28/4/12

και έμεινα εδώ, να αναπολώ...

Κλείνω τα μάτια μου. Μα τα όνειρα έχουν γίνει πια εφιάλτες. Χωρίς να το θέλω οι αναμνήσεις εισβάλλουν βίαια στο κενό του μυαλού μου και θυμάμαι εσένα...
Έλεγες κάποτε πως ήξερες τι θα πει ζωή και πως ήταν τόσο γεμάτη. Γιατί υπήρχα εγώ σε αυτή. Την έβλεπες στα μάτια μου, και θα μπορούσα να το δω και εγώ, εάν το ήθελα...
Δεν μπόρεσα ποτέ όμως. 
Έλεγες πάλι πως η μορφή μου στα δικά σου μάτια φάνταζε ένα όνειρο απατηλό, που προσευχόσουν να μην ξυπνήσεις και το χάσεις. Πως ακόμη και αν μερικές φορές γινόμουν εφιάλτης, το άξιζα να βασανίζεσαι για εμένα. Μόνο το άρωμά μου σου έφτανε για να ξεχάσεις τα πάντα, όλο τον πόνο. Ένα άγγιγμα σου έφτανε για να επουλωθεί κάθε πληγή σου. Δεν είχες καταλάβει όμως ψυχή μου πως εγώ ήμουν η αιτία των πληγών σου. Παρόλα αυτά με κοιτούσες με ευγνωμοσύνη κάθε που σε γιάτρευα.
Φοβόσουν πως θα με χάσεις. Το ένιωθες πως δεν ήμουν ολοκληρωτικά δικιά σου. Αλλά ποτέ δεν με κατηγόρησες. Ποτέ δεν με ρώτησες γιατί. Δεν σε ένοιαζε. Με είχες, έστω και μισή, και σου ήταν αρκετό. Αλλά φοβόσουν...
Κάπου κάπου είναι σαν να ακούω ακόμη τα λόγια σου. 'Ξέρεις πόσο σ' αγαπάω. Πόσο σε εμπιστεύομαι.' Και όμως, τώρα πια είναι στάχτη, σε μια φωτιά που έχει προ πολλού σβήσει. Και η στάχτη αυτή περιπλανιέται στον άγριο αέρα που λυσσομανά. Δεν έχει μείνει τίποτα άλλο τριγύρω. Μόνο τα μάτια ενός μικρού παιδιού, που είναι λες και έχει ξεχάσει τα πάντα. Μακριά με τις ζωγραφιές του, κόκκινες όπως πάντα, το χαμόγελο του παιδιού επιστρέφει σιγά σιγά, βασανιστικά, μα δεν κοιτάει πια πίσω. Ξέχασε τα πάντα. Τα παιδιά και οι πληγωμένοι είναι οι πιο σκληροί κριτές...μα ο ήλιος δεν χάθηκε. Το λυκόφως αχνοφαίνεται. Η ανατολή πια είναι θέμα χρόνου.
Όμως μην ξεχνάς καλέ μου. Εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, ταυτόχρονα κάπου αλλού το σκοτάδι είναι αυτό που κυριαρχεί. Και ακόμη και το πιο γλυκερό συναίσθημα, όταν στερέψει, αφήνει μια πίκρα στο στόμα...



2 σχόλια:

  1. χμ,ανάρτηση σου με έκανε να κλάψω! περίεργο...!
    πονάμε αυτούς που μας αγαπάνε πιο πολύ.είναι κανόνας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τόσο μεγάλη αλήθεια αυτό...
      σε φιλώ γλυκά!

      Διαγραφή

χμμ...