16/1/12

Κυριακη 15.1.2012

Διασχιζοντας αμεριμνη το δρομο του γυρισμου και εχοντας ακουστικα στα αυτια μου για να αποφυγω οση περισσοτερη ακτινοβολια μπορουσα - μιλουσα παλι περι ανεμων και υδατων με την T.- περασα ενα στενο δρομο. Δεν ξερω τι με ωθησε να κοιταξω στα αριστερα μου - ποτε δεν παρατηρω,ειδικα οταν μιλαω στο τηλεφωνω. Παγωσα στη θεα μιας κοπελας με καστανα μαλλια, λαδι μπουφαν και κοκκινο σακιδιο να ειναι σκυμμενη στην ακρη τπυ δρομου και να κραταει ενα χαρτι καμμενο. Προσπαθουσε να αναψει φωτια. Για μερικα κλασματα του δευτερολεπτου εμεινα παγωμενη, μεχρι που γυρισε αποτομα και εκεινη το κεφαλη της προς τα εμενα. Τα βλεμματα μας συναντηθηκαν. Ηταν ενα παγερο και ταυτοχρονα σοκαρισμενο βλεμμα. Αμεσως γυρισα το κεφαλι μου προς το δρομο και ξεκινησα να απομακραινω με γρηγορους δρασκελισμους. Ταυτοχρονα εξιστορουσα τα παντα ψυθιριστα στη φιλη μου. Της ειπα αναλυτικα και τη διευθυνση οπoυ βρισκομουν για παν ενδεχομενο. Ημουν μονο δυο δρομους μακρια απο το σπιτι μου, μπορουσα κιολας να διακρινω - αν και ημουν ολιγον στραβη χωρις γυαλια, που ακομη δεν ειχα παει να παρω - τη μαυρη γκαραζοπορτα και το φουρνο με το κρεοπωλειο διπλα της.
Ξαφνικα ομως μετανιωσα για τη φυγη μου. Προειδοποιησα τη φιλη μου για το τι θα εκανα και εκανα μεταβολη ξεκινωντας να γυρναω πισω. Οι φωνες της αντηχουσαν και γι'αυτο αναγκαστηκα να χαμηλωσω το μεγαφωνο. Δεν ηθελα να με ακουσει αυτη η περιεργη κοπελα-πυρρωμανης;- καθως πλησιαζα για να την παρακολουθησω. Μπηκα μεσα σε μια πολυκατοικια απο την οποια ειχα ξεκαθαρη θεα προς αυτη. Ηταν σκυμμενη ακομη στο ιδιο μερος και κατι εκανε με τα χερια της. Δεν εθχα ορατοτητα. δεν Μπουρουσα να δω τι εκανε γιατι εβλεπα μοναχα την πλατη της απο το σημειο που βρισκομουν. Ηθελα να πλησιασω και αλλο αλλα κατι με κρατουσε. Η Τ. που φωναζε η το αισθημα επιβιωσης και κινδυνου που προσπαθουσα τοση ωρα να το αγνοησω; Με ειχε κατακλυσει η περιεργεια. Ευτυχως δεν χρειαστηκε να επιλεξω. Η κοπελα σηκωθηκε αργα, κοιταξε μια τελευταια φορα κατω και αρχισε να ξεμακραινει.
Δεν προκειται να εμενα με την απορια. Αφου περιμενα να τη δω να χανεται σε μια στροφη του δρομου πλησιασα τα αποκαιδια. Χαρτια. Ειχανε μεινει μερικα κομματια λευκων χαρτιων και ενα αποκομμα εφημεριδας που δεν μπορουσα να διακρινω τι εγραφε. Αγωνιωντας μηπως επεστρεφε στον 'τοπο του εγκληματος ' η μυστηρια κοπελα, αποφασισα να γυρισω σπιτι μου, εχοντας μοναχα ελαχιστα κατευνασει το αισθημα του ντετεκτιβ αλλα και της περιεργειας μου. Ποια ηταν; Τι εκαιγε; Γιατι; Που πηγαινε; Μαλλον δεν θα μαθω ποτε μου...
Λενε η περιεργεια σκοτωσε τη γατα. Αρχιζω σιγα σιγα να καταλαβαινω το λογο. Δεν θα μου βγει σε καλο τοση περιεργεια μια μερα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...