26/4/12

τάδε έφη χριστίνα...

Είναι ένα από τα πολλά βράδια, που με πιάνει και σκέφτομαι. Τώρα τελευταία έχω και κάτι αϋπνίες -ποιος εγώ που λατρεύω τον ύπνο και που ξυπνούσα μεσημέρι ανέκαθεν- οπότε είπα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους άτυχους χρήστες, που τυχαίνει να συμπάσχουν.
Δεν θέλω να το παίξω ιδεαλίστρια. Ούτε και απογοητευμένη. Κοιτούσα σήμερα το προφίλ μου στο fb -ναι έχω και από αυτό, όπου γάμος και χαρά, πρώτη εγώ, μη χάσω- και συνειδητοποίησα πως σε κάποιον που δεν με ξέρει (συνεπώς δεν ξέρει πως ώρες ώρες με πιάνει και αρχίζω τις φιλοσοφίες περί νοήματος της ζωής κλπ) δύο θα είναι οι εναλλακτικές σκέψεις του. Ή αυτή εδώ είναι αρκετά αργόσχολη για να το παίξει ειδήμων και φιλόσοφος, ή είναι λίγο έως πολύ απογοητευμένη από τη ζωή.
Με μια ακόμη πιο προσεκτική ματιά, αυτή τη φορά στα μηνύματα που ανταλλάσσω αραιά και που με καημένους που τυχαίνει να με γνωρίζουν -και να μην με βαριούνται- κατάλαβα επίσης το πόσο ξεροκέφαλη μπορώ να γίνω, και ότι ώρες ώρες προσπαθώ -ως γνήσια Ταυρίνα- να μεταδώσω τις απόψεις μου. Εκεί να δεις γέλιο. Με όσους μπορούν να συζητήσουν -γιατί έχει τύχει να προσπαθώ να ανοίξω μια σοβαρή συζήτηση και να απαντάει ο άλλος λες και το μυαλό του ανέκαθεν βρισκόταν σε αδράνεια- πιάνουμε θέματα και οπουδήποτε διαφωνώ πετάω το κλισέ ''Ok, έχεις τις απόψεις σου, σεβαστές, αλλά δεν με πείθεις." Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή μου η φράση ήταν ή αφορμή να ανακαλύψω πως και κάποιοι από το άλλο φύλο, έχουν αρκετό μυαλό στο κεφάλι τους -και αρκετή υπομονή- για να με βάλουν στη θέση μου, και τους ευχαριστώ γι'αυτό.
Όμως -σαν γνήσια πολυλογού- πάλι ξεφεύγω. Άλλο είναι το θέμα. Θέλω να πω πως σήμερα -αντί να διαβάζω Λατινικά όπως θα έπρεπε- σκεφτόμουν. Βασικά ονειρευόμουν, αλλά ας μην σχολιαστεί περαιτέρω αυτό. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως εάν κάποιος είχε την υπομονή να γράψει σενάρια με γνώμονα τα δικά μου όνειρα, θα είχαμε 'χεστεί στο τάλιρο, που λέει και ο μπαμπάς μου. (συγγνώμη για την αθυροστομία μου, αλλά θα αυτολογοκριθώ αργότερα). Να, πάλι ξεφεύγω. Τέλος πάντων, ονειρευόμουν λοιπόν έναν ευσεβή μου πόθο να πραγματοποιείται. Εγώ λοιπόν, σαν ψευτοϊδεαλίστρια, υποστηρίζω με στόμφο τη ρήση, 'ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία' [βλέποντας και στο μπλογκ μου...] ή άλλες ρήσεις σε στυλ 'να πράττεις αυτό που νιώθεις', 'να μην μετανιώνεις για αυτά που κάνεις αλλά γι'αυτά που δεν κάνεις', 'να μην αφήνεις απωθημένα' , 'να ακολουθείς την καρδιά και όχι τη λογική'. Θα ομολογήσω πως στην πράξη -όχι ότι δεν το ξέραμε- είναι πολύ πιο δύσκολα από όσο φαντάζουν στη θεωρία. Και για να επανέλθω στα του ονείρου μου, σήμερα έβλεπα κάτι που φοβάμαι να κάνω, και το απορρίπτω συστηματικά. Βέβαια να μου πεις, η κοινή λογική είναι αντίθετη, αλλά βρε αδερφέ, μην λες κάτι εάν δεν το πιστεύεις, και εγώ πιστεύω τις παραπάνω φράσεις μου. Το κακό μου είναι πως επηρεάζομαι τόσο πολύ από κοντινά μου άτομα, όσο και αν δεν θέλω και ούτε πρέπει. Έβλεπα λοιπόν να κάνω κάτι, το οποίο μπορεί να έχει εκπληκτικές συνέπειες, αλλά και απαίσιες, στην πραγματική ζωή. Μέχρι πρότινος το είχα απορρίψει, αλλά σήμερα πήρα μια απόφαση. Θα ζω για τη ζωή. Και θα πράττω για τη ζωή. Εάν τώρα δεν κάνω κάθε βλακεία -και μη- που έχω το περιθώριο να τη διορθώσω στο μέλλον, εε τι κάνουμε. Όλα είναι εμπειρίες, και όπως λέει ο λατρεμένος Αλμπέρ Καμύ "Δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος εάν συνεχίζεις να ψάχνεις από τι αποτελείται η ευτυχία. Δεν θα ζήσεις ποτέ εάν ψάχνεις για το νόημα της ζωής." [Ναι, σήμερα το είδα αυτό και ήταν μία από τις αφορμές μου για να χρησιμοποιήσω ό,τι υπάρχει μέσα στο ξερό μου κεφάλι].
Οπότε, ναι. Θα το κάνω. Και ό,τι γίνει. Θα αρχίσω να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί δεν ωφελεί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Θα πράττω με γνώμονα την αλήθεια και αυτά που πραγματικά θέλω και ό,τι γίνει. Θα κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο στο μέλλον, αλλά πράττω συνειδητά και χαίρομαι γι'αυτό.
Κάπου εδώ τελειώνει η ατελείωτη παράθεση των ενδόμυχων σκέψεών μου και οφείλω να αποδώσω συγχαρητήρια σε όποιον άντεξε την ατέρμονη φλυαρία μου.
Όνειρα γλυκά.

υ.γ. όχι που δεν θα είχα και υστερόγραφο...αποφάσισα να γίνω συγγραφέας. τώρα μένει να αποφασίσω πότε θα αρχίσω να γράφω το πρώτο μου βιβλίο. εντάξει, μην γελάτε. αφήστε με να ονειρεύομαι και λιγάκι. στο κάτω κάτω με το συγγραφιλίκι, θα γλιτώσω και τα χρήματα από την ψυχανάλυση, και θα σώσω πολλούς ψυχαναλυτές από βαρεμάρα.
αυτά. σταματάω να μιλάω. 


όπως λέει και το άνωθεν τραγούδι... "There is a road to happiness we just haven't found it yet.."

Man sagt dir du sollst sein wie du bist, aber was wenn du nicht wirklich weißt wer du bist?
Έλα ντε; Βρείτε μου απάντηση, και θα σας είμαι αιώνια υπόχρεη.
[και για τους αδαείς της γερμανικής παραθέτω τη μετάφραση :
'Λένε πως πρέπει να είσαι έτσι ακριβώς όπως είσαι, όμως τι γίνεται όταν δεν ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι;']

αυτά.





4 σχόλια:

  1. Hello! My first visit, will visit you again. Seriously, I thoroughly enjoyed your posts( really interesting blog). Would be great if you could visit also mine...Thanks for sharing! Keep up the fantastic work!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. να σου πω ότι κάποτε είχα ως αρχή να μην αφήνω απωθημένα να κάνω αυτό που σκέφτομαι, και να ζω το σήμερα... μέχρι που ήρθαν κάτι εποχές σαν αυτή χωρίς δουλειές, χωρίς μέλλον και το αύριο μου γ...ει και το σήμερα.. ναι το ξέρω σήμερα είμαι απαισιόδοξη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το δικό μου μέλλον φαντάζει τόσο αβέβαιο. νιώθω ακόμη πως ζω σε ουτοπίες και στη δική μου χώρα. ελπίζω, αλλά δεν ξέρω μέχρι πότε.
      αλλά η γραμμή της αισιοδοξίας είναι πολύ λεπτή!
      σε φιλώ! και σε συγχαίρω που άντεξες την πάρλα μου! (:

      Διαγραφή

χμμ...