17/12/11

I hate everything about you. Why do I love you?

Το παράδοξο κυριαρχεί στη ζωή μας. Και τι πιο παράδοξο από την καρδιά; Σήμερα διάβασα κάτι υπέροχο και ταυτόχρονα τόσο σοκαριστικό. Ειλικρινά; Με φόβισε. Τόσο οικείο. Αναρωτιέμαι...τόσο καιρό προσπαθώ να ανακαλύψω τη σωστή απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τολμώ να πω δυνατά, που δεν τολμάω να παραδεχτώ. Άραγε πρέπει να λέμε και να δείχνουμε αυτά που νιώθουμε; Πρέπει να ξεγυμνώνουμε την καρδιά μας και να τη χαρίζουμε αναίσχυντα; Άραγε αξίζει να πονάμε;
Δεν θέλω να μάθω την απάντηση. Δεν ξέρω εάν θα με καλύψει. Φοβάμαι μέσα μου πως η συνειδητοποίηση θα κάνει τα πάντα πιο δύσκολα.

Βρισκόμαστε στις παρυφές της τελευταίας εβδομάδας πριν κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Τι διακοπές δηλαδή. Πόσο να ξεκουραστείς όταν οι απαιτήσεις όλο και αυξάνονται ό,τι και αν κάνεις;
Σήμερα ήταν απαίσια. Δεν το πίστευα πως μια μονάχα μέρα θα μπορούσε να περιλάβει τόσα πολλά συναισθήματα μέσα της. Αδικία, πόνος, μίσος, αλαζονεία, λάθη και αυτό το ασθματικό συναίσθημα που νιώθεις πως δεν μπορείς να αναπνεύσεις γιατί κάτι πιέζει τόσο πολύ την καρδιά σου και νιώθεις πως κινδυνεύει να διαλυθεί. Και το χειρότερο; Ήμουν Ένιωθα μόνη.

Δεν περίμενα να πω ποτέ στη ζωή μου πως κουράστηκα. Δεν περίμενα να το ένιωθα αυτό το συναίσθημα ποτέ. Αλλά σήμερα κουράστηκα.

Θέλω να πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ σε κάποια άτομα. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα το κάνω.

Αυτά.
Καληνύχτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...