27/2/12

letting go...

Μεθάω από τα όνειρα και είναι ένα τόσο γλυκό ναρκωτικό για τη λογική μου. Διώχνω κάθε υπόνοια αμφιβολίας και αφήνομαι στη μέθη ενός φιλιού. Μυρίζεις σαν βαθύ κόκκινο κρασί. Και με ζαλίζεις. Εισβάλλεις τόσο λυτρωτικά σε καθετί που κρύβω. Και σου παραδίδω αναίσχυντα κάθε κομμάτι του εαυτού μου. Πώς γίνεται και νιώθω μια τέτοια παρανομία τόσο σωστή; Πάρε τα πάντα. Όλο μου το είναι. Σου ανήκει πια. Με έχεις ναρκώσει. Μυρίζεις σαν βαθύ κόκκινο κρασί. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο. Ούτε καν ανάσα. Μονάχα ένα ακόμη φιλί...σαν να είναι το τελευταίο...



26/2/12

μεθυστικός ψίθυρος...

Ζω ανάμεσα στη μοναξιά και στην προδοσία με παρέα την μελαγχολία της νότας και στον σπασμένο ήχο του χρόνου. Πληγώθηκα βαριά, στάθηκε η ανάσα. Kλονισμένη η επιλεκτική μνήμη δόθηκε στην ηθελημένη αμνησία. Ποτέ δεν κοίταξα γαλήνια...με στεγνά ξεραμένα χείλη η ψυχή έγινε διάφανη, σαν κρύσταλλο.Σκιαμαχούσα με τον χρόνο ψάχνοντας διέξοδο φυγής.



Θέλω να φύγω...με έναν ψίθυρο στο αφτί που με γεμίζει άρωμα γαρδένιας και με λούζει με λευκό, σε πράσινες αποχρώσεις. Τραντάζω το δέντρο μου, σβήνοντας το ακαθόριστο να πάρω σχήμα από τριφύλλι. Δαγκώνω τα χείλια μου...και παίρνω το κόκκινο με γεύση από πιπέρι τα σφίγγω μην το χάσω. Ξεγλίστρησαν τα δάχτυλα στο στόμα τώρα δεν βγάζω αίμα, ούτε και αφρό...


Προλαβαίνω να φύγω...με το μολύβι μου θα χτίσω τον κόσμο τον καινούργιο.
Θα ρίξω χρώματα το να μέσα στο άλλο και μετά προλαβαίνω να ζήσω.. όχι με αίμα δανεικό ούτε με αφιερωμένη συνείδηση αλλά με χάδι γιατρικό, με φιλί μεθυστικό εκείνο που αφήνει στο στόμα γεύση από κανέλα..με νότες που χαϊδεύουν θάλασσες και πάντα φυλάνε μια καληνύχτα για το τέλος..



όρκοι τόσο δυσεύρετοι...μόνο στα παραμύθια...

Paige 'I vow to live within the warmth of your heart. I vow to help you love life, to always hold you with tenderness and to have the patience that love demands, to speak when words are needed and to share the silence when they are not and to live within the warmth of your heart and always call it home...'
Leo 'I vow to fiercely love you in all your forms, now and forever. I promise to never forget that this is a once in a lifetime love. I vow to love you, and no matter what challenges might carry us apart, we will always find a way back to each other...'




13/2/12

Δεν έχω άλλα λόγια πια. Στέρεψα.

Μια εικόνα = χίλιες λέξεις.
'απολαύστε'



YES.



Ούτε λέξη.

Δεν τόλμησε κανείς να μας μιλήσει σήμερα. Οι χθεσινές εξελίξεις της πάλαι ποτέ 'δημοκρατικής' Ελλαδίτσας όχι μόνο συγκλόνισαν, αλλά απογοήτευσαν στο έπακρο. Μάταια ζητούσαν τα βλέμματά μας μια λέξη, μια εξήγηση, κάτι...κανείς δεν ήθελε να εκφέρει άποψη επί του θέματος. Δυο τρεις τρίλεπτες αναφορές δεν είναι τίποτα. Δεν ξέρω εάν επικρατούσε η αδιαφορία ή η αηδία, πάντως το αποτέλεσμα ήταν ένα. Σχεδόν κανένας δεν μίλησε για την χθεσινοβραδινή ξεφτίλα για πάνω από τρία λεπτά.
Πόσο γέλασα όμως. Πόσο γέλασα με τη γελοιότητα και την άγνοια. Αυτό που κυριαρχούσε ήταν "Τι με νοιάζει εμένα; Δεν με επηρεάζει άμεσα." Όχι ρε μαλάκα! - ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την έκφραση αλλά έτσι νιώθω, και ίσως να έχω τώρα τελευταία ξεφύγει λιγάκι - Πόσο ανίδεος μπορεί να είσαι; Φυσικά και σε νοιάζει! Όταν θα φύγεις από το πορτοφολάκι της μανούλας και του πατερούλη θέλω να σε δω τι θα κάνεις για να ζήσεις με τον εξαθλιωτικό μισθό που θα σου δίνουν. Θέλω τότε να δω τι θα λες. Είμαι πολύ περίεργη να δω εάν τότε θα σε 'επηρεάζει άμεσα'.
Λέμε λέμε λέμε...κατακρίνουμε όλη την ώρα, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να φύγουμε από το ζεστό μας το σπιτάκι και να κάνουμε κάτι για να δείξουμε ότι δεν συμφωνούμε. Και ξυπνάει ένας σήμερα, που δεν έχει νιώσει ποτέ το αίσθημα 'μου λείπει κάτι' και λέει πως όσοι κατεβαίνουν στις πορείες από την ηλικία των 17 δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πράττουν δήθεν και ψεύτικα. Πόσο ηλίθια -συγγνώμη ξανά- μπορεί να είναι μερικά άτομα; Πόσο ανίδεα;
Τέλος πάντων. Λυπάμαι που είχα ως αφορμή για να αρχίσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά δρώμενα μια τέτοια αισχρή απόφαση. Και λυπάμαι για τόσο κόσμο που είχε ως σκοπό την ειρηνική διαμαρτυρία, και μερικοί μαλάκες, αργόσχολοι είπαν 'τι να κάνουμε σήμερα;' 'ας πάμε στην αθήνα να φορέσουμε τις καινούριες μας μάσκες - απόκριες έρχονται - και να καταστρέψουμε κάθε προσπάθεια που γίνεται.'
Δεν έχω λόγια για τη χθεσινή καταστροφή. Καλά κάνουνε τα ξένα μέσα και μας ρεζιλεύουν. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας, και με τους πολιτικούς που ψηφίσαμε αλλά και με τα άτομα που αφήνουμε να γκρεμίζουμε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Τι να σκεφτώ για άτομα κοντά στην ηλικία μου που καίνε αναίσχυντα μέχρι και την Εθνική Βιβλιοθήκη; Πώς να δεχτώ πως άτομα πάνω στα οποία βασίζεται το μέλλον της πατρίδας μου κάθονται και κοιτάνε το ματς λίγο πριν την ψηφοφορία του μνημονίου; Ασύλληπτες οι εικόνες. Ντροπή. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω. Θα έπρεπε να ντρέπονται. Και όμως δεν το κάνουν...
Όχι ρε. Όχι. Είναι το δικό μου μέλλον που πήρατε χθες στα χέρια σας. Είναι η δική μου ζωή. Το καταλαβαίνετε; Δεν μπορείτε να παίζετε. Έχετε μια ευθύνη. Γιατί το ξεχνάτε συνεχώς; Που να βρω άλλη αισιοδοξία; Στέρεψε. Αρκετά πια. Το μέλλον όχι μόνο αβέβαιιο είναι αλλά σκιαγραφείται και τόσο μα τόσο ανήθικο.
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ.


Ιδού! Τα καμάρια της χώρας. Θαυμάστε τα.

Βλέπουν τον αγώνα τα πουλάκια μου. Το ξεπούλημα ξεπούλημα αλλά ο αγώνας αγώνας.





7/2/12

βροχή μου...


Το χέρι της δίπλα στο δικό του. Και όμως, δεν την αγγίζει. Δύο σώματα πλάι πλάι βαδίζουνε τον ίδιο δρόμο, μόνο και μόνο για να καταλάβουν πως ο προορισμός τους θα είναι διαφορετικός. Εκείνη προστατευμένη στην ασφάλεια του μπουφάν της. Εκείνος γυμνός στην καταιγίδα. Δυο σώματα τόσο κοντά, αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακριά. Τι θαλπωρή προσφέρει η βροχή! Λυτρωτική... Οι ουρανοί άνοιξαν και ξεπλένουν την πόλη. Αν κοιτάζεις τη βροχή μέσα από ένα ασφαλές τζάμι η ματιά σου παρασύρεται από τα νερά και εσύ σαν να υπνωτίζεσαι από το μονότονο ήχο του νερού. Σαν μάσκα τώρα καλύπτει τα δύο πρόσωπα. Οι σταγόνες στα πρόσωπά τους γίνονται ένα με τα δάκρυά τους. Ο καθένας για διαφορετικό λόγο. Εκείνη, γιατί μισεί τον τόσο φοβισμένο εαυτό της, που δεν την αφήνει πια να δει τίποτα. Εκείνος, γιατί αρχίζει να εξασθενεί η επήρειά της. Και η στέρηση είναι η χειρότερη. Μετά έρχεται ο πόνος…


"What are you doing with your life?"she says.
"Waiting."
"Waiting for what?"

Then she looks at the night above her. 
"When the emptiness stops haunting my mind; haunting my soul. That one moment when all darkness brightens; when the fucked up shit floating in my mind fades away."
Her eyes used to shine so bright. Once. 





σκέψεις πολλών...


άπλωσε τα χέρια σου. τέντωσε τα. κ’ ίσως σε ακουμπήσει το ηλιοβασίλεμα. μη ψάχνεις για την ευτυχία. το αν θα σε βρει ή όχι είναι γραφτό. απλά φρόντισε όταν σε βρει. όταν σου χτυπήσει τη πόρτα του σπιτιού σου. να μην είσαι σε άλλο δωμάτιο κλειδαμπαρωμένη. και χαμπάρι δεν πάρεις. πες μου. έχεις βγει ποτέ γυμνή στο διάδρομο του μυαλού σου; έχεις βγει ποτέ γυμνή στο διάδρομο της σκέψης σου; πόρτες πόρτες. ανοίγοντάς τις πενήντα πενήντα οι πιθανότητες. να λυτρωθείς ή στα γόνατα να πέσεις. κάθε πόρτα και μια ανάμνηση. ευχάριστη ή δυσάρεστη. κάθε πόρτα και ένα συναίσθημα. ευχάριστο ή δυσάρεστο.
δικό σου το μυαλό. και η σκέψη. δικός σου και ο διάδρομος. κιόμως φασματική η ασφάλεια που νιώθεις. μη. μη κατηγορείς το όνειρο αυτό επειδή φοβάσαι. εξάλλου. δική σου δημιουργία είναι.



Ψαχνουμε φυλακες αγγελους γιατι μονοι μας φοβομαστε.Φοβομαστε την υπερβαση,φοβομαστε να κανουμε ενα βημα πιο κοντα στο ονειρο,φοβομαστε να αντιμετωπισουμε την κατασταση ως εχει.Τι αν αφηναμε για λιγο τους αγγελους και προσπαθουσαμε να κανουμε την δικη μας πορεια? Αλλωστε... 

1/2/12

Was kann ich mehr sagen? Is there really anything else? Δεν ξέρω πια...γιατί; Πότε ήξερα;

Είχα καιρό να γράψω. Είχα καιρό να σκεφτώ. Έδιωχνα καθετί σχετικό από το μυαλό μου. Και για αρκετό καιρό ένιωθα χαρούμενη. Κενή αλλά χαρούμενη. Ανέμελη. Ήταν όμως απλά κάτι εφήμερο. 
Κρυώνω. Νιώθω παγωμένη, και δεν φταίει το χιόνι έξω - έχει πια λιώσει. Δεν πρόλαβα να το χαρώ. Έλιωσε και δεν πρόλαβα. Το κρύο έχει μείνει πια μονάχα μέσα μου. Και δεν ξέρω γιατί δεν φεύγει..

Είχα καιρό να ακούσω μουσική μέχρι το επόμενο πρωί κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα να περνούν από τον απέναντι δρόμο. Είχα καιρό να παρατηρήσω το φεγγάρι - κάθε βράδυ κάνει το ίδιο ταξίδι. Δεν βαριέται; Ανάμεσα από σύννεφα, άλλοτε κρύβεται και άλλοτε φέγγει τόσο δυνατά, εξαφανίζοντας το σκοτάδι για λίγο, κρατώντας συντροφιά στη νύχτα. Πώς μπορεί; Κάθε βράδυ τα ίδια. Από εκεί ψηλά θα μπορεί σίγουρα να δει τα πάντα. Και αναρωτιέμαι...πώς μπορεί ακόμη να λάμπει; Ευτυχισμένο στη δυστυχία του όμως απλά συνεχίζει...

Το συνειδητοποιώ σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα..το θέμα είναι απλά να συνεχίζουμε. Παρόλα όσα συμβαίνουν. Απλά να συνεχίζουμε. Τι ωφελεί να κοιτάμε το παρελθόν και να πονάμε για το παρόν; Αυτοί που έχουν γυρισμένο το βλέμμα τους μόνο στο μέλλον είναι και οι πιο ευτυχισμένοι. Όχι, δεν θέλω να φανώ ούτε πληγωμένη, ούτε μεμψίμοιρη. Δεν είμαι τίποτα από τα δύο. Απλά λιγάκι κουρασμένη. Όλα όμως περνάνε. 

Μακάρι να μπορούσαν να σταματήσουν όλα. Ένα διάλειμμα πάντα χρειάζεται. Η φυγή δεν είναι λύση, αλλά το επιζητώ τόσο πια. 
Δεν μπορούμε να έχουμε όμως όλα όσα θέλουμε. Και το θέμα είναι πως δεν θέλω. Ούτε να μαθαίνω αλήθειες ούτε τίποτα. Το ζητώ από όλους και από όλα. Αλλά είναι τόσο ωραίο να κρατάς τα μάτια σου κλειστά. Είμαι τόσο υποκρίτρια. Θέλω τόσο να ζω στην ουτοπία μου. Γιατί η αλήθεια πληγώνει, πονάει, καταστρέφει τα πάντα, και δεν δίνει περιθώρια επιστροφής...