12/1/12

"Μια αγωνία είχα μόνιμα στη ζωή μου. Μην πεθάνω πριν πεθάνω…"

Ένα βράδυ-ή μάλλον καλύτερα πρωί-μη μπορώντας να κοιμηθώ άλλο, άνοιξα τον υπολογιστή μου και ξεκίνησα να διαβάζω άρθρα από ένα πολύ αγαπημένο μου site. Μετά από αρκετή ώρα, και αρκετό ανακάτωμα τόσων σκέψεων έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο μιας γνωστής αρθρογράφου. Είχα διαβάσει και άλλα άρθρα της, αλλά αυτή ήταν μια τόσο ξεχωριστή και διαφορετική ανάγνωση. Η γυναίκα έχοντας ως αφόρμισμα εφηβικά της βιώματα, προσέφερε απλόχερα τις σκέψεις και τα συναισθήματά της-καλά και κακά, περισσότερο βέβαια κακά, η αλήθεια να λέγεται. Δεν έμεινα όμως εκεί, αν και συμφωνούσα με αυτά που έγραφε, να πω την αλήθεια. Προς το τέλος του κειμένου βρισκόταν μια φράση που με συγκλόνισε η αλήθεια της. "Μια αγωνία είχα μόνιμα στη ζωή μου. Μην πεθάνω πριν πεθάνω". Και συνειδητοποίησα πως ήταν αλήθεια. Το χειρότερο είναι να πεθαίνεις πριν την ώρα σου. Όμως ακόμη χειρότερο είναι να πεθάνεις και να μην το έχεις καταλάβει. Δεν μπορώ να πω πολλά περί του θέματος. Και σε καμία περίπτωση δεν μιλώ ως αναμάρτητη, κάθε άλλο, πετάξτε μου όποια πέτρα βρείτε μπροστά σας. Το ότι προσπαθώ για τη ζωή δεν σημαίνει πως το έχω καταφέρει κιόλας. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά ακόμη και αν ήταν -μερικές φορές αναρωτιέμαι αφελώς- θα το θέλαμε ειλικρινά; Γιατί, ποιος αλήθεια έχει το θάρρος να συνειδητοποιήσει πόσο νεκρός είναι ; Και ποιος έχει τη θέληση να προσπαθήσει για την ανάστασή του;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...