1/3/12

Ας εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε...

Ήτανε μια φορά και έναν καιρό ένα κοριτσάκι, τόσο ανέμελο και τόσο ευτυχισμένο. Μεγαλωμένο πιστεύοντας στα παραμύθια, στους πρίγκιπες, στον ιδανικό έρωτα και στην ειλικρινή αγάπη. Μπορούσε μάλιστα να τα διαχωρίζει αυτά τα δύο...και γελούσε...πόσο μα πόσο γελούσε...αληθινό, αστείρευτο γέλιο...κάποτε...

Μα μια μέρα όμως, κατάλαβε πως η ουτοπία της, κάθε άλλο παρά πραγματική ήταν. Η προσγείωση από τα σύννεφα είναι κάπως ανώμαλη και ξαφνική, συνάμα όμως και αναγκαία. Ο πραγματικός κόσμος ήταν αλλιώς και έπρεπε να το δεχτεί. Αρκετός καιρός πέρασε και πάνω που άρχισε να το αποδέχεται...τσουπ! Βρέθηκε μπροστά της εκείνος...Είχε όλα όσα ονειρευόταν κάποτε και πολλά περισσότερα, έτοιμα να τα ανακαλύψει. Και ένιωσε για πρώτη φορά κάτι μέσα της. Κάτι παραπάνω από ενθουσιασμό. Κάτι πιο ξεχωριστό. Οι μέρες περνούσαν αλλά εκείνη δεν μπορούσε να πει δυνατά τι ένιωθε. Δεν ντρεπόταν, απλά ήξερε πως δεν ήταν εφικτό, ούτε αμοιβαίο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε... Όμως κάτι μέσα της την ωθούσε να συνεχίζει να ελπίζει, να ρωτάει, να μαθαίνει για εκείνον...να κοκκινίζει ακόμη και στο άκουσμα του ονόματός του που τόσο γλυκά ηχούσε στα αυτιά της. Υπερβολική όπως πάντα, ένιωθε συνεπαρμένη από κάθε λεπτομέρεια. Γιατί κατά βάση αυτά είχε στη διάθεσή της, μικρές μικρές λεπτομέρειες με τις οποίες όμως μπορούσε να συνθέσει μια τόσο γλυκιά εικόνα..τα όνειρα όμως είναι πάντα γλυκά...
Η καθημερινότητα συνεχιζόταν. Αυτός ο κάποιος όμως είχε εισβάλλει για τα καλά στη ζωή της, χωρίς καν να το έχει καταλάβει. Χαιρόταν, χαιρόταν πολύ, όμως μερικά βράδια που αποφάσιζε να σοβαρευτεί λιγάκι και να σκεφτεί, καταλάβαινε πως στην ουσία χαιρόταν με το τίποτα. Εκείνος δεν ήξερε τίποτα. Και ούτε εκείνη μπορούσε να του δείξει το παραμικρό, γιατί ήξερε πως άλλο η συμπάθεια και άλλο αυτό που ήθελε η ίδια. 
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο άλλος. Τόσο περίεργα, τόσο ξαφνικά. Από την αρχή ήταν πεπεισμένη πως δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να συμφωνήσουν, ούτε καν να συνεννοηθούν. Γελούσε στην ιδέα για κάτι παραπάνω. Και ήταν διατεθειμένη να βάλει και το χέρι της στη φωτιά για το ότι δεν πρόκειται να ανταποκρινόταν σε αυτό που ένιωθε ο άλλος. Τώρα βέβαια έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα. Το χέρι της έχει καεί, γιατί έχασε το στοίχημα που είχε βάλει με τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν έχει καταλάβει στην ουσία πως. Πώς την έκανε να αλλάξει έτσι. Πώς την έκανε να νοιαστεί τόσο. Πώς την έπεισε; Και πόσο πραγματικά νοιάζεται; Ξέρει μονάχα πως την κάνει χαρούμενη αλλά δεν ξέρει για πόσο. Δεν μπορεί να δει το μέλλον, και ίσως να μην χρειάζεται. Στο μέλλον της μπορεί να υπάρχει κάποιος άλλος. Ξέρει επίσης πως τον θέλει στη ζωή της, ό,τι και αν γίνει. Δεν είναι έτοιμη να τον αφήσει, και εάν μπορούσε θα το είχε κάνει πολύ καιρό τώρα. Όμως φοβάται τόσο την απομυθοποίηση αν και στην αρχή νόμιζε πως θα ήταν προτιμότερη...
'Και εκείνος;' Μια φωνή ξεπετάγεται ώρες ώρες από μέσα της σαν κάποιο μακρινό όνειρό της. 'Τι έγιναν όλα τα σχέδια; Τι έγιναν οι βραδιές κόκκινου κρασιού, ποίησης και αρετής;' [πού το είχε ακούσει αυτό; δεν θυμόταν...αλλά ταίριαζε εδώ...] 'Ο άλλος σημαίνει περισσότερα;' 
Δεν ήξερε. Αυτό ήταν το πρόβλημα, και ακόμη είναι. Άλλο εκείνος, και άλλο ο άλλος. Δεν μπορούσε να έχει και τα δύο. Αλλά ένιωθε πλήρης στην ιδέα. Δεν θα της έλειπε τίποτα. Και αυτό επιζητούσε. Να μην νιώθει μισή. Ο άλλος την μπέρδευε τόσο πολύ. Την έκανε ευάλωτη με τρόπους που δεν μπορούσε να καταλάβει. Πώς στο καλό την έκανε να αλλάζει τόσο εύκολα γνώμη; Πώς μπορούσε να την πείσει για τα πάντα; Δεν τον εμπιστευόταν. Όχι εξολοκλήρου τουλάχιστον, αλλά είχε καταφέρει να το κερδίσει αυτό εν μέρει. 
Πάντα όμως υπήρχε και εκείνος στην άκρη του μυαλού της. Όμως βλέπει αυτό που είναι; Ή την ιδέα που έχει για εκείνον; Δεν τον ξέρει. Θα ήθελε τόσο πολύ, αλλά δεν μπορεί. Τους χωρίζουν πιο πολλά από όσα τους ενώνουν. Αυτό το ήξερε από την αρχή. Αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορεί να σταματήσει να νιώθει. Αυτό είναι το χειρότερο με εκείνη. Νιώθει πάρα πολλά. Νιώθει υπερβολικά. Και δεν μπορεί να επιτάξει το συναίσθημα για να αφήσει να υπερισχύσει η λογική. Τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα. Δεν μπορεί να επιλέξει τι νιώθει και κατά βάθος το μισεί αυτό. Κάνει τα πάντα πιο δύσκολα, και δεν ξέρει στην ουσία εάν αξίζει, όσο και αν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως στο τέλος θα είναι ευτυχισμένη. Όχι απλά χαρούμενη, αλλά ευτυχισμένη...
Εκείνος είναι απλά ένα συναίσθημα άπιαστο. Αυτό το κατάλαβε ένα βράδυ που άκουσε ίσως το πιο σοφό ρητό από κάποια που ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται τη λογική της. 'Εάν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το κυνηγάς. Εάν δεν το κυνηγήσεις, τότε πολύ απλά δεν το ήθελες αρκετά.' Δεν μπορεί και ποτέ δεν μπορούσε να είναι σίγουρη για εκείνον. Δεν την ήθελε αρκετά; Δεν υπήρχε άλλη απάντηση στο γιατί δεν την κυνήγησε που κάθε λίγο ξεπηδούσε από μέσα της. Άλλο η ελπίδα, και άλλο η πραγματικότητα...Ο άλλος την ήθελε. Και παραδόξως το πέτυχε. Την ξάφνιασε και την ίδια το πόση ασφάλεια την έκανε να νιώθει. Δεν ήξερε γιατί. Αλλά ήξερε πως ήταν ωραίο συναίσθημα. Εγωιστικό...τόσο εγωιστικό να νιώθει καλά όταν της λένε πως είναι ο κόσμος κάποιου, όμως ωραίο. Ο άλλος την κάνει να νιώθει πολύ όμορφα, πολύ γλυκά...αλλά είναι άραγε αυτό αρκετό; Θα έπρεπε. Ένιωθε λίγο αχάριστη, αλλά δεν ένιωθε πλήρης.  
Το μέλλον είναι αβέβαιο... Και η ίδια όμως δεν ξέρει πια τι να εύχεται...δεν θα προσπαθήσει για τίποτε άλλο. Ώρες ώρες νιώθει αυτάρκης με αυτά που ήδη έχει, άλλες φορές νιώθει πως δεν έχει τίποτα. Και το χειρότερο; Πως της αξίζει, γιατί δεν μπορεί εκτιμήσει κάτι αρκετά για να το κάνει δικό της και να το κρατήσει. Ο φαύλος κύκλος εμμένει. Όταν είναι με καθένα από τους δύο, ξεχνάει τον άλλο. Αλλά όχι ολοκληρωτικά. Όταν είναι μακριά και από τους δύο, δεν τολμάει να πει δυνατά ποιος ξεπηδά από το μυαλό της. Εκείνον όμως δεν παύει να ξέρει βαθιά μέσα της, πως δεν τον γνωρίζει. Δεν μπορεί να ξέρει εάν νιώθει έτσι γι'αυτό που είναι ή γι'αυτό που της λένε ότι είναι. Εάν είναι όλα όσα της λένε τότε ναι, αξίζει. Αλλά δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να το ανακαλύψει. Ό,τι είναι να έρθει...θα έρθει...δεν είναι τίποτα πια στο χέρι της...Θα περιμένει, μέχρι να της βγει αβίαστα το 'Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα' γιατί κάπου μέσα της πιστεύει ακόμη πως η ζωή είναι σαν παραμύθι. Πρέπει απλά κάποιος να της το θυμίσει...

























Why does it rain, rain, rain down on utopia? 
I’m dreaming in colors of getting the chance
Dreaming of china, the perfect romance
I'm searching for answers, not given for free
You're hurting inside, is there life within me?
You're holding my hand but you don't understand
taking the road all alone in the end...

10 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. άγνοια... να μην ξέρεις που πηγαίνεις και όταν φτάνεις να μην ξέρεις που βρίσκεσαι...

      Διαγραφή
    2. μην γράφεις χριστινακι κάτι απλά για να γράψεις!τα γεγονότα έχουν μιλήσει...από πρίν

      Διαγραφή
    3. μπορεί...άσε με να έχω τους ενδοιασμούς μου..γιατί άλλο το έμμεσο και άλλο τα άμεσο dear! θα δείξει...! (;

      Διαγραφή
  2. nomiza oti milouses gia mena prin apo 5 xronia, nomiza pws diavaza kapoio diko mou grapto!
    idia periptwsh, idia synais8hmata!
    pote mh les pote ston erwta giati 8a kaeis, kahkes, kahka, twra apla exw plhges sta xeria kai sunexeizw!
    an me rwthseis ti egine o allos? h exidanikeymenh idea? exei meinei exidanikeymenh, den oloklhrw8hke, do8hke h eykairia me ta apo xronia alla pleon thn eixa xeperasei!
    alla pios xerei ti epifylasei to mellon???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν ξέρω εάν είναι καλό ή κακό που έχεις περάσει το ίδιο!
      η ελπίδα όμως πάντα υπάρχει...το θέμα είναι να παραμείνει δυνατή...
      το εξιδανικευμένο πάντα αφήνει αναμνήσεις...που δεν θα ήθελα και μάλλον ούτε και εσύ να χάσεις... (:

      Διαγραφή
  3. Τι να πω...
    πολύ μπερδεμένα σκέφτεστε οι γυναίκες!
    ...
    δεν μπορώ να σου δώσω κάποια συμβουλή,
    γιατί δεν είμαι και ειδικός
    σε τέτοια θέματα..
    και κανένας δεν είναι!
    παρά μόνο η καρδιά σου...
    ...
    ξέρεις κάτι που σκέφτηκα τελευταία..;
    απόρροια ερωτικών συναισθημάτων..;
    προτιμότερο να αγαπάς κάποιον/α για αυτό που είναι,
    παρά να είσαι ερωτευμένος/η με κάποιον/α για αυτό που δεν είναι...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπερδεμένα...πολλοί άντρες το λέτε...ίσως να έχετε και δίκιο!
      Δεν θα μπορούσες να πεις κάτι πιο σωστό. Συμφωνώ απόλυτα. Το φαίνεσθαι κάποια στιγμή ξεθωριάζει...και αν δεν αγαπάς αυτό που πραγματικά είναι το άτομο που έχεις απέναντί σου, τότε καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν έχει νόημα...
      Ευχαριστώ για τη συμβουλή...προσπαθώ αλλά είναι και εκείνη μπερδεμένη...! (:

      Διαγραφή
  4. Το κείμενο σου με έβαλε σε σκέψεις,δεν ξέρω τι να σου πω...
    γράφεις όμορφα πάντως!
    καληνύχταα*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να υπήρχαν λέξεις που να μπορούσαν να εκφράσουν τα πάντα...
      Αλλά αυτή είναι ταυτόχρονα και η μαγεία των συναισθημάτων...
      Καληνύχτα και σ'ευχαριστώ πολύ! (:

      Διαγραφή

χμμ...