12/1/12

Ξανά και ξανά...

Κρυώνει και νιώθει να πέφτει…βυθίζεται για μια ακόμη φορά στην άβυσσο της ψυχής της…κρατάει τα μάτια της ερμητικά κλειστά γιατί έχει ξεχάσει πως είναι να βλέπει. Προσπαθεί μάταια να καταλάβει τι άλλαξε, γύρω της, μέσα της, δεν ξέρει. Ξέρει μονάχα πως δεν μπορεί πια να διακρίνει τίποτα. Σκοτάδι και φόβος. Αυτό φταίει. Ειλικρινής, απόλυτος, αστείρευτος φόβος που ξεχειλίζει από κάθε κομμάτι της ψυχής της. Το σκοτεινό μυστικό της πλέον είναι πολύ αργά να το αρνηθεί. Έχει ριζώσει βαθιά μέσα της και δεν λέει να φύγει. Και τη βαραίνει…πόσο τη βαραίνει…και δεν μπορεί να το δείξει πουθενά. Δεν καταλαβαίνει κανείς τη σιωπή της. Νόμιζε πως…όχι…έκανε λάθος. Τα μάτια της πια είναι υγρά. Μετανιώνει. Και περιμένει μονάχα μια λέξη για να ξεσπάσει. Ή καλύτερα για να σωπάσει. Για πάντα.
Οι παρυφές του βουνού λάμπουν στο χειμωνιάτικο φεγγάρι. Προσπαθεί μάταια να ζεσταθεί γιατί έχει ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα. Κανείς δεν τολμάει να τη ρωτήσει. Και η ίδια απλά δεν τολμάει να απαντήσει. Κοιτάζοντας πιο πέρα από όσα μπορεί να δει αποφασίζει να φορέσει την πιο όμορφη, τη πιο ζωντανή, την πιο χαρούμενη μάσκα της ζωής. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και…σκοτάδι ξανά. Μόνο που αυτή τη φορά είναι για πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...