12/3/12

My tired heart is beating so... slow...

"I have no idea what I'm drinking...I have no idea who I am...I have no idea what I'll do...The only thing I know is the feelingσ I'm left of...Emptyness. Desperation. Αnd sadness."

Βρέχει απόψε...Και όμως δεν με νοιάζει να βραχώ. Το σούρουπο με βρίσκει να κάθομαι ανάμεσα στα δέντρα, στο πιο ήσυχο μέρος που θα μπορούσα να ονειρευτώ, αγκαλιά με τις σκέψεις μου και ένα ζεστό ποτήρι καφέ βλέποντας τις πράσινες φυλλωσιές να χτυπάνε αλύπητα στον τσουχτερό αέρα...

Πεθύμησα να πάω ένα ταξίδι. Μακριά. Πολύ μακριά. Μόνη.

Και στο ραδιόφωνο παίζει το γνωστό τραγούδι. Για εσένα είμαι εγώ. Μην απομακρύνεσαι. Απ'την αγκαλιά μου. Να μείνεις εδώ...να φτάσουμε ως το τέρμα...να δούμε αν στ' αλήθεια αγαπιόμαστε...

Τα παλιά τραγούδια του Χατζηγιάννη με αγγίζουν. Με καταλαβαίνουν...

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά...ο Σεφέρης με περιμένει...
Κάπου εδώ θα πω αντίο.


4 σχόλια:

  1. ki egw ena tetoio taxidi pe8ymhsa, to taxidi ths fyghs, ayto pou vlepw na kanoun oi prwtagwnistes se tainies kai pou xafnika allazoun ola! fovamai omws pws de 8a einai toso lytrwtiko oso stis tainies kai apo ton fovo ayto de to kanw giati de 8elw na mou akyrw8ei ayto mou to oneiro...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ξέρεις πόσες φορές έχω ευχηθεί η ζωή να ήταν σαν ταινία; εκεί είναι σίγουρο το happy end-εκτός από μερικές που δεν τις προτιμώ! :Ρ
      τα χριστούγεννα είχα φύγει πολύ μακριά για μερικές μέρες...δεν άλλαξε όμως τίποτα...αλλά μου άρεσε που είχα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου να σκεφτώ...
      αυτό το σχολείο...δεσμεύει απίστευτα δυστυχώς...δεν μπορώ να κάνω το ίδιο όποτε θέλω...

      Διαγραφή
  2. σε κατι τετοιες 'περιεργες' περιοδους, ενα μονο μερος λειτουργουσε λυτρωτικα για μενα. οταν πηγαινα εκει παντα ηρεμουσα.. βεβαια και μενα το σχολειο με εμποδιζε τοτε να πηγαινω οποτε θελω, αλλα υπομονη!
    ολα περνανε, απλα θελουν τον χρονο τους.
    ακομα κι αυτα που νομιζεις οτι θα σε πονανε για παντα.
    ολα περνανε στην ωρα τους.
    μη διαγραψεις τιποτα, ολα ειναι εμπειριες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε καταλαβαίνω..και εγώ νιώθω πως έχω βρει ένα τέτοιο μέρος...
      το για πάντα είναι μεγάλη κουβέντα...το ξέρω πως κάποια στιγμή θα αφήσω τα πάντα πίσω μου και θα κοιτάω μπροστά με χαμόγελο...αλλά δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος της υπομονής...ένα από τα χιλιάδες ελαττώματά μου...
      οι εμπειρίες μας κάνουν αυτό που είμαστε...και δεν θέλω να χάσω αυτό που είμαι...όσο δύσκολο και αν είναι να κρατηθώ από αυτές, ξέρω πως πρέπει να το κάνω...
      ευχαριστώ, για όλα.
      καλό σου βράδυ!(:

      Διαγραφή

χμμ...