13/2/12

Ούτε λέξη.

Δεν τόλμησε κανείς να μας μιλήσει σήμερα. Οι χθεσινές εξελίξεις της πάλαι ποτέ 'δημοκρατικής' Ελλαδίτσας όχι μόνο συγκλόνισαν, αλλά απογοήτευσαν στο έπακρο. Μάταια ζητούσαν τα βλέμματά μας μια λέξη, μια εξήγηση, κάτι...κανείς δεν ήθελε να εκφέρει άποψη επί του θέματος. Δυο τρεις τρίλεπτες αναφορές δεν είναι τίποτα. Δεν ξέρω εάν επικρατούσε η αδιαφορία ή η αηδία, πάντως το αποτέλεσμα ήταν ένα. Σχεδόν κανένας δεν μίλησε για την χθεσινοβραδινή ξεφτίλα για πάνω από τρία λεπτά.
Πόσο γέλασα όμως. Πόσο γέλασα με τη γελοιότητα και την άγνοια. Αυτό που κυριαρχούσε ήταν "Τι με νοιάζει εμένα; Δεν με επηρεάζει άμεσα." Όχι ρε μαλάκα! - ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την έκφραση αλλά έτσι νιώθω, και ίσως να έχω τώρα τελευταία ξεφύγει λιγάκι - Πόσο ανίδεος μπορεί να είσαι; Φυσικά και σε νοιάζει! Όταν θα φύγεις από το πορτοφολάκι της μανούλας και του πατερούλη θέλω να σε δω τι θα κάνεις για να ζήσεις με τον εξαθλιωτικό μισθό που θα σου δίνουν. Θέλω τότε να δω τι θα λες. Είμαι πολύ περίεργη να δω εάν τότε θα σε 'επηρεάζει άμεσα'.
Λέμε λέμε λέμε...κατακρίνουμε όλη την ώρα, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να φύγουμε από το ζεστό μας το σπιτάκι και να κάνουμε κάτι για να δείξουμε ότι δεν συμφωνούμε. Και ξυπνάει ένας σήμερα, που δεν έχει νιώσει ποτέ το αίσθημα 'μου λείπει κάτι' και λέει πως όσοι κατεβαίνουν στις πορείες από την ηλικία των 17 δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πράττουν δήθεν και ψεύτικα. Πόσο ηλίθια -συγγνώμη ξανά- μπορεί να είναι μερικά άτομα; Πόσο ανίδεα;
Τέλος πάντων. Λυπάμαι που είχα ως αφορμή για να αρχίσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά δρώμενα μια τέτοια αισχρή απόφαση. Και λυπάμαι για τόσο κόσμο που είχε ως σκοπό την ειρηνική διαμαρτυρία, και μερικοί μαλάκες, αργόσχολοι είπαν 'τι να κάνουμε σήμερα;' 'ας πάμε στην αθήνα να φορέσουμε τις καινούριες μας μάσκες - απόκριες έρχονται - και να καταστρέψουμε κάθε προσπάθεια που γίνεται.'
Δεν έχω λόγια για τη χθεσινή καταστροφή. Καλά κάνουνε τα ξένα μέσα και μας ρεζιλεύουν. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας, και με τους πολιτικούς που ψηφίσαμε αλλά και με τα άτομα που αφήνουμε να γκρεμίζουμε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Τι να σκεφτώ για άτομα κοντά στην ηλικία μου που καίνε αναίσχυντα μέχρι και την Εθνική Βιβλιοθήκη; Πώς να δεχτώ πως άτομα πάνω στα οποία βασίζεται το μέλλον της πατρίδας μου κάθονται και κοιτάνε το ματς λίγο πριν την ψηφοφορία του μνημονίου; Ασύλληπτες οι εικόνες. Ντροπή. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω. Θα έπρεπε να ντρέπονται. Και όμως δεν το κάνουν...
Όχι ρε. Όχι. Είναι το δικό μου μέλλον που πήρατε χθες στα χέρια σας. Είναι η δική μου ζωή. Το καταλαβαίνετε; Δεν μπορείτε να παίζετε. Έχετε μια ευθύνη. Γιατί το ξεχνάτε συνεχώς; Που να βρω άλλη αισιοδοξία; Στέρεψε. Αρκετά πια. Το μέλλον όχι μόνο αβέβαιιο είναι αλλά σκιαγραφείται και τόσο μα τόσο ανήθικο.
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ.


Ιδού! Τα καμάρια της χώρας. Θαυμάστε τα.

Βλέπουν τον αγώνα τα πουλάκια μου. Το ξεπούλημα ξεπούλημα αλλά ο αγώνας αγώνας.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...