. 
Το περιμένω και το επιθυμώ. 
Γλίτωσα από την ελπίδα. 
Είμαι πια ελεύθερη.

Υπό το φως της ανατολής...

Ξημερώνει σιγά σιγά η προτελευταία μέρα του χρόνου. Και εγώ φεύγω... Σε μερικές ώρες θα είμαι μακριά. Η ευχή μου θα εκπληρωθεί. -Θα εκπληρωθεί;- Θα ταξιδεύω μακριά-από όλους και από όλα.
Η τελευταία μου λοιπόν ανάρτηση του χρόνου ε; Καιρός ήταν να τελειώσει. Μια καινούρια αρχή νομίζω όλοι τη χρειαζόμαστε. Να αφήσουμε πίσω τα προβλήματα και να μας δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία την καινούρια χρονιά να αλλάξουμε κάποια πράγματα, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να κάνουμε σωστές επιλογές...
Την περσινή Πρωτοχρονιά τη θυμάμαι ακόμη. Θυμάμαι πως με βρήκε ο καινούριος χρόνος. Με ποιες... Και θυμάμαι τι ευχήθηκα και σε τι έκανα πρόποση εκείνο το βράδυ. Σε μια καινούρια αρχή. Να μην συνεχιστούν οι τσακωμοί και οι τότε καβγάδες. Νομίζω πως εκπληρώθηκε η ευχή μου. Βέβαια όχι ακριβώς με τον τρόπο που είχα φανταστεί. Δεν είναι ότι διορθώθηκαν οι τότε σχέσεις μου με κάποια άτομα. Όχι. Απλά διακόπηκαν τελείως. Ίσως φέτος θα πρέπει να προσέξω περισσότερο τι εύχομαι...
Αλλά ας μην είμαι αχάριστη. Πίσω μου δεν αφήνω μονάχα προβλήματα και σκοτούρες. Όχι, είναι άδικο να πω κάτι τέτοιο. Πέρασα πολλές όμορφες στιγμές, που θα μου λείψουν. Γνώρισα άτομα που δεν το περίμενα, και ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα που δεν το είχα ποτέ μου φανταστεί. Όλα τα κρατάω, όλα τα θυμάμαι, όλα θα μου λείψουν. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή είχε σημασία, ήταν μοναδικό.
Εύχομαι σε όλους Καλή Πρωτοχρονιά. Καλές γιορτές ολόψυχα! Και θα δώσω μια συμβουλή. Για να περνάς ωραία δεν χρειάζεται να κυνηγάς το μοναδικό και το υπερβολικό. Εγώ τις φετινές γιορτές πέρασα πολύ όμορφα, αν και δεν έκανα κάτι ξεχωριστό. (Βέβαια με το καλό έχω διάφορα σχέδια για του χρόνου και ιδιαίτερα για του παραχρόνου...αλλά τώρα είναι νωρίς ακόμη!)
Και κάτι τελευταίο. Αρχίζω να αμφιβάλλω. Τελικά ίσως να μην ξέρω να κρίνω χαρακτήρες τόσο καλά. Ίσως αυτή μου η τάση να τους θεωρώ όλους καλούς μέχρι αποδείξεως του εναντίου να μην έχει πολύ καλή έκβαση. Ίσως μερικές φορές χρειάζονται άτομα να σου ανοίγουν τα μάτια...Ποιος ξέρει...αυτό μονάχα που θέλω να πω είναι πως εάν κάνω λάθος-που το εύχομαι βαθιά μέσα μου- ...είμαι απαίσια... Εάν οι αμφιβολίες μου αποδειχθούν λάθος, είμαι χειρότερη από όσο φοβάμαι και δεν έχω φερθεί καθόλου σωστά. Όταν κάποιος σου παραχωρεί την ψυχή του, δεν κοιτάς να βρεις το παραμικρό ελάττωμα και να τον κατηγορήσεις όσο πιο σκληρά μπορείς γι'αυτό. Ειδικά εάν μόνος του έχει επιλέξει να σου φανερώσει κάτι καλά κρυμμένο από μέσα του.
Δεν είμαι χαζή. Εύχομαι να ήμουν μερικές φορές. Η αμφιβολία δεν ξέρω τι σύμβουλος είναι, καλός ή κακός. Η εμπιστοσύνη όμως θα έπρεπε να προϋπάρχει εκείνης.
Όπως και να έχει...η αλήθεια στο τέλος πάντα φανερώνεται.
Καλημέρα σε όλους λοιπόν.
Να έχετε υπέροχες γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά!
Τα λέμε το νέο έτος!
Με αγάπη,
Χρ.






29/12/11

Αγάπη...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νησί και εκέι ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Η Χαρά, η Λύπη, η Γνώση και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά να λείπει η Αγάπη. Μία μέρα σάν όλες τις υπόλοιπες ανακοινώθηκε στα συναισθήματα οτι το νησί θα βούλιαζε και έτσι το ένα μετά το άλλο κατασκέυασαν πλοία και έφυγαν. Όλα εκτός απ’ την Αγάπη. Η Αγάπη ήταν η μοναδική που έμεινε. Θέλησε να περιμένει, να περιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί είχε σχεδόν βουλιάξει ολόκληρο η αγάπη αποφάσισε οτι ήταν ώρα να ζητήσει βοήθεια. Εκείνη την ώρα είδε τον Πλούτο να την προσπερνά πάνω σε ένα μεγάλο πλοίο. Έτσι η Αγάπη είπε: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» Και ο Πλούτος απάντησε: «Όχι δεν μπορώ. Το χρυσάφι και το ασήμι που έχω μαζί μου καταλαμβάνει όλο το πλοίο και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για σένα.» Η Αγάπη αποφάσισε να ρωτήσει τη Ματαιοδοξία που έκανε την εμφανισή της μέσα σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Ματαιοδοξία βοήθα με σε ικετεύω!» «Μα Αγάπη είσαι μούσκεμα! Πώς να σε βάλω στο πλοίο μου, θα το καταστρέψεις!» απάντησε η ματαιοδοξία. Η Λύπη ήταν επίσης εκεί κοντά και έτσι η Αγάπη της είπε: «Λύπη άσε με να ρθω μαζί σου.» «Ώ αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που έχω ανάγκη να μείνω μόνη μου.» Η Χαρά πέρασε δίπλα απ’ την αγάπη αλλά ήταν τόσο χαρούμενη που δεν μπόρεσε κάν να ακούσει την αγάπη που της φώναζε. Ξαφνικά, ακούστηκε Μια φωνή! «Έλα Αγάπη, έλα μαζί μου.» γυρίζοντας η αγάπη είδε μια γερόντισσα. Η Αγάπη μέσα στη χαρά και την μεγάλη της τύχη ξέχασε να ρωτήσει τη γερόντισσα που πήγαιναν. Όταν επιτέλους πάτησαν στεριά, η γερόντισσα συνέχισε το δρόμο της. Η Αγάπη κατάλαβε πόσα χρουστούσε στη καλή γριά και έτσι ρώτησε τη γνώση, μία άλλη γερόντισσα: «Ποιός με βοήθησε;» «Ήταν ο Χρόνος.» απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Μα γιατί με βοήθησε;» Και η Γνώση χαμογέλασε σοφά και αποκρίθηκε: «Γιατί μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει την αξία της Αγάπης

πηγή: bit.ly/sFiYDX

26/12/11

Χριστούγεννα...

Είναι αρκετά αργά, μα ταυτόχρονα και τόσο νωρίς... 
Η ημέρα των Χριστουγέννων πριν λίγα λεπτά ολοκληρώθηκε.
Η περίληψη της ημέρας και τα συμπεράσματά μου; Χμμ..δύσκολο..ας δούμε τι μπορώ να κάνω...

Όπως όλοι ξέρετε-ή και όχι- σήμερα είχα τη γιορτή μου. Ναι, όποιος δεν έχει καταλάβει για ποιο λόγο ονομάζεται .christina το συγκεκριμένο blog, νομίζω πως σήμερα του λύνεται η απορία. Με λένε Χριστίνα.
Ναι, λοιπόν, σήμερα είχα τη γιορτή μου. Και όπως θα πίστευε ο καθένας σήμερα θα έπρεπε να συνέβαιναν κοσμοϊστορικά και μοναδικά πράγματα στη ζωή μου. Λογικά, θα έπρεπε να πάω κάπου ξεχωριστά, να κάνω κάτι ξεχωριστό και μπλα...μπλα...μπλα...
Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω. Τίποτα ξεχωριστό, τίποτα μοναδικό, τίποτα ανεπανάληπτο. Απλά μονάχα μικρές μικρές μικρές στιγμούλες που έκαναν την ημέρα μου μοναδική.

Γέλασα, φώναξα, δάκρυσα, αγκάλιασα, συγκινήθηκα, θύμωσα, λύγισα, χάρηκα, ντράπηκα,λάτρεψα... ΕΝΙΩΣΑ!

Πώς λοιπόν να μην θεωρήσω αυτή τη μέρα ξεχωριστή; Ένα συνονθύλευμα από γεύσεις, εικόνες, μυρωδιές, πρόσωπα. Ήταν...ήταν για εμένα τόσο ξεχωριστή. Έμαθα πράγματα που φοβόμουν να ρωτήσω, κατάλαβα άλλα που δεν τολμούσα να σκεφτώ, πήρα αποφάσεις για καταστάσεις που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω, και πάνω από όλα, έφτασα λίγο πιο κοντά στο να καταλάβω τι συμβαίνει μέσα μου. Ε, γι'αυτό την ευγνωμονώ αυτή τη μέρα. Ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα, το παραδέχομαι, αλλά ταυτόχρονα τόσο υπέροχη και μαγευτική! Εν τέλει, χαίρομαι για όσα έμαθα, όσο δύσκολο και αν είναι πλέον να επιλέξω...δεν πειράζει, κάποια πράγματα είναι απλά ανεκτίμητα, έτσι όπως είναι...

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε κάποια άτομα που με άφησαν να κοιτάξω στην ψυχή τους σήμερα. Μια ψυχή τόσο υπέροχη, αλλά και τόσο φοβισμένη κατά βάθος. Δεν θα έπρεπε.
Το συμπέρασμά μου λοιπόν από σήμερα;
Έχω τόσο ξεχωριστά άτομα στη ζωή μου, και τους ευχαριστώ γι' αυτό. Ευχαριστώ που με ανέχεστε και με αγαπάτε γι'αυτό που είμαι. 
Ευχαριστώ!

Καλές γιορτές σε όλους! Με πολλή αγάπη πάνω από όλα! Και υγεία ναι, αλλά η ζωή χωρίς αγάπη δεν σημαίνει τίποτα!
Πώς να μην θεωρώ λοιπόν απίστευτα τυχερό τον εαυτό μου;



Ευχαριστώ τόσο πολύ..!

22/12/11


Άλλαξε, τι περιμένεις;

«Για να κερδίσω χρόνο έπρεπε να μάθω να μετανιώνω. Όσο είχα ακόμα χρόνο να επανορθώσω. Να αλλάξω. Να ξαναφτιάξω.»
ΔΙΑΛΕΞΑ ΕΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟ. ΕΝΤΟΝΟ. «ΠΟΣΟ ΚΑΝΕΙ;» ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΑ. «Τόσο», μου απάντησε. Το πλήρωσα και έφυγα. Περπάτησα μέχρι την αίθουσα καπνιστών, διάλεξα ένα τραπέζι ανάμεσα σε μια κυρία που καθόταν με το σκυλί της και ένα ζευγάρι που μιλούσε χαμηλόφωνα. Κάθισα, παράγγειλα καφέ, κοίταξα για τελευταία φορά την οθόνη με τις αναχωρήσεις, βεβαιώθηκα πως είχα χρόνο για ένα τελευταίο τσιγάρο πριν την πτήση και άνοιξα το κουτί, βγάζοντας από μέσα το πράσινο καινούργιο μου ρολόι, και το φόρεσα.

ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΑ ΡΟΛΟΙ. Με ενοχλούσε στον καρπό. Δεν έβρισκα και κανένα γουστόζικο να μου ταιριάζει, έτσι έλεγα.Τις ώρες όμως τις μετρούσα. Όπως και τον χρόνο. Τον μετρούσα. Αλλά δεν ήξερα αν είχα ποτέ καταφέρει να τον φορέσω. Δηλαδή να χωρέσω σ’ αυτόν. Μέχρι εκείνη τη μέρα που αποφάσισα να φύγω. Αγοράζοντας ένα πράσινο ρολόι για να κοιτάω μόνο την ώρα της πτήσης. Να προλάβω το αεροπλάνο. Να προλάβω. Να χωρέσω στο χρόνο μου.

«ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ;» ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ. «ΔΕΝ ΞΕΡΩ», ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑ. «Μετανιώνεις;» με ρώτησε. «Μετανιώνω για πολλά», απάντησα. Εκείνη σιώπησε. Μάλλον περίμενε να μιλήσω περισσότερο. Μα δεν ήθελα. Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε πως για πρώτη φορά συνειδητοποιούσα πως αν ήθελα να κερδίσω χρόνο, έπρεπε να μάθω να μετανιώνω. Όσο είχα ακόμα χρόνο να επανορθώσω. Να αλλάξω. Να ξαναφτιάξω. Να αποδεσμευτώ από το παρελθόν, αναιρώντας τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν πρόκειται να χωρέσω στο χρόνο, αν δεν μετανιώσω. Έτσι ένιωσα. Και το ‘νιωσα την στιγμή που αισθάνθηκα πως δεν θα προλάβω.

«ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ», ΤΗΣ ΕΙΠΑ. «ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ;» ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ. «Δεν ξέρω», απάντησα. Και κείνη πάλι σιώπησε. Κοίταξε το ρολόι στον τοίχο του δωματίου. Ένα μεγάλο παλιό ρολόι με περίεργους δείκτες φτιαγμένους από υλικό που έμοιαζε βαρύ, όπως βαριές ήταν οι ώρες μέσα σε κείνο το δωμάτιο, που έπρεπε μια φορά την βδομάδα να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου. Μέσα σε σαράντα λεπτά κάθε φορά. Τόσος ήταν ο χρόνος που μου έδινε. Για να λογαριάσω τι έκανα τον δικό μου χρόνο, στα χρόνια. Για να λογαριάσω γιατί οι μέρες που ξημέρωναν έμοιαζαν φορτίο και οι νύχτες με πονούσαν στην πλάτη ακόμα και την ώρα που κοιμόμουνα. Δεν ήξερα τι ήθελα να προλάβω. Δεν ήξερα να απαντήσω. Ένιωθα όμως πως ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου. Ήταν αντίπαλος μου. «Κι’ αν αύριο πέθαινες;» με ρώτησε, αφότου πριν μου είπε πως όπου να ‘ναι τελειώνει η ώρα μας. Δεν απάντησα. Μα ήταν τότε που κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να φύγω, από κείνο το δωμάτιο και από όλα τα δωμάτια, στα οποία δεν είχα καταφέρει να χωρέσω.

ΓΥΡΙΣΑ ΠΙΣΩ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΗΝΑ. ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΞΑΝΑ. ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ. Με το ρολόι στον τοίχο. «Τι φοβάσαι;» με ρώτησε. «Δεν φοβάμαι», απάντησα. «Απλά χρειάζομαι χρόνο να συνηθίσω». «Να συνηθίσεις τι;» με ρώτησε. «Το ότι δεν φοβάμαι», απάντησα. «Και τώρα;» με ρώτησε. «Τώρα τι;» απάντησα. «Δεν φοβάσαι πως δεν θα προλάβεις;» ρώτησε. «Να προλάβω τι;» απάντησα. «Το χρόνο» είπε. «Ο χρόνος ο δικός μου θα διαρκέσει όσο και εγώ…». Έτσι απάντησα. Και ήταν η τελευταία φορά που την είδα.

ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΡΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΩ ΠΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ. Το χρόνο μου θα τον μετρήσω όταν οι ώρες μοιάζουν οι ίδιες ξανά.

ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΟΥ
27.10.2011

17/12/11

I hate everything about you. Why do I love you?

Το παράδοξο κυριαρχεί στη ζωή μας. Και τι πιο παράδοξο από την καρδιά; Σήμερα διάβασα κάτι υπέροχο και ταυτόχρονα τόσο σοκαριστικό. Ειλικρινά; Με φόβισε. Τόσο οικείο. Αναρωτιέμαι...τόσο καιρό προσπαθώ να ανακαλύψω τη σωστή απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τολμώ να πω δυνατά, που δεν τολμάω να παραδεχτώ. Άραγε πρέπει να λέμε και να δείχνουμε αυτά που νιώθουμε; Πρέπει να ξεγυμνώνουμε την καρδιά μας και να τη χαρίζουμε αναίσχυντα; Άραγε αξίζει να πονάμε;
Δεν θέλω να μάθω την απάντηση. Δεν ξέρω εάν θα με καλύψει. Φοβάμαι μέσα μου πως η συνειδητοποίηση θα κάνει τα πάντα πιο δύσκολα.

Βρισκόμαστε στις παρυφές της τελευταίας εβδομάδας πριν κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Τι διακοπές δηλαδή. Πόσο να ξεκουραστείς όταν οι απαιτήσεις όλο και αυξάνονται ό,τι και αν κάνεις;
Σήμερα ήταν απαίσια. Δεν το πίστευα πως μια μονάχα μέρα θα μπορούσε να περιλάβει τόσα πολλά συναισθήματα μέσα της. Αδικία, πόνος, μίσος, αλαζονεία, λάθη και αυτό το ασθματικό συναίσθημα που νιώθεις πως δεν μπορείς να αναπνεύσεις γιατί κάτι πιέζει τόσο πολύ την καρδιά σου και νιώθεις πως κινδυνεύει να διαλυθεί. Και το χειρότερο; Ήμουν Ένιωθα μόνη.

Δεν περίμενα να πω ποτέ στη ζωή μου πως κουράστηκα. Δεν περίμενα να το ένιωθα αυτό το συναίσθημα ποτέ. Αλλά σήμερα κουράστηκα.

Θέλω να πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ σε κάποια άτομα. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα το κάνω.

Αυτά.
Καληνύχτα.

11/12/11

Θα'θελα μονάχα να μου πεις την αλήθεια. Για μια φορά στη ζωή σου. Βαρέθηκα τα ψέματα. Βαρέθηκα τις υπεκφυγές. Μου το χρωστάς στο κάτω κάτω. Λες λες λες λες και ουσιαστικά δεν λες τίποτα. enough. Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν με σοκάρει τίποτα. Δεν με απογοητεύει τίποτα πλέον. Απλά όλα είναι αναμενόμενα. Καλώς ή κακώς έχω καταλάβει πλέον. Καλώς ή κακώς δεν περιμένω τίποτα πια. Καλώς ή κακώς το έχω αποδεχτεί. Καλώς ή κακώς εσύ δεν έχεις καταλάβει πως ακόμη και αν δεν λέω τίποτα, καταλαβαίνω ακριβώς πότε λες ψέματα και πότε αλήθεια.

Anyway. Χριστούγεννα στον ορίζοντα. Οι πιο καταπληκτικές γιορτές έρχονται σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Και θα είναι υπέροχες οι δυο εβδομάδες μακρυά από όλα. Δίπλα από το τζάκι μου, με μια κούπα ζεστή σοκολάτα και το πιο υπέροχο βιβλίο, που ακόμη δεν έχω βρει χρόνο να ξεκινήσω να διαβάζω. Ή εναλλακτικά. Ντυμένη με χοντρά σχετικά ρούχα, μαζί με το πιο τρελό άτομο που ξέρω να κάνουμε ό,τι πιο χαζό, πιο ανατρεπτικό, πιο ασυνήθιστο πράγμα μπορώ να φανταστώ. Μακρυά από όλους και από όλα. Ανυπομονώ. 

7/12/11

Διαβάστε αξίζει-συγκινεί.

Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια. Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του. Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα. Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του: «Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;» Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της: «Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.» Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα. Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα. «Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.» Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο: «Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου... Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.» Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια. «Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.» Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει. Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε: «Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.» Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε: «Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ'αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.» Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό. Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι: «Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;» Εκείνο απάντησε: «Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.» Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά. Το αγοράκι ψιθύρισε: «Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.» Έπειτα με κοίταξε και είπε: «Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...» Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου. Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα. Δεν μπορούσα να βγάλω απ'το μυαλό μου το αγοράκι. Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της. Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη... Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού; Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή. Δεν μπόρεσα να μην πάω ν'αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της. Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από στο κατάστημα. Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα. Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά.... 

6/12/11

6/12/11

Τα λόγια πονάνε και πληγώνουν, μα συχνά η σιωπή είναι αυτή που διαλύει τα πάντα..Η αδυναμία να πεις και να κάνεις το οτιδήποτε. Αλλά μια ψυχή δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ...αργά η γρήγορα προδίδεται από το βλέμμα. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Τη γυμνώνουν και τη δείχνουν έτσι ακριβώς όπως είναι..χωρίς μάσκες, χωρίς ψέματα. Αφαιρούν κάθε ασπίδα, κάθε προσπάθεια να κρυφτεί. Αρκεί το κατάλληλο βλέμμα.
Όχι, δεν μπορώ να γράψω. Αρκετά. Δεν μπορώ να αποτυπώσω και να περιορίσω με λέξεις ένα συναίσθημα που εξ ορισμού δεν ορίζεται...πώς να καταφέρω να προβάλλω τι σημαίνει να πονάς βουβά και να νιώθεις πως σου κομματιάζεται η καρδιά χωρίς να βγάζεις άχνα; Δεν μπορώ. Όποιος δεν το έχει νιώσει δεν μπορεί να καταλάβει-και μακάρι να μην το έχει νιώσει. Η άγνοια μερικές φορές είναι το καλύτερο φάρμακο.
Μάσκες μάσκες μάσκες...ίσως αυτό να χρειάζεται...
Νύχτα για τώρα.
[ένα όμορφο τραγούδι. ένα αληθινό τραγούδι.]
η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει εδώ και καιρό. άραγε πότε θα φτάσω στο 0;