6/12/11

6/12/11

Τα λόγια πονάνε και πληγώνουν, μα συχνά η σιωπή είναι αυτή που διαλύει τα πάντα..Η αδυναμία να πεις και να κάνεις το οτιδήποτε. Αλλά μια ψυχή δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ...αργά η γρήγορα προδίδεται από το βλέμμα. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Τη γυμνώνουν και τη δείχνουν έτσι ακριβώς όπως είναι..χωρίς μάσκες, χωρίς ψέματα. Αφαιρούν κάθε ασπίδα, κάθε προσπάθεια να κρυφτεί. Αρκεί το κατάλληλο βλέμμα.
Όχι, δεν μπορώ να γράψω. Αρκετά. Δεν μπορώ να αποτυπώσω και να περιορίσω με λέξεις ένα συναίσθημα που εξ ορισμού δεν ορίζεται...πώς να καταφέρω να προβάλλω τι σημαίνει να πονάς βουβά και να νιώθεις πως σου κομματιάζεται η καρδιά χωρίς να βγάζεις άχνα; Δεν μπορώ. Όποιος δεν το έχει νιώσει δεν μπορεί να καταλάβει-και μακάρι να μην το έχει νιώσει. Η άγνοια μερικές φορές είναι το καλύτερο φάρμακο.
Μάσκες μάσκες μάσκες...ίσως αυτό να χρειάζεται...
Νύχτα για τώρα.
[ένα όμορφο τραγούδι. ένα αληθινό τραγούδι.]
η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει εδώ και καιρό. άραγε πότε θα φτάσω στο 0;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...