1/2/12

Was kann ich mehr sagen? Is there really anything else? Δεν ξέρω πια...γιατί; Πότε ήξερα;

Είχα καιρό να γράψω. Είχα καιρό να σκεφτώ. Έδιωχνα καθετί σχετικό από το μυαλό μου. Και για αρκετό καιρό ένιωθα χαρούμενη. Κενή αλλά χαρούμενη. Ανέμελη. Ήταν όμως απλά κάτι εφήμερο. 
Κρυώνω. Νιώθω παγωμένη, και δεν φταίει το χιόνι έξω - έχει πια λιώσει. Δεν πρόλαβα να το χαρώ. Έλιωσε και δεν πρόλαβα. Το κρύο έχει μείνει πια μονάχα μέσα μου. Και δεν ξέρω γιατί δεν φεύγει..

Είχα καιρό να ακούσω μουσική μέχρι το επόμενο πρωί κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα να περνούν από τον απέναντι δρόμο. Είχα καιρό να παρατηρήσω το φεγγάρι - κάθε βράδυ κάνει το ίδιο ταξίδι. Δεν βαριέται; Ανάμεσα από σύννεφα, άλλοτε κρύβεται και άλλοτε φέγγει τόσο δυνατά, εξαφανίζοντας το σκοτάδι για λίγο, κρατώντας συντροφιά στη νύχτα. Πώς μπορεί; Κάθε βράδυ τα ίδια. Από εκεί ψηλά θα μπορεί σίγουρα να δει τα πάντα. Και αναρωτιέμαι...πώς μπορεί ακόμη να λάμπει; Ευτυχισμένο στη δυστυχία του όμως απλά συνεχίζει...

Το συνειδητοποιώ σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα..το θέμα είναι απλά να συνεχίζουμε. Παρόλα όσα συμβαίνουν. Απλά να συνεχίζουμε. Τι ωφελεί να κοιτάμε το παρελθόν και να πονάμε για το παρόν; Αυτοί που έχουν γυρισμένο το βλέμμα τους μόνο στο μέλλον είναι και οι πιο ευτυχισμένοι. Όχι, δεν θέλω να φανώ ούτε πληγωμένη, ούτε μεμψίμοιρη. Δεν είμαι τίποτα από τα δύο. Απλά λιγάκι κουρασμένη. Όλα όμως περνάνε. 

Μακάρι να μπορούσαν να σταματήσουν όλα. Ένα διάλειμμα πάντα χρειάζεται. Η φυγή δεν είναι λύση, αλλά το επιζητώ τόσο πια. 
Δεν μπορούμε να έχουμε όμως όλα όσα θέλουμε. Και το θέμα είναι πως δεν θέλω. Ούτε να μαθαίνω αλήθειες ούτε τίποτα. Το ζητώ από όλους και από όλα. Αλλά είναι τόσο ωραίο να κρατάς τα μάτια σου κλειστά. Είμαι τόσο υποκρίτρια. Θέλω τόσο να ζω στην ουτοπία μου. Γιατί η αλήθεια πληγώνει, πονάει, καταστρέφει τα πάντα, και δεν δίνει περιθώρια επιστροφής...



















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...