19/3/12

Η μοναξιά είναι από χώμα...



Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!

Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.

Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.

Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σε απαιτώ δικιά μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα πίσω της και να μπορώ να σε αγαπήσω.

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το “σ’ αγαπώ” που δεν έχει ανάγκη καμία, ούτε καν για ανταπόδωση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες να τ’ ακούς. Φτάνει να το θές.

Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ. Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ’ την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους. Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι.

Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια.

Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελλώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω.

Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.

Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλή μου, μου δίδαξες την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος.

~Μ.Βαμβουνάκη


16/3/12

Το παρελθόν στοιχειώνει...


Τι και αν όλοι μιλάνε για την αξία του παρελθόντος; Τι και αν όλοι μιλάνε για την ανεκτίμητη αξία των πεπερασμένων εμπειριών; Το παρελθόν δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να στοιχειώνει το παρόν.
Η θύμηση μερικές φορές είναι τόσο επίπονη. Γιατί η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μαύρο τριαντάφυλλο. Μαύρα τριαντάφυλλα δεν υπάρχουν, στην πραγματικότητα είναι πολύ σκούρα κόκκινα τριαντάφυλλα. Και αν το κόκκινο εκφράζει την αστείρευτη, απόλυτη, αληθινή αγάπη, το σκούρο τους χρώμα δείχνει πως όλα αυτά δεν υπάρχουν πια. Μαυρίσανε και εξαφανιστήκανε, έχοντας αφήσει πίσω τους μονάχα θλίψη και σκοτάδι. Απέραντη θλίψη.



Δεν μπορώ...νιώθω πως δεν μπορώ να γράψω...δεν έγραφα έτσι κάποτε...οι λέξεις δεν έβγαιναν από μέσα μου ποτέ τόσο επιτηδευμένες...ποτέ τόσο προσεκτικές...δεν καταλαβαίνω γιατί...



12/3/12

My tired heart is beating so... slow...

"I have no idea what I'm drinking...I have no idea who I am...I have no idea what I'll do...The only thing I know is the feelingσ I'm left of...Emptyness. Desperation. Αnd sadness."

Βρέχει απόψε...Και όμως δεν με νοιάζει να βραχώ. Το σούρουπο με βρίσκει να κάθομαι ανάμεσα στα δέντρα, στο πιο ήσυχο μέρος που θα μπορούσα να ονειρευτώ, αγκαλιά με τις σκέψεις μου και ένα ζεστό ποτήρι καφέ βλέποντας τις πράσινες φυλλωσιές να χτυπάνε αλύπητα στον τσουχτερό αέρα...

Πεθύμησα να πάω ένα ταξίδι. Μακριά. Πολύ μακριά. Μόνη.

Και στο ραδιόφωνο παίζει το γνωστό τραγούδι. Για εσένα είμαι εγώ. Μην απομακρύνεσαι. Απ'την αγκαλιά μου. Να μείνεις εδώ...να φτάσουμε ως το τέρμα...να δούμε αν στ' αλήθεια αγαπιόμαστε...

Τα παλιά τραγούδια του Χατζηγιάννη με αγγίζουν. Με καταλαβαίνουν...

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά...ο Σεφέρης με περιμένει...
Κάπου εδώ θα πω αντίο.


11/3/12

.


Ας αρχίσω με την τελεία που έβαλα απόψε. Γιατί με αυτή τελείωσα. Τι και αν μυρίζω το άρωμά του-ακόμη... Το ξέρω βαθιά μέσα μου πως είναι καλύτερο -και για τους δυο μας. Τα ψέματα που είπα απόψε δεν τα μετανιώνω. Δεν καταλάβαινε την αλήθεια. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ούτε και εγώ δεν καταλαβαίνω. Δεν χρειάζεται όμως...Κράτησε αυτό που τον κάλυπτε. Εγώ του το ζήτησα.
Δεν μετανιώνω τίποτα. Ούτε λεπτό. Και γι'αυτό στο τέλος της ημέρας θα σκουπίσω τα μάτια μου, θα κοιτάξω μπροστά και θα χαμογελάσω.
Ευχαριστώ. Για όλα.
Τελείωσε.

Καληνύχτα.

Και κάπως έτσι έρχεται το επίπονο τέλος. Αυτή η τελεία που άργησε τόσο να μπει. Δεν μετανιώνω για κάτι που έπρεπε να γίνει. Θα μείνω με μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Τι και αν υπάρχουν σύννεφα στον ορίζοντα; Ο ήλιος κρύβεται από πίσω τους. Τι και αν δεν μπορώ να σταματήσω να τρέμω; Τι και αν κρυώνω και δεν υπάρχει κάποιος να με αγκαλιάσει; Όλα περνάνε. Κάποια μέρα. Λόγια λόγια. Δεν ήταν όλα λόγια. Οι πράξεις θα μείνουν. Χαραγμένες. Μέσα μας. Γιατί ήταν ωραίο. Μέχρι το τέλος.
Καληνύχτα.


'It's easy to talk about the right thing, if it's not your life...'







10/3/12

Όταν η ποίηση συναντάει το ρεαλισμό και σκιαγραφεί τόσο εύκολα τις ψυχές των ανθρώπων...

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

~Κώστας Καρυωτάκης

7/3/12

Μου είχες πει πως θα μ'αγαπάς για πάντα...

Ναι αγάπη μου, για πάντα. 
Τη γλυκόπικρη γεύση σου δεν θα την ξεχάσω ποτέ από τα χείλη μου, γιατί είσαι σαν το κρασί που με εθίζει και όσο και αν πιω δεν μου αρκεί. Με ζαλίζεις μα δεν μπορώ να λυτρωθώ. Και όμως εσένα δεν σου φτάνει η αγάπη μου, που δεν θα ξαναβρείς όμοια πουθενά. Και αν φωνάζω και αν κλαίω, είσαι μακριά και δεν μ'ακούς. Και αν σου λέω σ'αγαπώ, έχεις φύγει πια και δεν ακούς. Το παράπονό μου ξεπροβάλλει από τα μύχια της ψυχής μου για ένα ανεκπλήρωτο για πάντα που χάθηκε...και εσύ είσαι πολύ μακριά για να ακούσεις...
Σ'αγαπάω...δεν μ'ακούς...




αυτά...

Δεν χωράει άλλη αναβολή.
Το είδωλο στον καθρέφτη δεν μοιάζει πια με εμένα.
Αυτό όμως πρέπει να αλλάξει.
Πρέπει να βρω τη δύναμη και να ανοίξω τις κουρτίνες.
Να αφήσω να μπει μέσα το φως που τόσο καιρό φοβόμουν να αντικρίσω.
Να νιώσω ζεστή.
Μετά από πολύ καιρό.
Να νιώσω ζωντανή.
Να ζήσω για εμένα και όχι για τους άλλους.
Για μια φορά στη ζωή μου να σκεφτώ εμένα και το τι θέλω εγώ.
Και ίσως τότε καταφέρω να καταλάβω τι πραγματικά είναι η ευτυχία...
Ξέχασα πως αυτό ήταν που ήθελα πάντα.
Το μόνο που εύχομαι όμως είναι να μην χρειαζόταν να νιώσω αυτό το αίσθημα εις βάρος άλλων...
Μερικά πράγματα όμως πονάνε...και ένα από αυτά δεν παύει να είναι η αλήθεια...
Αντίο λοιπόν...







3/3/12

Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις στο είχα πει ένα πρωί βροχερό...

Μισησε με σε παρακαλω. Μισησε με και φυγε μακρια. Μισησε με για να σωθεις. Σ'αγαπαω πολυ για να σε μισησω εγω...Σ'αγαπαω πολυ για να σε αφησω να φυγεις...
Οχι, εδω θα μεινεις. Στην αγκαλια μου. Για παντα. Θα σε κραταω σφιχτα να μη μου φυγεις. Να μην πεταξεις μακρια, γιατι εγω, ματια μου, δεν εχω πια φτερα...Δεν μπορω να σε ακολουθησω και εσυ δεν μπορεις να με περιμενεις. Σε ποναω; Οχι, δεν θελω να σε αφησω... Και ας σε ποναω. Ποναω και εγω μαζι σου. Δεν τον ξερεις το δικο μου τον πονο. Δεν μπορεις να τον νιωσεις. Ποσο χαιρομαι που δεν ξερεις. Δεν θα αντεχες. Θα τρελαινοσουν. Δεν ξερω πως αντεχω και εγω. Δεν νομιζω να αντεχω.
Κοιταω γυρω μου και ειμαι μονη. Απλωνω τα χερια μου να σε πιασω αλλα μου γλυστρας. Και χανεσαι. Ετσι ξαφνικα. Φευγεις μακρια. Μονο η σκια σου εχει μεινει γιατι εσυ εισαι πια αλλου. Πετας. Και εγω την εχω αγκαλιασει. Δεν θα την αφησω να σε ακολουθησει. Ακομη λεει το ονομα μου. Για παντα θα λεει το ονομα μου. Γιατι αυτο ημουν για εσενα. Μια σκια. Μια απαισια σκοτεινη σκια που σου εκρυβε τον ηλιο. Μια σκια που τωρα πια ειναι μακρια σου. Για το καλο σου ειναι θα δεις. Και μην με σκεφτεσαι εμενα. Καποτε θα εξαφανιστω και εγω οπως και η σκια σου. Ειμαι πολυ σκοτεινη για να φωτισω τη ζωη μου, ποσω μαλλον τη δικη σου...

Θα κλαψεις ξανα που μονη θα μεινεις και εγω πιο μονος και απο μενα...το προσωπο σου θα ονειρευτω...γιατι μες το ονειρο μονο ζω...










2/3/12

και κάτι διαφορετικό...έτσι για καλό μήνα...!




Τι είναι άραγε ευτυχία;

"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. 
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. 
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… 
Χάσιμο χρόνου. 
Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…"
~Θανάσης Βέγγος

Να πως φαντάζει η ιδανική ευτυχία, που μόνο κάποιος σαν το Θανάση Βέγγο θα μπορούσε να ορίσει τόσο σύνθετα αλλά ταυτόχρονα και τόσο απλά...







1/3/12

Ας εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε...

Ήτανε μια φορά και έναν καιρό ένα κοριτσάκι, τόσο ανέμελο και τόσο ευτυχισμένο. Μεγαλωμένο πιστεύοντας στα παραμύθια, στους πρίγκιπες, στον ιδανικό έρωτα και στην ειλικρινή αγάπη. Μπορούσε μάλιστα να τα διαχωρίζει αυτά τα δύο...και γελούσε...πόσο μα πόσο γελούσε...αληθινό, αστείρευτο γέλιο...κάποτε...

Μα μια μέρα όμως, κατάλαβε πως η ουτοπία της, κάθε άλλο παρά πραγματική ήταν. Η προσγείωση από τα σύννεφα είναι κάπως ανώμαλη και ξαφνική, συνάμα όμως και αναγκαία. Ο πραγματικός κόσμος ήταν αλλιώς και έπρεπε να το δεχτεί. Αρκετός καιρός πέρασε και πάνω που άρχισε να το αποδέχεται...τσουπ! Βρέθηκε μπροστά της εκείνος...Είχε όλα όσα ονειρευόταν κάποτε και πολλά περισσότερα, έτοιμα να τα ανακαλύψει. Και ένιωσε για πρώτη φορά κάτι μέσα της. Κάτι παραπάνω από ενθουσιασμό. Κάτι πιο ξεχωριστό. Οι μέρες περνούσαν αλλά εκείνη δεν μπορούσε να πει δυνατά τι ένιωθε. Δεν ντρεπόταν, απλά ήξερε πως δεν ήταν εφικτό, ούτε αμοιβαίο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε... Όμως κάτι μέσα της την ωθούσε να συνεχίζει να ελπίζει, να ρωτάει, να μαθαίνει για εκείνον...να κοκκινίζει ακόμη και στο άκουσμα του ονόματός του που τόσο γλυκά ηχούσε στα αυτιά της. Υπερβολική όπως πάντα, ένιωθε συνεπαρμένη από κάθε λεπτομέρεια. Γιατί κατά βάση αυτά είχε στη διάθεσή της, μικρές μικρές λεπτομέρειες με τις οποίες όμως μπορούσε να συνθέσει μια τόσο γλυκιά εικόνα..τα όνειρα όμως είναι πάντα γλυκά...
Η καθημερινότητα συνεχιζόταν. Αυτός ο κάποιος όμως είχε εισβάλλει για τα καλά στη ζωή της, χωρίς καν να το έχει καταλάβει. Χαιρόταν, χαιρόταν πολύ, όμως μερικά βράδια που αποφάσιζε να σοβαρευτεί λιγάκι και να σκεφτεί, καταλάβαινε πως στην ουσία χαιρόταν με το τίποτα. Εκείνος δεν ήξερε τίποτα. Και ούτε εκείνη μπορούσε να του δείξει το παραμικρό, γιατί ήξερε πως άλλο η συμπάθεια και άλλο αυτό που ήθελε η ίδια. 
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο άλλος. Τόσο περίεργα, τόσο ξαφνικά. Από την αρχή ήταν πεπεισμένη πως δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να συμφωνήσουν, ούτε καν να συνεννοηθούν. Γελούσε στην ιδέα για κάτι παραπάνω. Και ήταν διατεθειμένη να βάλει και το χέρι της στη φωτιά για το ότι δεν πρόκειται να ανταποκρινόταν σε αυτό που ένιωθε ο άλλος. Τώρα βέβαια έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα. Το χέρι της έχει καεί, γιατί έχασε το στοίχημα που είχε βάλει με τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν έχει καταλάβει στην ουσία πως. Πώς την έκανε να αλλάξει έτσι. Πώς την έκανε να νοιαστεί τόσο. Πώς την έπεισε; Και πόσο πραγματικά νοιάζεται; Ξέρει μονάχα πως την κάνει χαρούμενη αλλά δεν ξέρει για πόσο. Δεν μπορεί να δει το μέλλον, και ίσως να μην χρειάζεται. Στο μέλλον της μπορεί να υπάρχει κάποιος άλλος. Ξέρει επίσης πως τον θέλει στη ζωή της, ό,τι και αν γίνει. Δεν είναι έτοιμη να τον αφήσει, και εάν μπορούσε θα το είχε κάνει πολύ καιρό τώρα. Όμως φοβάται τόσο την απομυθοποίηση αν και στην αρχή νόμιζε πως θα ήταν προτιμότερη...
'Και εκείνος;' Μια φωνή ξεπετάγεται ώρες ώρες από μέσα της σαν κάποιο μακρινό όνειρό της. 'Τι έγιναν όλα τα σχέδια; Τι έγιναν οι βραδιές κόκκινου κρασιού, ποίησης και αρετής;' [πού το είχε ακούσει αυτό; δεν θυμόταν...αλλά ταίριαζε εδώ...] 'Ο άλλος σημαίνει περισσότερα;' 
Δεν ήξερε. Αυτό ήταν το πρόβλημα, και ακόμη είναι. Άλλο εκείνος, και άλλο ο άλλος. Δεν μπορούσε να έχει και τα δύο. Αλλά ένιωθε πλήρης στην ιδέα. Δεν θα της έλειπε τίποτα. Και αυτό επιζητούσε. Να μην νιώθει μισή. Ο άλλος την μπέρδευε τόσο πολύ. Την έκανε ευάλωτη με τρόπους που δεν μπορούσε να καταλάβει. Πώς στο καλό την έκανε να αλλάζει τόσο εύκολα γνώμη; Πώς μπορούσε να την πείσει για τα πάντα; Δεν τον εμπιστευόταν. Όχι εξολοκλήρου τουλάχιστον, αλλά είχε καταφέρει να το κερδίσει αυτό εν μέρει. 
Πάντα όμως υπήρχε και εκείνος στην άκρη του μυαλού της. Όμως βλέπει αυτό που είναι; Ή την ιδέα που έχει για εκείνον; Δεν τον ξέρει. Θα ήθελε τόσο πολύ, αλλά δεν μπορεί. Τους χωρίζουν πιο πολλά από όσα τους ενώνουν. Αυτό το ήξερε από την αρχή. Αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορεί να σταματήσει να νιώθει. Αυτό είναι το χειρότερο με εκείνη. Νιώθει πάρα πολλά. Νιώθει υπερβολικά. Και δεν μπορεί να επιτάξει το συναίσθημα για να αφήσει να υπερισχύσει η λογική. Τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα. Δεν μπορεί να επιλέξει τι νιώθει και κατά βάθος το μισεί αυτό. Κάνει τα πάντα πιο δύσκολα, και δεν ξέρει στην ουσία εάν αξίζει, όσο και αν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως στο τέλος θα είναι ευτυχισμένη. Όχι απλά χαρούμενη, αλλά ευτυχισμένη...
Εκείνος είναι απλά ένα συναίσθημα άπιαστο. Αυτό το κατάλαβε ένα βράδυ που άκουσε ίσως το πιο σοφό ρητό από κάποια που ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται τη λογική της. 'Εάν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το κυνηγάς. Εάν δεν το κυνηγήσεις, τότε πολύ απλά δεν το ήθελες αρκετά.' Δεν μπορεί και ποτέ δεν μπορούσε να είναι σίγουρη για εκείνον. Δεν την ήθελε αρκετά; Δεν υπήρχε άλλη απάντηση στο γιατί δεν την κυνήγησε που κάθε λίγο ξεπηδούσε από μέσα της. Άλλο η ελπίδα, και άλλο η πραγματικότητα...Ο άλλος την ήθελε. Και παραδόξως το πέτυχε. Την ξάφνιασε και την ίδια το πόση ασφάλεια την έκανε να νιώθει. Δεν ήξερε γιατί. Αλλά ήξερε πως ήταν ωραίο συναίσθημα. Εγωιστικό...τόσο εγωιστικό να νιώθει καλά όταν της λένε πως είναι ο κόσμος κάποιου, όμως ωραίο. Ο άλλος την κάνει να νιώθει πολύ όμορφα, πολύ γλυκά...αλλά είναι άραγε αυτό αρκετό; Θα έπρεπε. Ένιωθε λίγο αχάριστη, αλλά δεν ένιωθε πλήρης.  
Το μέλλον είναι αβέβαιο... Και η ίδια όμως δεν ξέρει πια τι να εύχεται...δεν θα προσπαθήσει για τίποτε άλλο. Ώρες ώρες νιώθει αυτάρκης με αυτά που ήδη έχει, άλλες φορές νιώθει πως δεν έχει τίποτα. Και το χειρότερο; Πως της αξίζει, γιατί δεν μπορεί εκτιμήσει κάτι αρκετά για να το κάνει δικό της και να το κρατήσει. Ο φαύλος κύκλος εμμένει. Όταν είναι με καθένα από τους δύο, ξεχνάει τον άλλο. Αλλά όχι ολοκληρωτικά. Όταν είναι μακριά και από τους δύο, δεν τολμάει να πει δυνατά ποιος ξεπηδά από το μυαλό της. Εκείνον όμως δεν παύει να ξέρει βαθιά μέσα της, πως δεν τον γνωρίζει. Δεν μπορεί να ξέρει εάν νιώθει έτσι γι'αυτό που είναι ή γι'αυτό που της λένε ότι είναι. Εάν είναι όλα όσα της λένε τότε ναι, αξίζει. Αλλά δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να το ανακαλύψει. Ό,τι είναι να έρθει...θα έρθει...δεν είναι τίποτα πια στο χέρι της...Θα περιμένει, μέχρι να της βγει αβίαστα το 'Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα' γιατί κάπου μέσα της πιστεύει ακόμη πως η ζωή είναι σαν παραμύθι. Πρέπει απλά κάποιος να της το θυμίσει...

























Why does it rain, rain, rain down on utopia? 
I’m dreaming in colors of getting the chance
Dreaming of china, the perfect romance
I'm searching for answers, not given for free
You're hurting inside, is there life within me?
You're holding my hand but you don't understand
taking the road all alone in the end...