28/4/12

Η γνωστή - άγνωστή μου...

...είναι εκείνη που μου κρατά το χέρι ακόμη και όταν είμαι πολύ μακριά. Και με πείθει να γυρνάω. Είναι εκείνη που με κοιτά με τα χρυσαφένια μάτια της και βλέπει αυτό που είμαι, όχι αυτό που δείχνω. Η αγκαλιά που μπορεί να γιάνει τα πάντα. Το χρώμα σε ένα ασπρόμαυρο δωμάτιο, και το φως που μπαίνει από τις χαραμάδες κλειστών παντζουριών. Είναι εκείνη που με κάνει να χαμογελώ, ακόμη και όταν έχω ξεχάσει πως είναι. Και είναι επίσης εκείνη που μου αδειάζει τη ντουλάπα και βαριέται να μου επιστρέφει τα πράγματα που της δίνω...
Λάτρης της ποίησης, λάτρης του ωραίου, αιώνια ανήσυχη και τόσο μα τόσο παρατηρητική (κουτσομπόλα ήθελα να πω, ή μάλλον φιλοπερίεργη, αλλά αυτολογοκρίθηκα, γιατί ξέρω πως θα με βρίσει!)

Πνεύμα αντιλογίας και τόσο πεισματάρα. Και ανυπόμονη! Σε αυτό μοιάζουμε και αυτή η ομοιότητα έχει καταστροφικά αποτελέσματα συχνά. Οι τσακωμοί δίνουν και παίρνουν κάνοντάς με ώρες ώρες να θέλω να της τραβήξω τα καστανόξανθα μαλλιά της, αλλά όταν το ξανασκέφτομαι, λυπάμαι να της χαλάσω τις μακριές της μπούκλες...
Μέχρι να τη γνωρίσω σκεφτόμουν τι άτυχη που είμαι ως μοναχοκόρη. Μα στα μάτια της πλέον βλέπω την αδερφή που δεν έχω. Την αδελφή ψυχή μου που τόσο όμορφα ορίζει ο Αριστοφάνης (εντάξει, εξαιρώντας το φύλο, μιας και οι δύο μας είμαστε ετεροφυλόφιλες...)
Ώρες ώρες με εκνευρίζει αφάνταστα το πόσο καλά με ξέρει. Και άλλες στιγμές θέλω να της πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ, που καταλαβαίνει τόσα χωρίς να χρειάζεται συχνά να μιλήσω. 
Είναι το μαλακτικό στο σαμπουάν μου, είναι το γάλα στον καφέ μου, είναι το αντηλιακό μου το καλοκαίρι...απαραίτητη και αναντικατάστατη.
Το βλέμμα της τόσο μυστήριο και ώρες ώρες τόσο μελαγχολικό. Απαίσια ψεύτρα. Δεν μπορεί να μου κρύβει πράγματα, όσο και αν ώρες ώρες μπορεί να το προσπαθεί. Φαίνεται απίστευτα.(ψιτ, μ'ακούς;) Δίνεται στον άλλο και συγχωρεί. Όσο και αν φωνάζει, όσο και αν βρίζει, στο τέλος συγχωρεί και είναι ένα προτέρημα που θα ήθελα τόσο πολύ να έχω...
Πόσο αχάριστο πιάνω ώρες ώρες τον εαυτό μου να είναι. Ξεχνάω συχνά πόσο υπέροχη είναι, και στέκομαι σε ανούσια πράγματα. Γι'αυτό τσακωνόμαστε τις περισσότερες φορές.
Ξεχνάω πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι και πόση αγάπη περικλείει μέσα της. Μερικές φορές βέβαια θέλει ξύλο -και της το έχω πει- αλλά νομίζω πως εγώ θέλω ακόμη περισσότερο. Ξέρετε τι λένε, εάν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε. 
Στην ουσία δεν έχω καταλάβει ακόμη τι με ελκύει σε εκείνη και τι την ελκύει εκείνη από εμένα. Είμαστε άραγε ίδιες, ή τόσο μα τόσο διαφορετικές; 
Το θέμα όμως είναι πως την αγαπάω με όλη τη σημασία της λέξης, πράγμα που το λέω σπάνια και για ελάχιστα άτομα, και πλέον δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη...
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το τραγούδι μου τη θυμίζει πολύ...

[Ψιτ, χαζή! Σ'αγαπάω, μ'ακούς;]



10 σχόλια:

  1. άσε ρέε!:)
    http://www.youtube.com/watch?v=fzE5qjBGQ10 <3<3 αυτό μου θυμίζει εκατό τα εκατό εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχ...και Χατζηγιάννη; δεν έφταναν αυτά που έγραψες;
      πόσο ακόμη θα με κάνεις να σε λατρέψω; ♥
      (χμμ...μην χαίρεσαι...αυτές οι καλοσύνες μια φορά συμβαίνουν!♥ )

      Διαγραφή
  2. τώρα να σε παραπέμψω στο σχόλιο που άφησα στη φίλη σου για να μην τα ξαναλέω; :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το είδα! νομίζω πως κάποια πράγματα όταν αξίζουν δεν χάνονται εύκολα ούτε χαλάνε! βέβαια και εγώ η ίδια προσέχω την ισορροπία, αλλά αν με ρωτήσεις, ξέρω τι θα επιλέξω από τους δύο! (:
      φιλιά!!
      (τύχη είναι που έχω και εγώ εκείνη!)

      Διαγραφή
    2. και το καλύτερο είναι να τα συνδυασεις :P

      Διαγραφή
  3. Εύχομαι ειλικρινά να είστε πάντα έτσι κορίτσια(:
    φιλάκια**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. http://youtu.be/xjBZGfYSjR8
    Στην παραπάνω διεύθυνση είναι όλα αυτά που λες για τον "άλλο σου εαυτό".Ελπίζω ο Παύλος Παυλίδης να σου αρέσει.

    Σε χαιρετώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τι γλυκό τραγούδι! μου αρέσει πολύ!
      :)
      καλό βράδυ!

      Διαγραφή

χμμ...