5/4/12

Αντίο...

Μοναξιά γλυκιά, πόσο σε επιζητώ ετούτο το ανοιξιάτικο βράδυ. Η αλήθεια πληγώνει τόσο, που δεν αντέχω παρα μόνο σε εσένα να την εξομολογηθώ. Τι και αν χάσω τα λογικά μου μπρος στο φως που λούζει την ψυχή μου απόψε; Τι και αν τα όνειρα μου γεμίζουν κάθε βράδυ πόθους ανικανοποίητους; Σαν επτασφράγιστο μυστικό τα κρύβω και παραδιδομαι στη γλυκια μεθη του ψεμματος. Μια τέτοια αλήθεια μόνο πληγώνει σαν μαχαίρι με στόχο κατευθείαν την καρδιά. Μπαίνω μπροστά σου να δεχθώ το τίμημα. Και εσύ αδημονείς να ανοίξει τα φτερά σου και να ελευθερωθείς. Εγώ όμως δεν έχω πια φτερά για να πετάξω πλάι σου. Θα ελευθερωθεις αγάπη μου, γιατί τα δεσμά μου δεν σου αξίζουν. Είναι πολυ βαριά για να τα αντεξεις. Και σου αξίζει η καρδιά σου να γελά και όχι να πενθεί χαμηλόφωνα την απώλεια του τίποτα. Το κάτι είναι εκεί και σε καρτερεί. Δεν έχουν εξημερωθεί ακόμη στον κόσμο αυτό τα άγρια θηρία της ψυχής μας, καρδιά μου. Να προσέχεις, γιατί ξεγελάει μυστήρια το φως πολλές φορές. Λευκά πια τα πάντα γύρω μου, και εγώ παραδομένη σε λευκές νύχτες. Επιζητώ μάταια το σκοτάδι. Γιατί το φως πονάει περισσότερο. Μοναξιά μου, καλωσόρισες και σε εσένα αντίο...






Ένα γλυκό αντίο. 
Εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφες διακοπές.
Οι δικές μου ξεκινάνε με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου, και εύχομαι να είναι λυτρωτικές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

χμμ...