30/4/12

και κάτι από Σεφέρη...

Τὰ χέρια

(Γιώργος Σεφέρης)

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕνα μεγάλον ἴσκιο
τὸ χρῶμα τῆς αὐγῆς τὸ αἰσθάνομαι στὰ δάχτυλά σου.
Ξέχασε τὸ ψέμα ποὺ σὲ βοήθησε νὰ ζήσεις
γύμνωσε τὰ πόδια σου, γύμνωσε τὰ μάτια σου,
μᾶς μένουν λίγα πράγματα ὅταν γυμνωθοῦμε
ἀλλὰ τὰ βλέπουμε στὸ τέλος πιστά.

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι πάντα σ᾿ ἕνα μονοπάτι,
τ᾿ αὐλάκια χαλασμένα δεξιὰ κι ἀριστερά, στὴν ἄκρη
τὸ σπίτι μὲ γυαλιὰ ποὺ τὸ χτυπάει ὁ ἥλιος, ἄδειο.
Σκέφτηκα τὰ δάχτυλά σου νὰ χτυποῦν τὰ τζάμια
σκέφτηκα τὴν καρδιά σου νὰ χτυπᾷ πίσω ἀπ᾿ τὰ τζάμια
καὶ πόσο λίγα πράγματα χωρίζουν ἕναν ἄνθρωπο
ποῦ δὲν τὰ ξεπερνᾷ.

Δὲν ξέρεις τίποτα γιατὶ κοίταξες τὸν ἥλιο.
Τὸ αἷμα σου στάλαξε στὰ μαῦρα φύλλα τῆς δάφνης
τ᾿ ἀηδόνι, περασμένες νύχτες, μάρμαρα στὸ φεγγάρι
καὶ στὸ ποτάμι τό ῾συρα κι ἔβαψε τὸ ποτάμι.

Συλλογίζομαι, ὅταν συλλογίζομαι, συλλογίζομαι
τὶς φλέβες μου καὶ τὸ μυστήριο τῶν χεριῶν σου ποὺ ὁδηγοῦν
κατεβαίνοντας προσεχτικὰ σκαλοπάτι τὸ σκαλοπάτι.
Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕναν μεγάλο κῆπο

τι να σκεφτόταν άραγε και είχε τέτοια έμπνευση; από τα αγαπημένα μου...

Το Μονόγραμμα

Οδυσσέας Ελύτης


Ι.

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.

όλα τα πήρε το καλοκαίρι...και δεν έχει φανεί ακόμη...

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ' άγρια μαλλιά σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

~Ελύτης


29/4/12

Ελεγεία των Λουλουδιών...


Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν
Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται
η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται
γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται·
η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.
Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα βάζουνε.
Έρχοντ’ οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε·
τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ’ αναγνωρίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν,το καλοκαίρι ανθίζουν.
Aλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.
Aυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·
κ’ επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε,
καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν.

Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.

Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Λησμονημένου Aυγούστου κρίνοι μάς στέφουνε,
τ’ αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,
σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μάς γνέφουνε
και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν.

~ Κ. Π. Καβάφης


δυο χείλη είχαν κάτι να μου πουν...

Σ΄ΑΓΑΠΩ

Σ΄αγαπώ - δεν μπορώ
τίποτ΄άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
με λαχτάρα σκορπώ
τον πολύφυλλο ανθό
της ζωής μου.

Ώ μελίσσι μου, πιες
απ΄αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου - νά!
στα προσφέρω δετά,
για να γείρεις γλυκά
το κεφάλι,

κ΄η καρδιά μου σκιρτά
κι όλη ζήλεια ζητά
να σου γίνει ως αυτά
προσκεφάλι!

Και για στρώμα, καλέ,
πάρε όλην εμέ -
σβήσ΄τη φλόγα σε με
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ΄αγροικώ
να κυλάει στο ρυθμό
της καρδιάς σου!..

Σ΄αγαπώ - τι μπορώ
ακριβέ, να σου πώ,
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο;..

~ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ


28/4/12

Η γνωστή - άγνωστή μου...

...είναι εκείνη που μου κρατά το χέρι ακόμη και όταν είμαι πολύ μακριά. Και με πείθει να γυρνάω. Είναι εκείνη που με κοιτά με τα χρυσαφένια μάτια της και βλέπει αυτό που είμαι, όχι αυτό που δείχνω. Η αγκαλιά που μπορεί να γιάνει τα πάντα. Το χρώμα σε ένα ασπρόμαυρο δωμάτιο, και το φως που μπαίνει από τις χαραμάδες κλειστών παντζουριών. Είναι εκείνη που με κάνει να χαμογελώ, ακόμη και όταν έχω ξεχάσει πως είναι. Και είναι επίσης εκείνη που μου αδειάζει τη ντουλάπα και βαριέται να μου επιστρέφει τα πράγματα που της δίνω...
Λάτρης της ποίησης, λάτρης του ωραίου, αιώνια ανήσυχη και τόσο μα τόσο παρατηρητική (κουτσομπόλα ήθελα να πω, ή μάλλον φιλοπερίεργη, αλλά αυτολογοκρίθηκα, γιατί ξέρω πως θα με βρίσει!)

Πνεύμα αντιλογίας και τόσο πεισματάρα. Και ανυπόμονη! Σε αυτό μοιάζουμε και αυτή η ομοιότητα έχει καταστροφικά αποτελέσματα συχνά. Οι τσακωμοί δίνουν και παίρνουν κάνοντάς με ώρες ώρες να θέλω να της τραβήξω τα καστανόξανθα μαλλιά της, αλλά όταν το ξανασκέφτομαι, λυπάμαι να της χαλάσω τις μακριές της μπούκλες...
Μέχρι να τη γνωρίσω σκεφτόμουν τι άτυχη που είμαι ως μοναχοκόρη. Μα στα μάτια της πλέον βλέπω την αδερφή που δεν έχω. Την αδελφή ψυχή μου που τόσο όμορφα ορίζει ο Αριστοφάνης (εντάξει, εξαιρώντας το φύλο, μιας και οι δύο μας είμαστε ετεροφυλόφιλες...)
Ώρες ώρες με εκνευρίζει αφάνταστα το πόσο καλά με ξέρει. Και άλλες στιγμές θέλω να της πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ, που καταλαβαίνει τόσα χωρίς να χρειάζεται συχνά να μιλήσω. 
Είναι το μαλακτικό στο σαμπουάν μου, είναι το γάλα στον καφέ μου, είναι το αντηλιακό μου το καλοκαίρι...απαραίτητη και αναντικατάστατη.
Το βλέμμα της τόσο μυστήριο και ώρες ώρες τόσο μελαγχολικό. Απαίσια ψεύτρα. Δεν μπορεί να μου κρύβει πράγματα, όσο και αν ώρες ώρες μπορεί να το προσπαθεί. Φαίνεται απίστευτα.(ψιτ, μ'ακούς;) Δίνεται στον άλλο και συγχωρεί. Όσο και αν φωνάζει, όσο και αν βρίζει, στο τέλος συγχωρεί και είναι ένα προτέρημα που θα ήθελα τόσο πολύ να έχω...
Πόσο αχάριστο πιάνω ώρες ώρες τον εαυτό μου να είναι. Ξεχνάω συχνά πόσο υπέροχη είναι, και στέκομαι σε ανούσια πράγματα. Γι'αυτό τσακωνόμαστε τις περισσότερες φορές.
Ξεχνάω πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι και πόση αγάπη περικλείει μέσα της. Μερικές φορές βέβαια θέλει ξύλο -και της το έχω πει- αλλά νομίζω πως εγώ θέλω ακόμη περισσότερο. Ξέρετε τι λένε, εάν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε. 
Στην ουσία δεν έχω καταλάβει ακόμη τι με ελκύει σε εκείνη και τι την ελκύει εκείνη από εμένα. Είμαστε άραγε ίδιες, ή τόσο μα τόσο διαφορετικές; 
Το θέμα όμως είναι πως την αγαπάω με όλη τη σημασία της λέξης, πράγμα που το λέω σπάνια και για ελάχιστα άτομα, και πλέον δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη...
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το τραγούδι μου τη θυμίζει πολύ...

[Ψιτ, χαζή! Σ'αγαπάω, μ'ακούς;]



Νύχτες λευκές...


Οι επενέργειες της πανσελήνου...
Με αγγίζουν όλο και πιο πολύ οι ακτίνες του λευκού φωτός της. 
Νύχτες λευκές...εφιαλτικές...
Κάτω από το φωτερό φεγγάρι, όλα επιτρέπονται. 
Όλα δικαιολογούνται. 
Γιατί όλα χάνονται στις σκιές και στην ατελείωτη νύχτα...
Τώρα ξέρω. Τα παραμύθια τα νικάει η συνήθεια...

και έμεινα εδώ, να αναπολώ...

Κλείνω τα μάτια μου. Μα τα όνειρα έχουν γίνει πια εφιάλτες. Χωρίς να το θέλω οι αναμνήσεις εισβάλλουν βίαια στο κενό του μυαλού μου και θυμάμαι εσένα...
Έλεγες κάποτε πως ήξερες τι θα πει ζωή και πως ήταν τόσο γεμάτη. Γιατί υπήρχα εγώ σε αυτή. Την έβλεπες στα μάτια μου, και θα μπορούσα να το δω και εγώ, εάν το ήθελα...
Δεν μπόρεσα ποτέ όμως. 
Έλεγες πάλι πως η μορφή μου στα δικά σου μάτια φάνταζε ένα όνειρο απατηλό, που προσευχόσουν να μην ξυπνήσεις και το χάσεις. Πως ακόμη και αν μερικές φορές γινόμουν εφιάλτης, το άξιζα να βασανίζεσαι για εμένα. Μόνο το άρωμά μου σου έφτανε για να ξεχάσεις τα πάντα, όλο τον πόνο. Ένα άγγιγμα σου έφτανε για να επουλωθεί κάθε πληγή σου. Δεν είχες καταλάβει όμως ψυχή μου πως εγώ ήμουν η αιτία των πληγών σου. Παρόλα αυτά με κοιτούσες με ευγνωμοσύνη κάθε που σε γιάτρευα.
Φοβόσουν πως θα με χάσεις. Το ένιωθες πως δεν ήμουν ολοκληρωτικά δικιά σου. Αλλά ποτέ δεν με κατηγόρησες. Ποτέ δεν με ρώτησες γιατί. Δεν σε ένοιαζε. Με είχες, έστω και μισή, και σου ήταν αρκετό. Αλλά φοβόσουν...
Κάπου κάπου είναι σαν να ακούω ακόμη τα λόγια σου. 'Ξέρεις πόσο σ' αγαπάω. Πόσο σε εμπιστεύομαι.' Και όμως, τώρα πια είναι στάχτη, σε μια φωτιά που έχει προ πολλού σβήσει. Και η στάχτη αυτή περιπλανιέται στον άγριο αέρα που λυσσομανά. Δεν έχει μείνει τίποτα άλλο τριγύρω. Μόνο τα μάτια ενός μικρού παιδιού, που είναι λες και έχει ξεχάσει τα πάντα. Μακριά με τις ζωγραφιές του, κόκκινες όπως πάντα, το χαμόγελο του παιδιού επιστρέφει σιγά σιγά, βασανιστικά, μα δεν κοιτάει πια πίσω. Ξέχασε τα πάντα. Τα παιδιά και οι πληγωμένοι είναι οι πιο σκληροί κριτές...μα ο ήλιος δεν χάθηκε. Το λυκόφως αχνοφαίνεται. Η ανατολή πια είναι θέμα χρόνου.
Όμως μην ξεχνάς καλέ μου. Εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, ταυτόχρονα κάπου αλλού το σκοτάδι είναι αυτό που κυριαρχεί. Και ακόμη και το πιο γλυκερό συναίσθημα, όταν στερέψει, αφήνει μια πίκρα στο στόμα...



27/4/12

μην με αφήσεις να φύγω...

Κράτα με σφιχτά και μην με αφήσεις να φύγω. Ξέρεις, εγώ δεν αντέχω πολύ. 
Δεν μπορώ να μένω για πολύ. Πνίγομαι και θέλω να φύγω.
 Αν δεν με κρατήσεις εσύ, θα σου φύγω. Θα σε αφήσω. 
Γιατί είμαι αχάριστη. Και κακιά. Δεν έχω μάθει να εκτιμάω. 
Έχω μάθει να κλέβω τα πάντα με ένα χαμόγελο. Δεν έχω μάθει να κυνηγάω. 
Είμαι κακιά και δεν μου αξίζεις. Αλλά σε παρακαλώ. Κράτα με σφιχτά στην αγκαλιά σου. 
Δεν μπορώ μακριά σου, ακόμη και αν θέλω τόσο να φύγω. Όχι, δεν φταις εσύ. 
Και δεν σου αξίζω. Είσαι άγγελος και εγώ το δηλητήριο, που δεν σε αφήνει να πετάς. 
Σου κλέβω την πνοή σου, μα δεν σε νοιάζει. Σε πονώ και το αγνοείς. Σε διώχνω και εσύ μένεις. 
Σου δίνω μίσος, και εσύ το παίρνεις και το μετατρέπεις σε αγάπη. 
Απόλυτη, αστείρευτη, αληθινή αγάπη. 
Όχι, δεν σου αξίζω. Σε μολύνω και εσύ δεν το καταλαβαίνεις. 
Τα φτερά σου έχουν σκουριάσει κοντά μου. Δεν σε αφήνω να πετάς. 
Και στερείσαι τη φύση σου για εμένα. Και μετά από όλα αυτά εγώ πάλι προσπαθώ να λύσω τα χέρια σου, και να φύγω μακριά. Μην με αφήσεις να φύγω. Δεν ξέρω τι λέω, δεν ξέρω τι κάνω. 
Μην με αφήσεις να φύγω...ποτέ! Με ακούς; Σε παρακαλώ...ποτέ! Μην το ξεχνάς...ποτέ...
Είσαι το για πάντα μου, ακόμη και αν εγώ είμαι τόσο τυφλή που δεν το βλέπω. 
Ακόμη και αν σου λέω πως είμαι το ποτέ σου.
Εσύ όμως είσαι το φως που κάποτε θα με κάνεις να δω. 
Μην με αφήσεις να φύγω...ποτέ, με ακούς;

 Μην με αφήσεις να φύγω, ακόμη και αν ξέρεις πως δεν θα σου πω ποτέ το σ'αγαπώ...μα να ξέρεις...σ'αγαπώ...

26/4/12

ερώτηση κρίσεως...

Να βαλω φωτογραφία μου ή θα χαλάσει η μαγεία;

τάδε έφη χριστίνα...

Είναι ένα από τα πολλά βράδια, που με πιάνει και σκέφτομαι. Τώρα τελευταία έχω και κάτι αϋπνίες -ποιος εγώ που λατρεύω τον ύπνο και που ξυπνούσα μεσημέρι ανέκαθεν- οπότε είπα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους άτυχους χρήστες, που τυχαίνει να συμπάσχουν.
Δεν θέλω να το παίξω ιδεαλίστρια. Ούτε και απογοητευμένη. Κοιτούσα σήμερα το προφίλ μου στο fb -ναι έχω και από αυτό, όπου γάμος και χαρά, πρώτη εγώ, μη χάσω- και συνειδητοποίησα πως σε κάποιον που δεν με ξέρει (συνεπώς δεν ξέρει πως ώρες ώρες με πιάνει και αρχίζω τις φιλοσοφίες περί νοήματος της ζωής κλπ) δύο θα είναι οι εναλλακτικές σκέψεις του. Ή αυτή εδώ είναι αρκετά αργόσχολη για να το παίξει ειδήμων και φιλόσοφος, ή είναι λίγο έως πολύ απογοητευμένη από τη ζωή.
Με μια ακόμη πιο προσεκτική ματιά, αυτή τη φορά στα μηνύματα που ανταλλάσσω αραιά και που με καημένους που τυχαίνει να με γνωρίζουν -και να μην με βαριούνται- κατάλαβα επίσης το πόσο ξεροκέφαλη μπορώ να γίνω, και ότι ώρες ώρες προσπαθώ -ως γνήσια Ταυρίνα- να μεταδώσω τις απόψεις μου. Εκεί να δεις γέλιο. Με όσους μπορούν να συζητήσουν -γιατί έχει τύχει να προσπαθώ να ανοίξω μια σοβαρή συζήτηση και να απαντάει ο άλλος λες και το μυαλό του ανέκαθεν βρισκόταν σε αδράνεια- πιάνουμε θέματα και οπουδήποτε διαφωνώ πετάω το κλισέ ''Ok, έχεις τις απόψεις σου, σεβαστές, αλλά δεν με πείθεις." Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή μου η φράση ήταν ή αφορμή να ανακαλύψω πως και κάποιοι από το άλλο φύλο, έχουν αρκετό μυαλό στο κεφάλι τους -και αρκετή υπομονή- για να με βάλουν στη θέση μου, και τους ευχαριστώ γι'αυτό.
Όμως -σαν γνήσια πολυλογού- πάλι ξεφεύγω. Άλλο είναι το θέμα. Θέλω να πω πως σήμερα -αντί να διαβάζω Λατινικά όπως θα έπρεπε- σκεφτόμουν. Βασικά ονειρευόμουν, αλλά ας μην σχολιαστεί περαιτέρω αυτό. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως εάν κάποιος είχε την υπομονή να γράψει σενάρια με γνώμονα τα δικά μου όνειρα, θα είχαμε 'χεστεί στο τάλιρο, που λέει και ο μπαμπάς μου. (συγγνώμη για την αθυροστομία μου, αλλά θα αυτολογοκριθώ αργότερα). Να, πάλι ξεφεύγω. Τέλος πάντων, ονειρευόμουν λοιπόν έναν ευσεβή μου πόθο να πραγματοποιείται. Εγώ λοιπόν, σαν ψευτοϊδεαλίστρια, υποστηρίζω με στόμφο τη ρήση, 'ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία' [βλέποντας και στο μπλογκ μου...] ή άλλες ρήσεις σε στυλ 'να πράττεις αυτό που νιώθεις', 'να μην μετανιώνεις για αυτά που κάνεις αλλά γι'αυτά που δεν κάνεις', 'να μην αφήνεις απωθημένα' , 'να ακολουθείς την καρδιά και όχι τη λογική'. Θα ομολογήσω πως στην πράξη -όχι ότι δεν το ξέραμε- είναι πολύ πιο δύσκολα από όσο φαντάζουν στη θεωρία. Και για να επανέλθω στα του ονείρου μου, σήμερα έβλεπα κάτι που φοβάμαι να κάνω, και το απορρίπτω συστηματικά. Βέβαια να μου πεις, η κοινή λογική είναι αντίθετη, αλλά βρε αδερφέ, μην λες κάτι εάν δεν το πιστεύεις, και εγώ πιστεύω τις παραπάνω φράσεις μου. Το κακό μου είναι πως επηρεάζομαι τόσο πολύ από κοντινά μου άτομα, όσο και αν δεν θέλω και ούτε πρέπει. Έβλεπα λοιπόν να κάνω κάτι, το οποίο μπορεί να έχει εκπληκτικές συνέπειες, αλλά και απαίσιες, στην πραγματική ζωή. Μέχρι πρότινος το είχα απορρίψει, αλλά σήμερα πήρα μια απόφαση. Θα ζω για τη ζωή. Και θα πράττω για τη ζωή. Εάν τώρα δεν κάνω κάθε βλακεία -και μη- που έχω το περιθώριο να τη διορθώσω στο μέλλον, εε τι κάνουμε. Όλα είναι εμπειρίες, και όπως λέει ο λατρεμένος Αλμπέρ Καμύ "Δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος εάν συνεχίζεις να ψάχνεις από τι αποτελείται η ευτυχία. Δεν θα ζήσεις ποτέ εάν ψάχνεις για το νόημα της ζωής." [Ναι, σήμερα το είδα αυτό και ήταν μία από τις αφορμές μου για να χρησιμοποιήσω ό,τι υπάρχει μέσα στο ξερό μου κεφάλι].
Οπότε, ναι. Θα το κάνω. Και ό,τι γίνει. Θα αρχίσω να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί δεν ωφελεί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Θα πράττω με γνώμονα την αλήθεια και αυτά που πραγματικά θέλω και ό,τι γίνει. Θα κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο στο μέλλον, αλλά πράττω συνειδητά και χαίρομαι γι'αυτό.
Κάπου εδώ τελειώνει η ατελείωτη παράθεση των ενδόμυχων σκέψεών μου και οφείλω να αποδώσω συγχαρητήρια σε όποιον άντεξε την ατέρμονη φλυαρία μου.
Όνειρα γλυκά.

υ.γ. όχι που δεν θα είχα και υστερόγραφο...αποφάσισα να γίνω συγγραφέας. τώρα μένει να αποφασίσω πότε θα αρχίσω να γράφω το πρώτο μου βιβλίο. εντάξει, μην γελάτε. αφήστε με να ονειρεύομαι και λιγάκι. στο κάτω κάτω με το συγγραφιλίκι, θα γλιτώσω και τα χρήματα από την ψυχανάλυση, και θα σώσω πολλούς ψυχαναλυτές από βαρεμάρα.
αυτά. σταματάω να μιλάω. 


όπως λέει και το άνωθεν τραγούδι... "There is a road to happiness we just haven't found it yet.."

Man sagt dir du sollst sein wie du bist, aber was wenn du nicht wirklich weißt wer du bist?
Έλα ντε; Βρείτε μου απάντηση, και θα σας είμαι αιώνια υπόχρεη.
[και για τους αδαείς της γερμανικής παραθέτω τη μετάφραση :
'Λένε πως πρέπει να είσαι έτσι ακριβώς όπως είσαι, όμως τι γίνεται όταν δεν ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι;']

αυτά.





25/4/12

μια φωνή που ξεψυχά είναι πια η καρδιά...

η ζωή, το άλλο όνομα της αλήθειας,
που μια φωνή την ψάχνει μέσα στη σιωπή,
ψιθυρίζοντας μυστικά κάτω από
έναστρους ουρανούς.
πόθοι ανεκπλήρωτοι επιστρέφουν
για να ξυπνήσουν παλιές αναμνήσεις.
πόνος και χαρά όμως γίναν ένα,
κάτω από το τελευταίο δάκρυ
ενός ήλιου που έχει δύσει προ πολλού.
ακόμα ψάχνει, ακόμα αναζητά,
μια ψυχή που δεν ξεχνά.


24/4/12

ώρες ώρες απλά δεν μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι...

...και έτσι όπως σκέφτεσαι, δακρύζεις. 
...και έτσι όπως δακρύζεις, βουρκώνεις και ξεσπάς.
...και εν τέλει, δημιουργείς, ή καταστρέφεις τα πάντα.


γιατί το λουλούδι αυτό της αγάπης 
μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται να ανθίσει αλλιώς.
σ'άλλη γη, σ'άλλο αστέρι δεν υπάρχει το χώμα,
δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε, ο ίδιος...


για κάποια πράγματα δεν μπορείς 
να μιλήσεις όπως θα ήθελες,
γιατί πια δεν υπάρχουν λέξεις.
γιατί μερικούς ανθρώπους δεν μπορείς 
να τους αγκαλιάσεις όσο και αν το εύχεσαι 
είναι πλέον πολύ μακριά.
γιατί για κάποια πράγματα μένει να απεύχεσαι, 
γιατί η ώρα των ευχών έχει απλά τελειώσει.
γιατί είναι αργά. πολύ αργά.
γιατί δεν μπορείς πια να μετανιώσεις...


γιατί τα όνειρα είναι αληθινά, αρκεί να κρατούν...



22/4/12

γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε...

Δεν ξέρω τι πρέπει να γράψω. 
Άκουσα αυτό το τραγούδι και απλά με άγγιξε. Οι στίχοι του, η μουσική του, η αγκαλιά στην οποία βρίσκεται η Lana Del Rey καθόλη τη διάρκεια του video clip...

Don't make me sad, don't make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don't know why
Keep making me laugh...

Γιατί η αγάπη δεν είναι αρκετή μερικές φορές...; Και γιατί αυτό που αγαπάμε, καταλήγει να μας πληγώνει τόσο;
Αμπελοφιλοσοφίες και αέναες απορίες...
Απολαύστε...


21/4/12

ατέρμονες αναζητήσεις...

Κόσμος, τόσος κόσμος, παντού. Τόσα πρόσωπα, τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι.
Σε εμένα φαντάζουν όλοι όμως τόσο ίδιοι. Ψάχνω εσένα, ανάμεσά τους και όμως δεν μπορώ να σε βρω πουθενά. Ψάχνω αυτό το βλέμμα σου που θα με κάνει να ξεχάσω τα πάντα. Που θα με κάνει να νιώσω τόσα πολλά. Μάταια όμως. Αυτός ο Αριστοφάνης με έχει πλανέψει με τα μυθεύματά του.
Για εσένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς, και στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί απαράλλακτο εσύ. Εκεί ανάμεσα στις φυλλωσιές...
Δεν σε βρίσκω να στο δείξω όμως. Μάταια ελπίζω να επιβεβαιωθούν οι ρήσεις του Coelho. Αυτή η ανικανοποίητη αδημονία όμως είναι πολύ κακός σύμβουλος. Κοντεύει να χαλάσει τα πάντα. Να γκρεμίσει τα κάστρα μας στην άμμο, νωρίτερα από όσο πρέπει. Να σβήσει τα χαραγμένα μας αρχικά.
Ακούω για εσένα να μιλούν. Ακούω και άλλους να σε ψάχνουν. Μα ακούω και αυτούς που έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα πως δεν θα σε συναντήσουν ποτέ. Στα μάτια των τελευταίων, πίσω από τα φανταχτερά τους χαμόγελα, διακρίνω την πίκρα που με τόσο μόχθο προσπαθώ να απωθήσω. Δεν θέλω να γίνω και εγώ σαν και αυτούς. Θέλω τόσο να σε ανταμώσω. Γιατί όμως νιώθω πως έχεις περάσει τόσες φορές από δίπλα μου, και εγώ είμαι γυρισμένη από την άλλη;







18/4/12

Καλησπερίζω τους αγαπημένους μου αναγνώστες...ας μιλήσουμε για ΕΚΛΟΓΕΣ!

Καταρχήν/Καταρχάς (δεν θυμάμαι τη διαφορά τους) θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς για τις ευχές σας πρωτίστως και ιδιαίτερα που σπαταλάτε τον πολύτιμο χρόνο σας για να διαβάσετε τις λογοτεχνικές -και όχι μόνο- ανησυχίες μου. Ευχαριστώ λοιπόν.
Τώρα στο θέμα μας. Που νομίζω πως ξέχασα τι ήθελα να γράψω. Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι που φλυαρούν ασυστόλως. Ξεχνούν την ουσία. Οπ! Το θυμήθηκα. Ακούστε (δείτε βασικά) λοιπόν...
Αναρωτιόμουν τη γνώμη σας για τις επερχόμενες εκλογές. Θα είμαι ειλικρινής. Ποτέ δεν ασχολούμουν με την πολιτική επικαιρότητα. Τη βαριόμουνα αφόρητα. Όμως να που μου ήρθε έτσι στα 17 μου να ανοίξω τα μάτια μου και να ασχοληθώ. Γιατί κακά τα ψέματα. Σε ένα χρόνο ψηφίζω. Και προς το παρόν δεν έχω ιδέα τι. Ιδέα μου είναι, ή απλά δεν υπάρχει φερεγγυότητα και αξιοπιστία πια στην πολιτική; Και εύλογα μου γεννάται η απορία. Ήταν πάντα έτσι; Πάντα οι πολιτικοί ήταν τόσο μα τόσο αναξιόπιστοι; Τόσο μα τόσο συμφεροντολόγοι; Είναι ιδέα μου, ή έχουμε ξεχάσει τον πραγματικό ορισμό της δημοκρατίας;
Δεν θέλω να γίνω σαν αυτούς που κοροϊδεύω. Όλους αυτούς που πίσω από μια οθόνη υπολογιστή και αμφιβόλου προελεύσεως ονόματα και εικόνες αρχίζουν να κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα. Το δικό μου συμπέρασμα είναι πως άξια άτομα υπάρχουν, απλά δεν έχουν τις κατάλληλες 'ευκαιρίες' (για να το πω ευγενικά) για να ακουστούν, ούτε ένα πασίγνωστο όνομα στις πλάτες τους συνάμα με γνωριμίες στο χώρο. Όχι, αυτή τη στιγμή δεν κατακρίνω, απλά εκθέτω τους προβληματισμούς μου. Που όσο πιο πολύ εμβαθύνω στα πολιτικά δρώμενα, και στις σελίδες της ιστορίες, τόσο αυξάνονται και πληθύνονται. Μέχρι και τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη σκέφτομαι να διαβάσω, που όπως με έχουν πληροφορήσει, ο άνθρωπος προέβλεψε -εάν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη- την πορεία της χώρας.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι γνώστες της ενώ ξέρουν την κατάληξη, δεν κάνουν τίποτα για να την εμποδίσουν.
Κάπου εδώ η γκρίνια μου τελειώνει. Θα ήθελα πολύ να ακούσω και τη δική σας γνώμη επί του θέματος.
Πολλά φιλιά και ευχαριστώ για την υπομονή στην πολυλογία μου!

(και ας βάλω ένα τραγουδάκι που νομίζω θα μας αγγίξει τους περισσότερους, εάν όχι όλους)


17/4/12

Άλλη μια ψυχή μας αποχαιρετά...

Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερη ακροάτρια λαϊκών ασμάτων. Δεν μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα τα μπουζούκια. Ούτε τέτοιου είδους χοροί.
Ο Δημήτρης Μητροπάνος όμως με άγγιζε. Και δεν υπερβάλλω. Ούτε μπορώ να εξηγήσω γιατί. Από τη φωνή του καταλάβαινες την αυθεντικότητά του. Δεν προσποιούταν, ένιωθε! Και αυτό είναι πολύ σημαντικό -εάν όχι το σημαντικότερο- για έναν καλλιτέχνη. Να πιστεύει όσα ερμηνεύει.
Τι τραγική σύμπτωση -σύμπτωση άραγε; Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο αποχαιρετήσαμε το Νίκο Παπάζογλου. 17 Απριλίου 2011 ήταν η ημερομηνία. Και πάλι σήμερα, 17 Απριλίου αυτή τη φορά 2012, μια ακόμη σπουδαία ψυχή άφησε να βγει αδύναμη η τελευταία της πνοή. Έτσι ξαφνικά. Έτσι αναπάντεχα, όπως καθετί στη μικρή και αβέβαιη ζωή μας.
Όσο για όλους εμάς που άφησε πίσω, μας απομένει η θύμηση, και το ρίγος που δημιουργούν - και θα δημιουργούν -στις δικές μας ψυχές τα τραγούδια του. Γιατί δεν θα τον ξεχάσουμε, και η θύμηση κρατά τις ψυχές για πάντα ζωντανές.
Θα σε σκεφτόμαστε. Θα σε θυμόμαστε. Θα σε νιώθουμε. Θα σε αναζητούμε.
Γεια σου και αντίο. 









15/4/12

Καλό Πάσχαααααα!

...και αφού πήραμε το πολυπόθητο φως, ΔΕΝ κάηκε ούτε λερώθηκε τίποτα ευτυχώς και αφού βγήκαμε αλώβητοι από το προαύλιο της εκκλησίας που θύμιζε εμπόλεμη ζώνη με τα πυροτεχνήματα να σκάνε ακριβώς από δίπλα μας και κυριολεκτικά να μας σπάνε τα τύμπανα, μπορώ να ευχηθώ και από εδώ -κάπως κοινότοπα μεν, αλλά ας μην χαλάμε την παράδοση δε- Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους! 
Απολαύστε τη μαγειρίτσα και το αρνί/κατσίκι, σπάστε πολλά αυγά και κουράγιο στους vegetarians! 
Άντε και του χρόνου! 


14/4/12

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Απροσδόκητο και τόσο όμορφο το φετινό Πάσχα. Εντάξει, ας είμαστε ρεαλιστές (ΤΙ ΚΑΛΟΣ ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ ΕΙΜΑΙ~ ξέρεις εσύ!!) δεν ήταν όλα ρόδινα, αλλά πότε η ζωή είναι ιδανική; Το ιδανικό απλά δεν υπάρχει. Υπήρξαν και αποχωρισμοί και τσακωμοί και από όλα. Αλλά τα καλά πάντα υπερισχύουν. Υπήρχε και ένας καταπληκτικός περίπατος. Ή μάλλον δύο...
Καλό Πάσχα σε όλους. Και μην σταματήσετε να ονειρεύεστε! Εγώ κάποια στιγμή το ξέχασα, αλλά είμαι τόσο χαρούμενη που τα όνειρα δεν ξέχασαν εμένα...καιρός να μπούνε όλα σε μια τάξη.
Πολλά φιλιά και Καλή Ανάσταση!


12/4/12

Όποιος είπε πως η Αθήνα δεν είναι πανέμορφη, δεν ξέρει τι του γίνεται...

Πόσο αναλγητικός είναι μερικές φορές λίγος χρόνος με τον εαυτό σου. Να περιπλανιέσαι στα σοκάκια της Αθήνας και να νιώθεις πραγματικά ελεύθερη. Από όλους και όλα. Τέτοιες μικρές στιγμές είναι που βοηθάνε. Νιώθω ζωντανή και αναζωογονημένη! Βέβαια πονάνε τα πόδια μου, για να πω την αλήθεια αλλά άξιζε! 
Συγκαταλέγω τον εαυτό μου στις βορειοπροαστιώτισσες, που για κακή τους τύχη, ποτέ δεν είχαν το κέντρο ως πρώτη επιλογή στις εξόδους τους. Κρίμα, πολύ πολύ κρίμα. Η Αθήνα είναι τόσο ζωντανή, και σε παραπλανεί να περιηγηθείς στους δρόμους της μέχρι να γονατίσεις! Όποιος είπε πως το κέντρο δεν είναι ωραίο, και πως έχει γεμίσει μετανάστες και πως δεν θυμίζει σε τίποτα την Αθήνα του παρελθόντος, με κάθε σεβασμό έχω να πω πως δεν ξέρει πολύ απλά τι του γίνεται. 
Προτείνω ανεπιφύλακτα βόλτα στην Πλάκα και στο Θησείο, και αν αντέχετε, ανεβείτε μέχρι την Ακρόπολη. Το μουσείο είναι από τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε, και είναι κρίμα να το επισκέπτονται τόσοι και τόσοι τουρίστες, και όχι οι ίδιοι οι κάτοικοι της Αθήνας.
Πάρτε μια γεύση από την ομορφιά που περιμένει να την ανακαλύψετε! 
Πολλά φιλιά!































Προστατέψτε αυτή την υπέροχη χώρα...θέλω να προλάβω να την ανακαλύψω...

11/4/12


Είναι άδικο τα λόγια σου να μην έχουν ανταπόκριση.
Είναι άδικο να βλέπεις αυτά που θες να δεις, και να αγνοείς αυτά που υπάρχουν.
Είναι άδικο να σου μιλούν σαν άγνωστο, ενώ κάποτε ήσουν ο πιο γνωστός από όλους.
Είναι άδικο να επιζητείς την αλήθεια, ενώ δεν είσαι διατεθειμένος να την ακούσεις, πόσο μάλλον να την αποδεχτείς.
Είναι άδικα τα προσχήματα, τα δήθεν και τα μη, τα πρέπει και τα ναι.
Είναι άδικο να επικαλείσαι αξίες, που δεν είσαι έτοιμος να εφαρμόσεις στη ζωή σου, αλλά περιμένεις από όλους τους άλλους να το κάνουν.
Είναι άδικο να επιζητείς το τέλειο, χωρίς καν να έχεις σκεφτεί εάν το θέλεις.
Είναι άδικο να επιλέγεις με βάση τον εγωισμό.
Είναι άδικα τα λόγια χωρίς νόημα, μα πιο άδικο είναι να σπρώχνεις μακριά το νόημα, και να κλείνεις τα αφτιά σου.
Όχι, τίποτα από αυτά δεν είναι άδικο. Μάλλον, όλα αυτά είναι η ζωή.
Είναι λοιπόν άδικη η ζωή;
Ή απλά εγώ νιώθω έτσι;

Μεθύστε!


Πρέπει να 'σαι πάντα μεθυσμένος.
Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου
που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη,
πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα. Αλλά με τι;
Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.
Αλλά μεθύστε.

Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού,
στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού,
μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαράς σας,
ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο η χαμένο,
ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι,
το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά,
το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά,
ρωτήστε τι ώρα είναι,
και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σας απαντήσουν:

- Είναι η ώρα να μεθύσετε!

Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή!

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.

~Charles Baudelaire

10/4/12

Αναρωτιέται ο Σεφέρης, αναρωτιέμαι και εγώ...Πού 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει;

Το ύφος μιας μέρας

Το ύφος μιας μέρας που ζήσαμε πριν δέκα χρόνια σε ξένο τόπο
ο αιθέρας μιας παμπάλαιης στιγμής που φτερούγισε κι εχάθη σαν άγγελος Κυρίου
η φωνή μιας γυναίκας λησμονημένης με τόση φρόνηση και με τόσο κόπο·
ένα τέλος απαρηγόρητο, μαρμαρωμένο βασίλεμα κάποιου Σεπτεμβρίου.

Καινούργια σπίτια σκονισμένες κλινικές εξανθηματικά παράθυρα φερετροποιεία ...
Συλλογίστηκε κανένας τι υποφέρει ένας ευαίσθητος φαρμακοποιός που διανυκτερεύει;
Ακαταστασία στην κάμαρα: συρτάρια παράθυρα πόρτες ανοίγουν το στόμα τους σαν άγρια θηρία·
ένας απαυδισμένος άνθρωπος ρίχνει τα χαρτιά ψάχνει αστρονομίζεται γυρεύει.

Στενοχωριέται: α χτυπήσουν την πόρτα ποιος θα ανοίξει; Αν ανοίξει βιβλίο ποιον θα κοιτάξει; Αν ανοίξει την ψυχή του ποιος θα κοιτάξει; Αλυσίδα.
Πού 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει;
Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.

Πέθαναν όλοι μέσα στο καράβι, μα το καράβι ακολουθάει το στοχασμό του που άρχισε σαν άνοιξε από το λιμάνι.
Πώς μεγαλώσαν τα νύχια του καπετάνιου ... κι ο ναύκληρος αξούριστος που 'χε τρεις ερωμένες σε κάθε σκάλα ...
Η θάλασσα φουσκώνει αργά, τ' άρμενα καμαρώνουν κι η μέρα πάει να γλυκάνει.
Τρία δελφίνια μαυρολογούν γυαλίζοντας, χαμογελά η γοργόνα, κι ένας ναύτης γνέφει ξεχασμένος στη γάμπια καβάλα.

διαβάζοντας...

Ανάμεσα σε δυο κόσμους ταλαντεύεται η ζωή,
Ανάμεσα σε νύχτα και αυγή, στην άκρη του ορίζοντα.
Πόσα λίγα ξέρουμε γι' αυτό που είμαστε!
Πόσα λιγότερα γι' αυτό που θα γίνουμε.
~Λόρδος Βύρων.


‎'Τι μου έλειπε λοιπόν για να είμαι ευτυχισμένος;
Δεν ξέρω, αλλά ξέρω πως δεν ήμουν'.
Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Οι Ονειροπολήσεις του Μοναχικού Οδοιπόρου.


που είναι η ευτυχία...;

Η ευτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από στιγμές, μικρές, ασήμαντες, αδιόρατες στιγμές.
Όπως να σε σκεπάζει κάποιος μέσα στη νύχτα.
Να ονειρεύεσαι.
Να ξυπνάς από το τραγούδι ενός σπουργιτιού, πάνω σε φρεσκοπλυμένα μυρωδάτα σεντόνια, δίπλα σε κάποιον που αγαπάς.
Να τον αγγίζεις.
Να τον μυρίζεις.
Να αισθάνεσαι το ζεστό νερό να πέφτει με δύναμη στο πρόσωπο σου.
Το σπίτι να γεμίζει με μυρωδιά από φρεσκοψημένο κέικ.
Να κρατάς μια ζεστή κούπα, όταν έξω κάνει κρύο.
Να κόβεις ένα λεμόνι κατευθείαν από το δέντρο σου.
Να νοιώθεις τον δροσερό φθινοπωρινό άνεμο να σου χτυπάει στο πρόσωπο.
Να αισθάνεσαι ελαφρύς και άδειος από σκέψεις, μέσα από την απόλυτη ηρεμία κάτω από το νερό.
Να συνεχίζεις να κάνεις πράγματα που έκανες μικρός.
Όταν όλοι στέκονται κάτω από τις ομπρέλες, εσύ να στέκεσαι κάτω από την βροχή.
Να περπατάς ξυπόλητος πάνω στο φρεσκοβρεμένο – δροσερό γρασίδι.
Να βγάζεις βόλτα ένα μπαλόνι.
Να πιστεύεις σε πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν – πως μια πασχαλίτσα είναι ένας καλός οιωνός.
Να μη φοβάσαι.
Να κάνεις πράγματα που δεν ταιριάζουν στην ηλικία σου.
Ν΄ ακούς τα κύματα να σκάνε στην ακτή, να νοιώθεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.
Να μην σκέφτεσαι τίποτα.
Να σου ψιθυρίζει κάποιος ένα μυστικό.
Να βλέπεις ένα ηλιοβασίλεμα...

5/4/12

Αντίο...

Μοναξιά γλυκιά, πόσο σε επιζητώ ετούτο το ανοιξιάτικο βράδυ. Η αλήθεια πληγώνει τόσο, που δεν αντέχω παρα μόνο σε εσένα να την εξομολογηθώ. Τι και αν χάσω τα λογικά μου μπρος στο φως που λούζει την ψυχή μου απόψε; Τι και αν τα όνειρα μου γεμίζουν κάθε βράδυ πόθους ανικανοποίητους; Σαν επτασφράγιστο μυστικό τα κρύβω και παραδιδομαι στη γλυκια μεθη του ψεμματος. Μια τέτοια αλήθεια μόνο πληγώνει σαν μαχαίρι με στόχο κατευθείαν την καρδιά. Μπαίνω μπροστά σου να δεχθώ το τίμημα. Και εσύ αδημονείς να ανοίξει τα φτερά σου και να ελευθερωθείς. Εγώ όμως δεν έχω πια φτερά για να πετάξω πλάι σου. Θα ελευθερωθεις αγάπη μου, γιατί τα δεσμά μου δεν σου αξίζουν. Είναι πολυ βαριά για να τα αντεξεις. Και σου αξίζει η καρδιά σου να γελά και όχι να πενθεί χαμηλόφωνα την απώλεια του τίποτα. Το κάτι είναι εκεί και σε καρτερεί. Δεν έχουν εξημερωθεί ακόμη στον κόσμο αυτό τα άγρια θηρία της ψυχής μας, καρδιά μου. Να προσέχεις, γιατί ξεγελάει μυστήρια το φως πολλές φορές. Λευκά πια τα πάντα γύρω μου, και εγώ παραδομένη σε λευκές νύχτες. Επιζητώ μάταια το σκοτάδι. Γιατί το φως πονάει περισσότερο. Μοναξιά μου, καλωσόρισες και σε εσένα αντίο...






Ένα γλυκό αντίο. 
Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφες διακοπές.
Οι δικές μου ξεκινάνε με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου, και εύχομαι να είναι λυτρωτικές.

1/4/12

Η εποχή μας...


Η εποχή που μας έμαθαν να μην σεβόμαστε την αλήθεια, να μην εκτιμάμε την ειλικρίνεια, να μην ανταποδίδουμε την ευγένεια, να μην πιστεύουμε στους ανθρώπους, να μην κάνουμε όνειρα,
να μην αγαπάμε.
Η εποχή που μας εκβιάσανε να σεβαστούμε το ψέμα, την αυθάδεια και την κοροϊδία.
Η τσίπα τους δεν έχει όρια. Δεν θα αλλάξουμε εμείς, Θα αλλάξουν αυτοί.
Ας είναι οδηγός μας σε όλα αυτά η καρδιά και μόνο αυτή... Γιατί η καρδιά μπορεί να σε ταξιδέψει σε μέρη που ο νους δεν έχει φανταστεί... 


Και αφελώς αναρωτιέμαι και εγώ με τη σειρά μου, προωθώντας την απορία και την αγωνία κάποιου Υδροχόου... Πρέπει να φοβόμαστε την επερχόμενη Σταύρωση του Κυρίου, ή του ψηφοδελτίου;


Το για πάντα δεν αρκεί...


Αγάπησα, μα έχω πια ξεχάσει τι σημαίνει αυτή η λέξη. Σε μισώ που με έκανες να τη γνωρίσω, αλλά γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να σε αγαπώ; Κλείνω τα μάτια μου και παραδίνομαι σε μια απέραντη ησυχία. Κάθομαι ακίνητη για ένα λεπτό, απλά για να νιώσω να με πλημμυρίζει αυτό το γνώριμο συναίσθημα. Ίσα για να βυθιστώ στα όνειρά μου, εκεί που μπορώ να σε έχω ολόδικό μου. Εκεί που το βλέμμα σου είναι ζεστό. Τα χείλη λένε πολλά και η αλήθεια ξέρει να κρύβεται καλά πίσω από εκθαμβωτικά χαμόγελα. Μα, αγάπη μου, τα μάτια δεν μπορούν να πούνε ψέματα, και αναίσχυντα εκθέτουν σε ένα λεπτό, όλα όσα προσπαθείς να κρύβεις μια ζωή...
Ξέρω πως πια δεν με κοιτάς στα μάτια. Τα δικά μου όμως λένε το όνομά σου. Ξέρω πως πια όλα έχουν χαθεί. Γιατί όμως ακόμη η καρδιά μου φωνάζει εσένα;
Επιζητώ το αδύνατο, και ελπίζω στα πεπερασμένα. Όμως το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.  Και εγώ είμαι στην άκρη του, έτοιμη να πηδήξω, να παλέψω ενάντια στο ερμητικό νερό, ακόμη και αν ξέρω τη ματαιότητα της πράξης μου. Θα πνιγώ, μα δεν φοβάμαι.
Είναι νωρίς ακόμη, αγάπη μου. Τι και αν όπου και αν γυρίσω βλέπω τη μορφή σου; Θα λυτρωθώ μια μέρα από εσένα. Θα σε αφήσω να φύγεις, όπως και εσύ, και τότε είναι που θα σε νιώθω πιο κοντά μου από ποτέ. Χωρίς να το ξέρεις.
Το για πάντα δεν αργεί...μα ούτε και αρκεί...


 Όλα κάποτε τελειώνουν.





Υπάρχει άραγε Θεός;

"Πιστεύω ότι ο άνθρωπος ξεμπερδεύει με τον Θεό όσο περισσότερο εξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Ο σεβασμός προς τον θάνατο σε κάνει άθεο. Είναι απίστευτο το τι έχουν σκαρφιστεί κατά καιρούς οι άνθρωποι για να αποκλείσουν τον θάνατο από τη ζωή τους. Κάποιες θρησκείες βρίσκουν παρηγοριά στην υποτιθέμενη μεταθανάτια ζωή, θεωρώντας ότι οι νεκροί δίνουν ραντεβού σε ένα είδος reunion πάρτι με καλεσμένα όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Οι Αιγύπτιοι συσκεύαζαν τους νεκρούς τους σαν σάντουιτς προκειμένου να διατηρηθούν ωραίοι και φρέσκοι κτλ. κτλ.."
~Ίρβιν Γιάλομ

Συγκαταλέγω τον εαυτό μου στους Αγνωστικιστές. Δεν μπορώ να ξέρω, ούτε και θα μπορέσω ποτέ να μάθω -πριν αποδημήσω τουλάχιστον- εάν ο Θεός υπάρχει, ή εάν είναι μια πολύ όμορφη ιστοριούλα που σκαρφίστηκε ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως ο Θεός χρειάζεται. Όπως και η πίστη. Είναι ανάγκη να πιστεύουμε πως υπάρχει κάποιος και μας προσέχει. Είναι ανάγκη να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Είναι ανάγκη να πιστεύουμε πως δεν θα χαθούμε όταν φύγουμε από αυτόν εδώ τον κόσμο.
Ο σπουδαίος Γιάλομ, είπε κάτι πολύ σωστό. Δεν θα μπορούσα να το παραβλέψω, καθώς από τη στιγμή που διάβασα την άνωθεν συνέντευξή του, δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου. Και αν αυτό που μας ωθεί να πιστεύουμε είναι μονάχα ο φόβος; Εάν η λεγόμενη πίστη, είναι απλά μια πιο εύηχη του ιδίου πράγματος; Όσον αφορά εμένα λοιπόν, ελπίζω να υπάρχει Θεός. Δεν θέλω να νιώθω πως είμαι μόνη μου. Δεν πιστεύω όμως ότι υπάρχει. Η ύπαρξη θα πρέπει να βεβαιώνεται από εμπειρία. Και όποιος  σκαρφίστηκε το Θεό, του αφαίρεσε το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε να τον επιβεβαιώσει. Την εμπειρία.
Ίσως να κάνω λάθος. Και ελπίζω να μην προσβάλλω κανέναν με τις απόψεις μου. Χαίρομαι μονάχα που είμαι η κυρία των επιλογών μου, και εάν όντως υπάρχει, αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Όπως πάντα άλλωστε...