25/1/12

a poison tree ; f*ck you

I was angry with my friend;
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I waterd it in fears,
Night & morning with my tears:
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine,
And he knew that it was mine.

And into my garden stole.
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see,
My foe outstretchd beneath the tree.

~William Blake






There's a look on your face I would like to knock out
See the sin in your grin and the shape of your mouth
All I want is to see you in terrible pain
Though we won't ever meet I remember your name

Can't believe you were once just like anyone else
then you grew and became like the devil himself
Pray to God I think of a nice thing to say
But I don't think I can so fuck you anyway

You're a scum, you're a scum and I hope that you know
That the cracks in your smile are beginning to show
Now the world needs to see that it's time you should go
There's no light in your eyes and your brain is too slow

Can't believe you were once just like anyone else
then you grew and became like the devil himself
Pray to God I can think of a nice thing to say
But I don't think I can so fuck you anyway

Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth
I could creep up beside put a gun in your mouth
makes me sick when I hear all the shit that you say
so much crap coming out it must take you all day

There's a space kept in hell with your name on the seat
With a spike in the chair just to make it complete
When you look at yourself do you see what I see
If you do why the fuck are you looking at me

There's a time for us all and I think yours has been
Can you please hurry up cos I find you obscene
We can't wait for the day that you're never around
When that face isn't here and you rot underground

Can't believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I don't think I can so fuck you anyway

So fuck you anyway!


19/1/12

Δεν μπορώ να το πιστέψω, ούτε και να το αποδεχθώ. Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Προσπαθώ να σπρώξω αυτή τη νοσηρή σκέψη μακριά με τόση μανία. Δεν αντέχω ούτε καν στην παραμικρή υπόνοιά της. Τρέμω, όχι από το κρύο που έχει έξω, αλλά από το κρύο μέσα μου. Δεν θέλω να το πιστέψω. Δεν μπορεί. Δεν γίνεται. Έχουν κλονιστεί τα πάντα εδώ και καιρό και τώρα ακροβατώ σε ένα τόσο λεπτό σκοινί. Παλεύω να μην σπάσει γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο πολύ. Αλλά ίσως πρέπει να σπάσει. Δεν το αντέχω. Αλήθεια. Δεν μπορώ. Και κανείς δεν το νιώθει. Κανείς δεν το σκέφτεται. Κανείς δεν το υποψιάζεται. Είμαι άραγε η μοναδική; Κάνω ένα τόσο μεγάλο λάθος; Τόσα χρόνια έσφαλα; Πώς μπορώ να ξέρω; Πότε θα αποκαλυφθεί η αλήθεια; Και η πιο τρομακτική από όλες τις ερωτήσεις...
Γιατί;...
Δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αντικατοπτρίζεται το ψέμα στα μάτια.
Τελικά, τίποτα μα τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται...





























16/1/12

Κυριακη 15.1.2012

Διασχιζοντας αμεριμνη το δρομο του γυρισμου και εχοντας ακουστικα στα αυτια μου για να αποφυγω οση περισσοτερη ακτινοβολια μπορουσα - μιλουσα παλι περι ανεμων και υδατων με την T.- περασα ενα στενο δρομο. Δεν ξερω τι με ωθησε να κοιταξω στα αριστερα μου - ποτε δεν παρατηρω,ειδικα οταν μιλαω στο τηλεφωνω. Παγωσα στη θεα μιας κοπελας με καστανα μαλλια, λαδι μπουφαν και κοκκινο σακιδιο να ειναι σκυμμενη στην ακρη τπυ δρομου και να κραταει ενα χαρτι καμμενο. Προσπαθουσε να αναψει φωτια. Για μερικα κλασματα του δευτερολεπτου εμεινα παγωμενη, μεχρι που γυρισε αποτομα και εκεινη το κεφαλη της προς τα εμενα. Τα βλεμματα μας συναντηθηκαν. Ηταν ενα παγερο και ταυτοχρονα σοκαρισμενο βλεμμα. Αμεσως γυρισα το κεφαλι μου προς το δρομο και ξεκινησα να απομακραινω με γρηγορους δρασκελισμους. Ταυτοχρονα εξιστορουσα τα παντα ψυθιριστα στη φιλη μου. Της ειπα αναλυτικα και τη διευθυνση οπoυ βρισκομουν για παν ενδεχομενο. Ημουν μονο δυο δρομους μακρια απο το σπιτι μου, μπορουσα κιολας να διακρινω - αν και ημουν ολιγον στραβη χωρις γυαλια, που ακομη δεν ειχα παει να παρω - τη μαυρη γκαραζοπορτα και το φουρνο με το κρεοπωλειο διπλα της.
Ξαφνικα ομως μετανιωσα για τη φυγη μου. Προειδοποιησα τη φιλη μου για το τι θα εκανα και εκανα μεταβολη ξεκινωντας να γυρναω πισω. Οι φωνες της αντηχουσαν και γι'αυτο αναγκαστηκα να χαμηλωσω το μεγαφωνο. Δεν ηθελα να με ακουσει αυτη η περιεργη κοπελα-πυρρωμανης;- καθως πλησιαζα για να την παρακολουθησω. Μπηκα μεσα σε μια πολυκατοικια απο την οποια ειχα ξεκαθαρη θεα προς αυτη. Ηταν σκυμμενη ακομη στο ιδιο μερος και κατι εκανε με τα χερια της. Δεν εθχα ορατοτητα. δεν Μπουρουσα να δω τι εκανε γιατι εβλεπα μοναχα την πλατη της απο το σημειο που βρισκομουν. Ηθελα να πλησιασω και αλλο αλλα κατι με κρατουσε. Η Τ. που φωναζε η το αισθημα επιβιωσης και κινδυνου που προσπαθουσα τοση ωρα να το αγνοησω; Με ειχε κατακλυσει η περιεργεια. Ευτυχως δεν χρειαστηκε να επιλεξω. Η κοπελα σηκωθηκε αργα, κοιταξε μια τελευταια φορα κατω και αρχισε να ξεμακραινει.
Δεν προκειται να εμενα με την απορια. Αφου περιμενα να τη δω να χανεται σε μια στροφη του δρομου πλησιασα τα αποκαιδια. Χαρτια. Ειχανε μεινει μερικα κομματια λευκων χαρτιων και ενα αποκομμα εφημεριδας που δεν μπορουσα να διακρινω τι εγραφε. Αγωνιωντας μηπως επεστρεφε στον 'τοπο του εγκληματος ' η μυστηρια κοπελα, αποφασισα να γυρισω σπιτι μου, εχοντας μοναχα ελαχιστα κατευνασει το αισθημα του ντετεκτιβ αλλα και της περιεργειας μου. Ποια ηταν; Τι εκαιγε; Γιατι; Που πηγαινε; Μαλλον δεν θα μαθω ποτε μου...
Λενε η περιεργεια σκοτωσε τη γατα. Αρχιζω σιγα σιγα να καταλαβαινω το λογο. Δεν θα μου βγει σε καλο τοση περιεργεια μια μερα...

Τα πάθη και τα λάθη...


Ή μήπως καλύτερα η ανοησία σε όλο της το μεγαλείο;...
Κάνει κρύο. Είναι πρωί. Έχω κοιμηθεί τρεις ώρες το πολύ.
Οι παρυφές της Πεντέλης θυμίζουν κουραμπιέδες πασπαλισμένους με ζάχαρη άχνη - πάντα μου άρεσαν τόσο πολύ οι κουραμπιέδες, αλλά χωρίς τα αμύγδαλα - ενώ απέναντι στέκεται αλώβητο το φεγγάρι και την κοιτάει. Δεν έχει καταλάβει ακόμη πως έχει αργήσει και είναι η ώρα να φύγει. Ο ήλιος, κύριος στα ραντεβού του ως συνήθως έχει ξεπροβάλει από νωρίς, βάφοντας όλο τον κόσμο με τα χρώματά του, ή μάλλον προσφέροντας το απαραίτητα φως που χρειαζόταν για να φανεί αυτό που είναι πραγματικά. Να αποκαλυφθεί και όχι να προβληθεί. Η προβολή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια στυγνή προσπάθεια προβολής ενός ψέματος, τόσο πειστικά όμως, που ξεγελά συχνά ακόμη και τον ίδιο τον προβολέα. Εάν αφαιρέσουμε όμως καθετί που ωραιοποιεί, τι μένει; Τίποτα. Ή μάλλον, το ψέμα.
Κρίμα, πολύ κρίμα, αλήθεια τους λυπάμαι αυτούς που αυτοπροβάλλονται. Φοβούνται τόσο και το πιο λυπηρό όλων είναι πως δεν το έχουν καταλάβει. Ή αρνούνται να το συνειδητοποιήσουν. Φοβούνται να αποκαλύψουν τον εαυτό τους, φοβούνται να δείξουν αυτό που είναι και προσπαθούν να φαίνονται ως κάτι ψεύτικο. 
Εύλογα θα διερωτόταν κανείς, και πώς ξέρουν ότι θα γίνουν αρεστοί με αυτό που ήδη έχουν; Αρκεί; Δεν απαντώ. Ίσως και όχι. Ίσως και ναι. Πολλές φορές δεν αρκεί. Αλλά όχι πάντα. Ακόμη και αν όμως δεν αρκεί, το χειρότερο όλων είναι το ψέμα. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ούτε δικαιολογία, αλλά ούτε και σωτήριο λύση.

12/1/12

Ξανά και ξανά...

Κρυώνει και νιώθει να πέφτει…βυθίζεται για μια ακόμη φορά στην άβυσσο της ψυχής της…κρατάει τα μάτια της ερμητικά κλειστά γιατί έχει ξεχάσει πως είναι να βλέπει. Προσπαθεί μάταια να καταλάβει τι άλλαξε, γύρω της, μέσα της, δεν ξέρει. Ξέρει μονάχα πως δεν μπορεί πια να διακρίνει τίποτα. Σκοτάδι και φόβος. Αυτό φταίει. Ειλικρινής, απόλυτος, αστείρευτος φόβος που ξεχειλίζει από κάθε κομμάτι της ψυχής της. Το σκοτεινό μυστικό της πλέον είναι πολύ αργά να το αρνηθεί. Έχει ριζώσει βαθιά μέσα της και δεν λέει να φύγει. Και τη βαραίνει…πόσο τη βαραίνει…και δεν μπορεί να το δείξει πουθενά. Δεν καταλαβαίνει κανείς τη σιωπή της. Νόμιζε πως…όχι…έκανε λάθος. Τα μάτια της πια είναι υγρά. Μετανιώνει. Και περιμένει μονάχα μια λέξη για να ξεσπάσει. Ή καλύτερα για να σωπάσει. Για πάντα.
Οι παρυφές του βουνού λάμπουν στο χειμωνιάτικο φεγγάρι. Προσπαθεί μάταια να ζεσταθεί γιατί έχει ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα. Κανείς δεν τολμάει να τη ρωτήσει. Και η ίδια απλά δεν τολμάει να απαντήσει. Κοιτάζοντας πιο πέρα από όσα μπορεί να δει αποφασίζει να φορέσει την πιο όμορφη, τη πιο ζωντανή, την πιο χαρούμενη μάσκα της ζωής. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και…σκοτάδι ξανά. Μόνο που αυτή τη φορά είναι για πάντα.

"Μια αγωνία είχα μόνιμα στη ζωή μου. Μην πεθάνω πριν πεθάνω…"

Ένα βράδυ-ή μάλλον καλύτερα πρωί-μη μπορώντας να κοιμηθώ άλλο, άνοιξα τον υπολογιστή μου και ξεκίνησα να διαβάζω άρθρα από ένα πολύ αγαπημένο μου site. Μετά από αρκετή ώρα, και αρκετό ανακάτωμα τόσων σκέψεων έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο μιας γνωστής αρθρογράφου. Είχα διαβάσει και άλλα άρθρα της, αλλά αυτή ήταν μια τόσο ξεχωριστή και διαφορετική ανάγνωση. Η γυναίκα έχοντας ως αφόρμισμα εφηβικά της βιώματα, προσέφερε απλόχερα τις σκέψεις και τα συναισθήματά της-καλά και κακά, περισσότερο βέβαια κακά, η αλήθεια να λέγεται. Δεν έμεινα όμως εκεί, αν και συμφωνούσα με αυτά που έγραφε, να πω την αλήθεια. Προς το τέλος του κειμένου βρισκόταν μια φράση που με συγκλόνισε η αλήθεια της. "Μια αγωνία είχα μόνιμα στη ζωή μου. Μην πεθάνω πριν πεθάνω". Και συνειδητοποίησα πως ήταν αλήθεια. Το χειρότερο είναι να πεθαίνεις πριν την ώρα σου. Όμως ακόμη χειρότερο είναι να πεθάνεις και να μην το έχεις καταλάβει. Δεν μπορώ να πω πολλά περί του θέματος. Και σε καμία περίπτωση δεν μιλώ ως αναμάρτητη, κάθε άλλο, πετάξτε μου όποια πέτρα βρείτε μπροστά σας. Το ότι προσπαθώ για τη ζωή δεν σημαίνει πως το έχω καταφέρει κιόλας. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά ακόμη και αν ήταν -μερικές φορές αναρωτιέμαι αφελώς- θα το θέλαμε ειλικρινά; Γιατί, ποιος αλήθεια έχει το θάρρος να συνειδητοποιήσει πόσο νεκρός είναι ; Και ποιος έχει τη θέληση να προσπαθήσει για την ανάστασή του;

10/1/12

Μια ιστορία για να σκεφτούμε...

Κάποτε ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι. Γύρισε κι είδε ένα μικρό αγόρι.
"Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.
Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε.
"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα."
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδειχνε στον αγρότη και ρώτησε
"έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να δω τα κουταβάκια;"
Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες. Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία.
Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια. Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.
"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι.
"Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης. "Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια".
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι...
"Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι, "ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να το καταλαβαίνει...".
Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
"Πόσο κάνει κύριε;" ρώτησε ο μικρός.
"Τίποτα δεν κάνει αγόρι μου" είπε ο αγρότης,
"Δεν αγοράζονται η αγάπη και το μεγαλείο ψυχής.''

[πηγή:από το διαδίκτυο]

8/1/12

Κάθε τέλος και μια αρχή...

Αυτό ήταν.
Τελείωσαν δύο τόσο όμορφες εβδομάδες ξεκούρασης και από αύριο πάλι την ίδια καθημερινότητα. Ας υποδεχθώ λοιπόν τη συνέχεια της σχολικής χρονιάς με χαμόγελο. Στο κάτω κάτω μπορεί να αφήνω πράγματα που θα μου λείψουν, αλλά επιστρέφω πίσω σε άλλα που μου έλειπαν εξίσου καθ'όλη τη διάρκεια των διακοπών. Κάθε τέλος και μια αρχή λοιπόν! Θα είναι τέλεια η αυριανή μέρα! Όχι γενικά...αλλά για εμένα προσωπικά. Θα την κάνω εγώ!
Καλή αρχή σε όλους, με ό,τι και αν ασχολείστε!
Πάντα μα πάντα όμως να θυμάστε να χαμογελάτε!
Καλή χρονιά και χαρούμενο 2012!

υ.γ. Και όχι. Μην αγχωθεί κανείς...ΔΕΝ τελειώνει ο κόσμος το Δεκέμβρη! -.-
υ.γ.2 Λένε λένε λένε για κρύο και τέτοια αλλά λίγο χιόνι δεν μπορεί να ρίξει! Βέβαια παρόλα αυτά εγώ κρυωμένη ξεκινάω αύριο, αλλά τι να κάνουμε...κάθε εμπόδιο για καλό! Θα δείξει...!

6/1/12

Η Μικρή Ψυχή και ο Ήλιος

Μια φορα και σε κανενα καιρο,ηταν μια Μικρη Ψυχη,που ειπε στον Θεο:΄΄Ξερω τι ειμαι!΄΄

Και ο Θεος ειπε:΄΄Αυτο ειναι υπεροχο!Τι εισαι?΄΄

Και η Μικρη Ψυχη φωναξε:΄΄Ειμαι το Φως !΄΄

Ο Θεος χαμογελασε πλατια,΄΄Πολυ σωστα!΄΄αναφωνησε ΄΄Εισαι το Φως!΄΄

Η Μικρη Ψυχη ηταν τοσο χαρουμενη που καταλαβε αυτο που ολες οι ψυχες που βρισκονταν στο Βασιλειο,ηταν εκει για να το καταλαβουν.

΄΄Οαου!Τελεια!΄΄Ειπε η Μικρη Ψυχη.

Σύντομα ομως το οτι καταλαβε Τι Ειναι δεν της ηταν αρκετο.

Η Μικρη Ψυχη ενοιωσε εσωτερικη αναταραχη και τωρα ηθελε να γινει αυτο το οποιο ηταν.

Ετσι,η Μικρη Ψυχη ξαναπηγε στο Θεο(το οποιο δεν ειναι κακη ιδεα για ολες τις Ψυχες που θελουν να γινουν Αυτο που Πραγματικα Ειναι) και ειπε:

΄΄Γεια σου Θεε!Τωρα που ξερω Τι Ειμαι,ειναι ενταξει για εμενα και να Γινω Αυτο που Ειμαι?

Και ο Θεος ειπε:΄΄Εννοεις οτι θελεις να γινεις αυτο που Εισαι ηδη?΄΄

΄΄Χμ..΄΄απαντησε η Μικρη Ψυχη,΄΄Ειναι αλλο πραγμα να ξερω Τι Ειμαι και τελειως διαφορετικο πραγμα, το να Ειμαι Πραγματικα Αυτο. Θελω να νιωσω πως ειναι να εισαι το Φως!΄΄

΄΄Μα εισαι ηδη το Φως.΄΄Επανελαβε ο Θεος χαμογελωντας ξανα.

΄΄Ναι,μα θελω να μαθω πως ειναι το να το νιωθω!΄΄ξεφωνησε παρακλητικα η Μικρη Ψυχη.

΄΄Καλως΄΄ ειπε ο Θεος κρυφογελωντας.΄΄Θα επρεπε να το ξερω.Παντα σου αρεσε η περιπετεια.΄΄

Τοτε η εκφραση του Θεου αλλαξε.΄΄Μονο που υπαρχει ενα ζητημα….΄΄

΄΄Τι ειναι?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη.

΄΄Δυστυχως, δεν υπαρχει τιποτε αλλο παρα μονο το Φως.Βλεπεις δεν εχω δημιουργησει τιποτα αλλο απο αυτο που εισαι κι ετσι, δεν υπαρχει για εσενα ευκολος τροπος να βιωσεις τον εαυτο σου σαν Αυτο που Εισαι, εφ’οσον δεν υπαρχει τιποτα που να μην Εισαι.΄΄

΄΄Εεεε,΄΄ ειπε η Μικρη Ψυχη,που τωρα ηταν λιγο μπερδεμενη.

΄΄Σκεψου το ετσι΄΄ειπε ο Θεος.΄΄Εισαι σαν ενα κερι μεσα στον Ηλιο.Βρισκεσαι μεσα σε αυτον, μαζι με εκατομμυρια,δισεκατομμυρια αλλα κερια που αποτελουν τον Ηλιο.Και ο ηλιος δεν θα ηταν ο Ηλιος, χωρις εσενα.Ουτε θα ηταν Ηλιος χωρις καποιο απο τα κερια του….δεν θα υπηρχε καθολου Ηλιος γιατι δεν θα ελαμπε τοσο αστραφτερα. Παρ’ολα αυτα, πως να διακρινεις τον εαυτο σου σαν Φως, εφ’οσον εισαι μεσα στο Φως? Αυτο ειναι το θεμα.΄΄

΄΄Πολυ καλα,΄΄αναθαρρεψε η Μικρη Ψυχη।΄΄Εσυ εισαι ο Θεος।Σκεψου κατι!΄΄ Για αλλη μια φορα ο Θεος χαμογελασε.΄΄Το εχω σκεφτει ηδη΄΄ειπε.΄΄Εφ’οσον δεν μπορεις να νοιωσεις τον εαυτο σου σαν Φως, οσο εισαι μεσα στο Φως, θα σε περιβαλλω με σκοταδι.΄΄


΄΄Τι ειναι το σκοταδι?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη.

Ο Θεος απαντησε΄΄Ειναι αυτο που δεν εισαι.΄΄

΄΄Θα το φοβαμαι το σκοταδι?΄΄κλαψουρισε η Μικρη Ψυχη.

΄΄Μονο αν επιλεξεις να το φοβασαι.΄΄Απαντησε ο Θεος.΄΄Δεν υπαρχει τιποτα πραγματικα να φοβασαι,εκτος αν το αποφασισεις οτι υπαρχει.Καταλαβαινεις? Το επινοεις.Υποκρινεσαι.΄΄

΄΄Αααα! Ετσι!΄΄ειπε η Μικρη Ψυχη, που ενιωθε ηδη καλυτερα.

Κατοπιν, ο Θεος εξηγησε οτι για να εχουμε την εμπειρια οποιουδηποτε πραγματος,θα πρεπει να εμφανιστει το ακριβως αντιθετο.

΄΄Ειναι μεγαλο δωρο΄΄Ειπε ο Θεος, ΄΄γιατι χωρις αυτο, δεν θα μπορουσες να γνωριζεις πως ειναι το οτιδηποτε. Δεν θα μπορουσες να γνωριζεις το ζεστο χωρις το κρυο,το πανω χωρις το κατω, το γρηγορο χωρις το αργο. Δεν θα μπορουσες να γνωριζεις αριστερο χωρις δεξι, εδω χωρις εκει, τωρα χωρις τοτε. Γι αυτο, οταν θα βρεθεις να περιβαλλεσαι απ’το σκοταδι, μην τιναζεις τη γροθια σου και μην υψωνεις τη φωνη σου, αναθεματιζοντας το σκοταδι. Απλα να εισαι το Φως μεσα στο σκοταδι, χωρις να παραφρονεις. Τοτε θα ξερεις τι Πραγματικα Εισαι, καθως και ολοι οι αλλοι επισης. Ασε το Φως σου να λαμψει ωστε ολοι να γνωριζουν ποσο εξαιρετικο εισαι.΄΄

΄΄Δηλαδη εννοεις οτι δεν πειραζει να δειχνω και στους αλλους ποσο εξαιρετικο Ειμαι?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη.

΄΄Βεβαιως! Δεν πειραζει καθολου!΄΄Ο Θεος ξαναχαμογελασε.΄΄Να θυμασαι ομως ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ δεν σημαινει ΚΑΛΥΤΕΡΟ. Ο καθενας ειναι εξαιρετικος, με τον δικο του ιδιαιτερο τροπο! Παρ’ολα αυτα πολλοι αλλοι το εχουν ξεχασει αυτο.Θα καταλαβουν και για τους ιδιους οτι δεν πειραζει να ειναι εξαιρετικοι, μονο οταν εσυ καταλαβεις οτι δεν πειραζει να εισαι εξαιρετικο.΄΄

΄΄Ουαου΄΄ειπε η Μικρη Ψυχη, χορευοντας και χοροπηδωνταςκαι γελωντας με χαρα.΄΄Μπορω να ειμαι τοσο εξαιρετικο,οσο θελω εγω να ειμαι!΄΄

΄΄Ναι και μπορεις να αρχισες αμεσως τωρα΄΄ειπε ο Θεος, που χορευε,χοροπηδουσε και γελουσε μαζι με την Μικρη Ψυχη.΄΄Ποιο μερος του εξαιρετικου θελεις να εισαι?΄΄

΄΄Ποιο μερος του εξαιρετικου?΄΄επανελαβε η Μικρη Ψυχη.΄΄Δεν καταλαβαινω.΄΄

΄΄Καθως ελεγα΄΄ εξηγησε ο Θεος ΄΄το να εισαι το Φως ειναι εξαιρετικο και το να εισαι εξαιρετικος εχει πολους τομεις. Ειναι εξαιρετικο το να εισαι καλοκαρδος. Ειναι εξαιρετικο το να εισαι δημιουργικος. Ειναι εξαιρετικο το να εισαι υπομονετικος. Μπορεις να σκεφτεις αλλους τροπους που μπορεις να εισαι εξαιρετικος?΄΄

Η Μικρη Ψυχη εμεινε σιωπηλη για λιγο.΄΄Μπορω να σκεφτω πολλους τροπους να ειναι καποιος εξαιρετικος!΄΄αναφωνησε η Μικρη Ψυχη. ΄΄Ειναι εξαιρετικο να εισαι εξυπηρετικος. Ειναι εξαιρετικο να μοιραζεσαι. Ειναι εξαιρετικο να εισαι φιλικος. Ειναι εξαιρετικο να σεβεσαι τα αισθηματα των αλλων.΄΄

΄΄Ναι!΄΄ συμφωνησε ο Θεος ΄΄Και μπορεις να εισαι ολα αυτα μαζι ή οποιο μερος του εξαιρετικου επιθυμεις εσυ να εισαι, οποιαδηποτε στιγμη. Αυτο σημαινει να εισαι το Φως.΄΄

΄΄Ξερω τι θελω να ειμαι, ξερω τι θελω να ειμαι!΄΄ανακοινωσε η Μικρη Ψυχη με μεγαλο ενθουσιασμο.΄΄Θελω να ειμαι το μερος του εξαιρετικου που συγχωρει. Δεν ειναι εξαιρετικο να συγχωρεις?΄΄

΄΄Μα και βεβαια,΄΄επιβεβαιωσε ο Θεος τη Μικρη Ψυχη.΄΄Ειναι πολυ εξαιρετικο.΄΄

΄΄Ενταξει΄΄ειπε η Μικρη Ψυχη.΄΄Αυτο ειναι που θελω να ειμαι.Θελω να ειμαι αυτος που συγχωρει. Ετσι θελω να βιωσω την εμπειρια του εαυτου μου.΄΄

΄΄Πολυ καλα΄΄ειπε ο Θεος, ΄΄υπαρχει ομως κατι που πρεπει να ξερεις.’’

Η Μικρη Ψυχη γινοταν τωρα λιγο ανυπομονη. Εμοιαζε παντα να υπαρχει καποιο μπερδεμα.΄΄Τι ειναι αυτο?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη.

΄΄Δεν υπαρχει κανεις που να μπορεις να τον συγχωρησεις.΄΄

΄΄Κανεις?΄΄Η Μικρη Ψυχη μετα βιας μπορουσε να πιστεψει αυτο που ειχε ειπωθει.

΄΄Κανεις!΄΄ Επανελαβε ο Θεος.΄΄Οτιδηποτε εχω δημιουργησει ειναι Τελειο.Δεν υπαρχει ουτε μια και μοναδικη Ψυχη σε ολη τη δημιουργια, λιγοτερο τελεια απο εσενα. Κοιτα γυρω σου!΄΄

Τοτε ηταν που η Μκρη Ψυχη αντιληφθηκε ενα τεραστιο πληθος που ειχε μαζευτει. Ψυχες ειχαν ερθει απο πολυ μακρια, απ’ολο το βασιλειο, γιατι ειχε ακουστει οτι η Μικρη Ψυχη ειχε αυτη την απιθανη συζητηση με τον Θεο και ολοι ηθελαν να ακουσουν αυτα που λεγονταν.

Βλεποντας τις αμετρητες αλλες Ψυχες που ειχαν μαζευτει εκει, η Μικρη Ψυχη καταλαβε οτι επρεπε να συμφωνησει.

Καμια δεν φαινοταν λιγοτερο Μεγαλειωδες ή λιγοτερο Τελεια απο την ιδια.Τοσο ηταν το δεος της για τις ψυχες που ηταν γυρω της και τοσο λαμπερο το Φως τους, που μετα βιας μπορουσε να τις αντικριζει.

΄΄Ωωω! Θεε μου ετσι που παει το πραγμα δεν ειναι καθολου ευχαριστο!΄΄παραπονεθηκε η Μικρη Ψυχη.΄΄Ηθελα να βιωσω τον εαυτο μου σαν καποιον που συγχωρει. Θελω να γνωρισω πως ειναι να εισαι αυτο το μερος του εξαιρετικου.΄΄

Τοτε ηταν που ξαφνικα, μια Φιλικη Ψυχη προχωρησε μπροστα απο το πληθος. Μην ανησυχεις Μικρη Ψυχη΄΄ειπε η Φιλικη Ψυχη,΄΄εγω θα σε βοηθησω.΄΄

΄΄Αληθεια θα το κανεις?΄΄ η Μικρη Ψυχη αναθαρρησε.΄΄Μα τι μπορεις να κανεις?΄΄

΄΄Μπορω να σου δωσω καποιον να συγχωρησεις!΄΄

΄΄Μπορεις?΄΄

΄΄Βεβαιως!΄΄ ειπε κεφατα η Φιλικη Ψυχη.΄΄Μπορω να ερθω στην επομενη σου ζωη και να σου κανω κατι για να με συγχωρησεις.΄΄

΄΄Μα γιατι? Για ποιο λογο θα το εκανες αυτο?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη.΄΄Εσυ που εισαι ενα Ον απολυτης Τελειοτητας! Εσυ που δονεισαι με τοση ταχυτητα, που δημιουργει ενα Φως τοσο λαμπερο, που μετα βιας μπορω να αντικρισω! Τι θα μπορουσε να σου προκαλεσει το να θελεις να επιβραδυνεις τη δονηση σου σε τετοια ταχυτητα, ωστε να γινει το Φως σου σκοτεινο και πηχτο? Ποια θα ηταν η αιτια να θελεις ,εσυ που εισαι τοσο αναλαφρη και χορευεις πανω στα αστερια και κινεισαι μεσα σε ολο το Βασιλειο με τη ταχυτητα της σκεψης, να ερθεις στη ζωη μου και να κανεις τον εαυτο σου τοσο βαρυ, ωστε να μπορεσεις να κανεις κατι τοσο κακο?΄΄

΄΄Ειναι πολυ απλο,΄΄ειπε η Φιλικη Ψυχη.΄΄Θα το εκανα γιατι Σ’ΑΓΑΠΑΩ.΄΄

Η Μικρη Ψυχη φανηκε να εκπλησσεται απο την απαντηση.

΄΄Μην εκπλησσεσαι,΄΄ειπε η Φιλικη Ψυχη.΄΄Εχεις κανει το ιδιο πραγμα για εμενα. Δεν θυμασαι? Εχουμε χορεψει μαζι,εσυ κι εγω πολλες φορες. Δια μεσω των αιωνων και ολων των εποχων εχουμε χορεψει. Κατα την διαρκεια των καιρων εχουμε διασκεδασει μαζι. Απλα δεν θυμασαι.Εχουμε υπαρξει το πανω και το κατω, το αριστερο και το δεξι του, το εδω και το εκει του, το τωρα και το τοτε του.Εχουμε υπαρξει το αρσενικο και το θηλυκο, το καλο και το κακο, και οι δυο μαζι εχουμε υπαρξει το θυμα και ο θυτης του.΄΄

΄΄Οπως καταλαβαινεις, εχουμε ξαναβρεθει μαζι εσυ κι εγω πολλες φορες απο πριν. Ο καθενας φερνει στον αλλον αυτη ακριβως την τελεια ευκαιρια ωστε να εκφραστει και να βιωσει την εμπειριαΑυτου που Πραγματικα Ειναι. Και ετσι, θα ερθω στην επομενη ζωη σου και θα ειμαι ο Κακοςαυτη τη φορα. Θα σου κανω κατι τοσο απαισιο, οποτε μπορεις να αποκτησεις την εμπειρια του εαυτου σου ως Αυτος που Συγχωρει.΄΄

΄΄Μα τι θα κανεις?΄΄ρωτησε η Μικρη Ψυχη λιγο ανησυχα,΄΄που θα ειναι τοσο απαισιο?΄΄

΄΄Κατι θα σκεφτουμε,΄΄απαντησε η Φιλικη Ψυχη σπινθηριζοντας.

Μετα η Φιλικη Ψυχη φανηκε να σοβαρευει και ειπε με ησυχη φωνη:΄΄Ξερεις εχεις δικιο σε ενα, θα πρεπει να επιβραδυνω την δονηση μου και να γινω πολυ βαρια, ωστε να καταφερω να κανω αυτο΄το οχι και τοσο καλο πραγμα΄. Θα πρεπει να υποκριθω οτι ειμαι κατι τελειως διαφορετικο απο τον εαυτο μου.Γι’αυτο, δεν εχω παρα μονο μια χαρη να σου ζητησω σαν ανταλλαγμα.΄΄

΄΄Ωω, οτιδηποτε,οτιδηποτε!΄΄ξεφωνησε η Μικρη Ψυχη και αρχισε να χορευει και να τραγουδαει,΄΄Θα γινω αυτος που συγχωρει!΄΄

Τοτε η Μικρη Ψυχη παρατηρησε οτι η Φιλικη Ψυχη παρεμενε πολυ σιωπηλη.

΄΄Τι συμβαινει?’’ρωτησε η Μικρη Ψυχη.΄΄Τι μπορω να κανω για εσενα? Εσυ εισαι ενας Αγγελος που προθυμοποιεισαι να κανεις αυτο το πραγμα για εμενα!΄΄

΄΄Φυσικα!Αυτη η Φιλικη Ψυχη ειναι ενας Αγγελος!΄΄διεκοψε ο Θεος.΄΄Ολοι ειναι! Παντα να θυμασαι:Δεν σου εχω στειλει τιποτα, παρα μονο Αγγελους.΄΄και χαμογελασε.

Κι ετσι η Μικρη Ψυχη ηθελε περισσοτερο απο ποτε, να ικανοποιησει το αιτημα της Φιλικης Ψυχης .

΄΄Τι μπορω να κανω για εσενα?΄΄την ξαναρωτησε.

΄΄Τι στιγμη εκεινη που θα σε κατακεραυνωσω και θα σε πληξω,΄΄απαντησε η Φιλικη Ψυχη,΄΄τη στιγμη που σου κανω το χειροτερο που θα μπορουσες να φανταστεις, εκεινη ακριβως τη στιγμη

΄΄Ναι?΄΄η Μικρη Ψυχη διεκοψε΄΄Ναι?΄΄

΄΄Θυμισου ποιος Πραγματικα Ειμαι!΄΄

΄΄Ωω!Μα ναι!΄΄φωναξε συγκινημενη η Μικρη Ψυχη΄΄στο υποσχομαι! Παντα θα σε θυμαμαι,οπως ακριβως σε βλεπω εδω αυτη τη στιγμη!΄΄

΄΄Πολυ καλα,΄΄ειπε η Φιλικη Ψυχη΄΄γιατι οπως καταλαβαινεις, θα εχω προσπαθησει τοσο σκληρα για να υποκριθω, που θα εχω ξεχασει Ποιος Πραγματικα Ειμαι και ισως να μην μπορεσω να θυμηθω για παρα πολυ καιρο. Και αν ξεχασω Ποιος Ειμαι,ισως ακομα και εσυ ξεχασεις Ποιος Εισαι και τοτε θα ειμαστε και οι δυο χαμενοι. Οποτε θα χρειαστουμε μια αλλη Ψυχη να ερθει για να ξαναθυμησει και στους δυο μαςΠοιοιΕιμαστε.΄΄

΄΄Οχι, δεν θα χαθουμε!΄΄υποσχεθηκε η Μικρη Ψυχη ξανα.΄΄Θα σε θυμηθω! Και θα σε ευχαριστησω που μου προσφερες αυτο το δωρο, την ευκαιρια να βιωσω τον εαυτο μου ωςΑυτος ο οποιοςΕιμαι.΄΄

Ετσι, η συμφωνια ειχε γινει. Η Μικρη Ψυχη προχωρησε σε μια νεα ζωη,συγκινημενη που ειναι το Φως, το οποιο ηταν τοσο εξαιρετικο και ενθουσιασμενη που ειναι το μερος του εξαιρετικου που ονομαζεται Συγχωρεση.

Και η Μικρη Ψυχη περιμενε με ανυπομονησια, να καταφερει να βιωσει την εμπειρια του εαυτου της μεσα απο την Συγχωρεση και να ευχαριστησει οποια αλλη Ψυχη το εκανε εφικτο.

Και κατα την διαρκεια ολων των στιγμων αυτης της νεας ζωης, οποτε μια νεα Ψυχη εμφανιζοταν στο προσκηνιο, ειτε αυτη η νεα Ψυχη εφερνε χαρα,ειτε λυπη-και ιδιαιτερα αν εφερνε λυπη- η Μικρη Ψυχη, σκεφτοταν αυτο που ειχε πει ο Θεος.

΄΄Παντα να θυμασαι΄΄ο Θεος ειχε χαμογελασει,΄΄δεν σου εχω στειλει τιποτα, παρα μονο Αγγελους.΄΄

~Νίκη Σαρακίνη