31/5/12

Συνειδητοποιώντας την κρίση...ή και όχι;

Συνειδητοποιώντας την κρίση...
Όχι, όχι από τις ατέρμονες, καθημερινές συζητήσεις γι'αυτή -οι πιο πρόσφατες κινδυνολογίες(;) προήλθαν από ένα γεμάτο(!) ασφυκτικά εστιατόριο από μια θαμώνα του, λέγοντας 'Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας κλείσει τις εκκλησίες και θα μας πάρει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε!'

Όχι, ούτε από τις παντός καιρού πολιτικές ειδήσεις που έχουν κατακλείσει τα ΜΜΕ -μα να θες να δεις μια σειρά στην τηλεόραση και να μην μπορείς, ή να θες να διαβάσεις ένα άρθρο τελείως άσχετο με την οικονομία και την πολιτική, έτσι για αλλαγή, και να μην βρίσκεις...

Όχι, πάλι, ούτε από τις ύβρεις που ακούς διαρκώς για φασιστικούς οργανισμούς, αλλά και μη -ξέρουμε να φτιάχνουμε και διαδικτυακά groupάκια για να αισθητοποιούνται ακόμη περισσότερο οι χυδαιολογίες μας...

Το πρόβλημα είναι η σ ο κ ο λ ά τ α! Μάλιστα μάλιστα. Καταλαβαίνεις την κρίση, όταν θες, βρε παιδί μου, μια σοκολάτα -για να εντρυφήσεις με την παρέα της στα μύχια των γεωμετρικών σχημάτων, και να απαγκιστρωθείς από το φόβο να σε πετούσε ο Πλάτωνας έξω από τη σχολή του λόγω της ασχετοσύνης σου- και έχεις περάσει από 10 διαφορετικά περίπτερα, και τα μισά είναι ή κλειστά, ή δεν έχουν! Πότε άλλοτε ήταν άδεια τα ψυγεία; Ή κλειστά τα περίπτερα νωρίτερα από τις 10.00; Πάει, χάλασε ο κόσμος...


30/5/12

επέστρεφε..

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

~Κ.Π.Καβάφης 


It seems it's written, but we can't read between the line
Hush, it's okay, dry your eye
Soulmate dry your eyes, 'cause soulmates never die..

26/5/12

Κάπως έτσι..

Ξημερώνει και εσύ δεν είσαι εδώ. Η μορφή σου χαμένη στο έρεβος αυτής της εφιαλτικής νύχτας. Και εγώ χαμένη στον καπνό του τελευταίου μου τσιγάρου.
Πού είναι οι λευκές νύχτες που τόσο ποθώ; Τα πουλιά κελαηδούν γλυκά έξω από το παράθυρό μου. Μπερδεύουν τη φωνή σου στο μυαλό μου. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα ποτήρια...δεν θυμάμαι πια σε ποιο σταμάτησα. Θυμάμαι μονάχα τη γεύση από το φιλί σου. Σαν βαθύ κόκκινο κρασί. Και το βλέμμα σου... Αυτό το βλέμμα σου σαν κοιτούσες βαθιά μες την ψυχή μου. Ή πάλι το άρωμά σου όταν με κράταγες σφιχτά, σαν να ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έκανες. Με μεθούσε αυτό το άρωμα...
Τώρα πια όλα φαντάζουν παλιά. Η εφιαλτική τελεία έχει μπει εδώ και καιρό. Οι λέξεις σου ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου, στην ψυχή μου. Γιατί, αγάπη μου, τελικά όλα μαραίνονται. Μαζί και η αγάπη. Κάποτε στερεύεις από αντοχές και αφορμές. Και αυτό που μένει είναι κάτι σκληρό και κρύο που δεν μπορείς πια να ζεστάνεις. Τα απομεινάρια μιας ευτυχισμένης εποχής...

Να το θυμάσαι. Η ευτυχία είναι σπάνια. Άπιαστη. Κράτα τη σφιχτά και νιώσε τη στο έπακρο όταν τη βρεις. Γιατί δεν θα αργήσει η στιγμή που θα σου γλιστρήσει από τις χαραμάδες των δακτύλων σου και θα πετάξει μακριά.
Και θα απομείνεις να κοιτάς το κινητό σου, για ένα μήνυμα που δεν θα έρθει ποτέ...



24/5/12

Συνειδητοποιώντας το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας μας...


Ζούμε σε μια διεφθαρμένη κοινωνία που κυριαρχεί το ψέμα, το μίσος και η εμπάθεια. Με τρόμο αρθρώνω αυτές τις λέξεις –η συνειδητοποίηση είναι ό,τι πιο θλιβερό εξάλλου. Και όμως είναι αλήθεια. Γεννηθήκαμε σε μια κοινωνία, όπου κατά βάση αποτελείται από τόσο διαφορετικούς ανθρώπων -εσωτερικά και εξωτερικά- όμως παρόλα αυτά, τα στερεότυπα εμμένουν. Ο φόβος προς καθετί διαφορετικό κυριαρχεί. Και η κοινωνία πνέει τα λοίσθια, ακροβατώντας σε μια ζοφερή, εκμαυλισμένη αλλά πάνω από όλα απαράλλακτη πραγματικότητα.
Πόσες φορές μας έχει τύχει να διασχίζουμε το δρόμο και όταν βλέπουμε κάποιον μετανάστη ή γενικά μια φιγούρα διαφορετικού χρώματος να σφίγγουμε την τσάντα γερά στον κόρφο μας; Πόσες φορές δεν νιώθουμε πιο άνετα να συναναστρεφόμαστε ‘λευκές’ παρέες; Ή ακόμη πόσες φορές έχουμε αποφύγει τους βραδινούς περιπάτους στο κέντρο της Αθήνας ενστερνιζόμενοι κινδυνολογίες και ατέκμαρτες αντιλήψεις περί εγκληματικότητας και επικινδυνότητας λόγω της παρουσίας ‘ξένων’, προτιμώντας εκλεκτές συνοικίες βορειότερα, όπου συχνά συναντούμε και το απάνθισμα της show biz; Γιατί φυσικά η πλειοψηφία της ελληνικής αφρόκρεμας έχει ξεχάσει πως είναι να περπατά στα μπαράκια του Ψυρρή ή στις πλατείες της Αθήνας και αρέσκεται μονάχα σε εστιατόρια και clubs πολυτελείας. Κατά τα άλλα αυτό που ακούγεται παντού είναι ότι διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, όμως κανέναν δεν σοκάρει το γεγονός ότι τα νυχτερινά κέντρα κάθε βράδυ είναι γεμάτα και συχνά εάν δεν πας από νωρίς σε γνωστά εστιατόρια, είναι ακατόρθωτο να βρεις τραπέζι, ούτε τα ακριβοπληρωμένα κινητά που έχει σχεδόν κάθε νέος και μη στην κατοχή του.
Και αίφνης έρχεται η συνειδητοποίηση. Ως συνήθως τυρβάζουμε και κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αλήθεια. Σοκαριζόμαστε και εντυπωσιαζόμαστε από φασιστικά κόμματα που εισβάλλουν στη βουλή έχοντας δώσει εμείς οι ίδιοι μια χείρα βοηθείας. Ίσως όχι απαραίτητα με την ψήφο μας, αλλά με την απάθεια και την αδιαφορία. Μας διακρίνει ο λεονταρισμός, και όμως, όταν χρειάζεται αυτοβούλως να πράξουμε για όλα όσα ψέγουμε λεκτικά, αποκηρύττουμε όλα όσα με στόμφο υπερασπιζόμασταν εκ του ασφαλούς στο παρελθόν, επικαλούμενοι πως η στιγμή για πράξεις είναι απλά απρόσφορη. Αυτό και αν δεν είναι αίτιο θυμηδίας.
Οι τολμητίες είναι ελάχιστοι –αυτό έχω συνειδητοποιήσει προς λύπη μου. Στις καλένδες κάθε προτροπή για αλλαγή. ‘Και η νέα γενιά;’ Θα βιαστεί να ρωτήσει κάποιος ανυποψίαστος ουτοπιστής. Μετά λύπης οι αιθεροβάμονες νέοι έχουν στραμμένο το βλέμμα τους μακριά από την πραγματικότητα. Το δέλεαρ των φαντασιοκοπιών είναι ισχυρό, τόσο ισχυρό που εύκολα καλύπτει το έρεβος που κυριαρχεί στο μέλλον της κοινωνίας. Ο Εμπειρίκος το είχε γράψει –κάπου, κάποτε. ‘Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.’ Όμως γιατί αφηνόμαστε να γίνουμε θιασώτες της; Πόσο φοβεροί δημαγωγοί υπάρχουν εκεί έξω. Ξέρουν καλά να γαλβανίζουν τα πλήθη και στο τέλος να τα αφήνουν στη μοίρα τους, τελείως αποπροσανατολισμένα από την αλήθεια. Όμως μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε, μήπως θα είναι πολύ αργά;
Κάπου εδώ θα σιωπήσω. Τα φληναφήματα ποτέ δεν βοήθησαν κανέναν. Οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Αφεύκτως όμως όλοι μας αρεσκόμαστε στην αβελτηρία και στη φαιδρότητα και κλείνουμε τα αυτιά μπρος στα αλυχτίσματα. Από μια ιδέα μόνο κατατρύχομαι. Θα είναι πάντα έτσι;
Υ.Γ. Προτείνω ανεπιφύλακτα δύο ταινίες που θα σας αγγίξουν –εμένα με άγγιξαν. ‘Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας’ και ‘Crash’. 

23/5/12

Το Ωραίο

Μόνο το Είναι, ως καθρέφτης του Ενός και του θεϊκού, μπορεί να διεγείρει την ψυχή μ΄ αυτόν τον τρόπο και να την παρακινήσει σε θέαση. Αφού το Έν, στη δεύτερη Υπόστασή του, είναι μαζί νους που γνωρίζει και νοητές μορφές, και στη μορφή οφείλεται η διαφορά ανάμεσα στο ωραίο και στο άσχημο αντικείμενο, το ωραίο είναι σημείο, και επακόλουθο, αυτής της μέθεξης του αντικειμένου στην ιδανική Μορφή.

Και ακόμα: το βίωμα του ωραίου δεν είναι η απλή παρατήρηση ότι η ύλη είναι ικανή να δεχτεί την Ιδανική Μορφή, είναι κάτι για το οποίο η Ψυχή αποφαίνεται σαν να το γνωρίζει από πολύ παλιά και, αναγνωρίζοντας το, το υποδέχεται και προσαρμόζεται σ΄ αυτό… Η ερμηνεία μας είναι ότι η ψυχή όντας αυτό που είναι, και πλησιάζοντας την πραγματική ουσία που είναι ανώτερή της, χαίρεται βλέποντας το θέαμα των όντων που συγγενεύουν μ΄αυτήν ή ίχνη αυτών των όντων. Η έκπληξη που δοκιμάζει όταν τα βλέπει, την κάνει να τα συσχετίζει με τον εαυτό της και να θυμάται τον εαυτό της και ότι της ανήκει. Όταν λοιπόν η ύλη περιβάλλεται την ομορφιά, αποκτά μια βαθιά συγγένεια με την ψυχή. Και η ψυχή χαίρεται όταν αναγνωρίζει την ίδια της τη φύση υλοποιημένη και όταν μ΄αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιεί τη μέθεξή της στο θεϊκό.
Όταν λοιπόν αντιλαμβανόμαστε μέσα στα σώματα μια Ιδέα που κυριαρχεί στην άμορφη και αντίθετη φύση και τη συνδέει με την Ιδέα - μια μορφή που διακρίνεται υποτάσσοντας τις άλλες μορφές - τότε συλλαμβάνουμε μεμιάς την αποσπασματική πολλαπλότητα. Η ιδέα την ανάγει και την εισάγει στην εσώτερη και αδιαίρετη ενότητα. Της προσδίδει τη συμφωνία, την προσαρμογή και τον εσωτερικό δεσμό μ΄αυτήν την εσώτερη ενότητα.

Το Καλό και το Ωραίο.
Το καλό και το Ωραίο μετέχουν της κοινής πηγής. Η αγαθότητα και η ωραιότητα των Μορφών απορρέουν από τις ιδανικές ιδιότητές τους, αλλά στην ιεραρχία του Είναι το Αγαθό έχει προτεραιότητα. Ο Πλωτίνος στο πνεύμα του πλατωνικού Συμποσίου περιγράφει την αγάπη που είναι πάντα, σε κάθε της μορφή, αγάπη για το ωραίο και επομένως αγάπη για το Αγαθό και το Είναι…
Οι εμπειρίες μας από την αισθητή ομορφιά μας δίνουν μια πρόγευση, μας αναγγέλλουν αυτό που βρίσκεται πέρα από τον αισθητό κόσμο, αλλά για να πάμε πέρα από αυτό τον κόσμο πρέπει να απομακρυνθούμε από την "υλική ομορφιά".
"Πρέπει να κλείσεις τα μάτια και να εκκαλέσεις ένα άλλο όραμα που θα αφυπνιστεί μέσα σου, ένα όραμα που είναι πατρογονική κληρονομιά όλων μας, αλλά λίγοι την αξιοποιούν." Πρέπει να γίνεις ωραίος στο πνεύμα και ηθικά ανώτερος για να γνωρίσεις την τέλεια ομορφιά.
"όταν ξέρεις ότι έχεις γίνει αυτό το τέλειο έργο, όταν αυτοσυγκεντρώνεσαι στην αγνότητα του είναι σου και δεν απομένει πια τίποτα που να μπορεί να κλονίσει αυτή την εσώτερη ενότητα, όταν δεν υπάρχει τίποτα εξωτερικό που να προσφύεται στον αυθεντικό άνθρωπο, όταν διαπιστώνεις ότι είσαι απόλυτα πιστός στην ουσιαστική φύση σου, όταν είσαι ολόκληρος αυτό το μοναδικό αληθινό Φως που δεν μετριέται με την έκταση… όταν αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ωριμάσει ως αυτό το στάδιο, έχεις γίνει πια ολόκληρος ένα όραμα: Αυτό είναι το μόνο μάτι που μπορεί να δει το περίτρανα Ωραίο.

~Πλωτίνος


21/5/12

εν αρχή ην η φυγή...

   Όλα κάποτε τελειώνουν. Είναι κανόνας απαράβατος αυτός. Γενικά το τέλος, είναι μια πραγματικότητα που όλοι την απεύχονται, όμως ποτέ δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτή. Ποιος όμως εμποδίζει την καινούργια αρχή; Ή το καινούργιο όνειρο; Μόνο εμείς οι ίδιοι. Εμείς βάζουμε τα όρια, και εμείς τα ξεπερνάμε.
   Ήταν πρωινό Σαββάτου. Μάρτιος ο μήνας. Το κινητό δίπλα από το κρεβάτι δονούταν στους ρυθμούς μιας άρπας. Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν 6.00 το πρωί. Δεν χρειάστηκε πολύ για να ξυπνήσει –το ερώτημα βέβαια είναι εάν είχε κοιμηθεί καθόλου. Εδώ και δύο εβδομάδες βασανιζόταν από ανυποχώρητες αϋπνίες, με αποτέλεσμα να στριφογυρίζει μέχρι αργά το βράδυ και να πετάγεται από το κρεβάτι πολύ νωρίς το πρωί.
   Έκλεισε το ξυπνητήρι, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Λίγο έλειψε να ρίξει την οδοντόβουρτσα από τα χέρια, με το θέαμα που αντίκρισε στον καθρέφτη. Δεν αναγνώριζε πια το είδωλο που έβλεπε. Οι μαύροι κύκλοι κυριαρχούσαν σε αυτό και τα μάτια του ήταν κατακόκκινα και δακρυσμένα.

‘Πώς θα ταξιδέψω έτσι;’ συλλογίστηκε ‘Θα τρομάξει όποιος με δει μπροστά του.’ 

   Η βαλίτσα ήταν έτοιμη από το βράδυ για το πρωινό ταξίδι. Το αεροπλάνο για Γερμανία αναχωρούσε στις 11 και έφτανε στη 1 το μεσημέρι με την ώρα Ελλάδος. Το ρολόι χεριού –λευκό στο χρώμα- ήταν ήδη ρυθμισμένο μια ώρα πίσω.
   Δεν άργησε να ντυθεί, να πιάσει τη βαλίτσα από το χερούλι και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο διαμέρισμα, να κλείσει με έναν αναστεναγμό την πόρτα πίσω. Το ταξί περίμενε υπομονετικά στην άκρη του δρόμου με τα alarms να αναβοσβήνουν.
   Η βαλίτσα επιβιβάστηκε στο port baggage και...

(συνέχεια σε κάποιο άλλο post...)

ο Νίτσε για την αγάπη και τον έρωτα...

Η αγάπη για έναν είναι βαρβαρότητα γιατί ασκείται εις βάρος όλων των άλλων. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη προς το Θεό.

(ανάμεσα στα δύο φύλα) Δίψα για κατοχή, η γνησιότερη έκφραση του εγωισμού.

(μητρική) Τα θηλυκά ικανοποιούν με τα παιδιά τους την επιθυμία τους να κυριαρχούν, βρίσκουν σ'αυτά μια ιδιοκτησία, μια απασχόληση, βρίσκουν κάτι το οποίο κατανοούν απόλυτα, κάτι με το οποίο μπορούν να φλυαρήσουν : όλα αυτά μαζί είναι η μητρική αγάπη, που μπορεί να συγκριθεί με την αγάπη του καλλιτέχνη για το έργο του.

Μια ψυχή που ξέρει πως την αγαπούν, αλλά δεν αγαπάει η ίδια προδίδει το βάθος της. Φέρνει στην επιφάνεια τη λάσπη.

Η πιο σεμνή φράση που άκουσα ποτέ : "Στην αληθινή αγάπη η ψυχή είναι εκείνη που περιβάλλει το σώμα".

Η αγάπη διελαύνεται από τη μυστική ενόρμηση να βλέπει στον άλλον όσο το δυνατόν περισσότερη ομορφιά, ή να τον ανυψώνει όσο το δυνατόν περισσότερο : η αυταπάτη εδώ είναι γι'αυτήν χαρά και πλεονέκτημα.

Ποτέ δεν βεβήλωσα το άγιο όνομα της αγάπης.



Ο έρωτας είναι, όσον αφορά τα μέσα του, πόλεμος, κατά βάθος είναι το θανάσιμο μίσος μεταξύ των δύο φύλων.

Ο έρωτας φέρνει στο φως τις υψηλές και τις κρυφές ιδιότητες του ερωτευμένου -ό,τι είναι σπάνιο και εξαιρετικό γι'αυτόν, γι'αυτό και μπορεί εύκολα να μας ξεγελάσει ως προς το τι σημαίνει γι'αυτόν η κανονικότητα.

Ο χριστιανισμός έδωσε στον έρωτα να πιει δηλητήριο -δεν πέθανε απ'αυτό βέβαια, αλλά εκφυλίστηκε σε βίτσιο.

Οι γάμοι που συνάπτονται χάρη στον έρωτα (οι αποκαλούμενοι ερωτικά ταιριαστοί) ξαστοχούν στον πατέρα τους και έχουν ανάγκη τη μητέρα τους.

(Remedium amoris) Η γιατρειά του έρωτα εξακολουθεί ακόμη να είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις εκείνο το παλιό δραστικό φάρμακο : η ανταπόδοση του έρωτα.







20/5/12

Λεξιλάγνα

Την ανέβασε στον άμβωνα
και όντας ο μόνος θεατής
ξεδίπλωσε τα χέρια και τα πόδια του στο χώρο

Την έβλεπε κάπου ανάμεσα στα χείλη και στα μάτια της
και σκάλωνε η σκέψη του στην αντανάκλαση
που φώτιζε το πρόσωπο
Τα χέρια συγκρατούσαν τον καιρό
που ξέφευγε ανάμεσα στα δάχτυλα

Η νύχτα μες στο στόμα της γλυκό μανταρίνι
ν’ απλώνεται στης γλώσσας της τ’ αυλάκια
Το στρογγυλό του φεγγαριού καρφωμένο
τσιμπίδα στα μαλλιά της

Κι αυτός παρασυρμένος τράβηξε με πάθος
τις αχτίνες αφήνοντας λυτές στη βάση του ορίζοντα
τις μπούκλες της

Τον αποπλάνησε κοντά στο σούρουπο
Κυλούσε πια μέσα στη μοίρα της στιγμής
ανάμεσα στα πόδια και τα χέρια της παλεύοντας με το νερό
που κάλυπτε το χώρο της ορμής της

Μια λεξιλάγνα, που ακουμπούσε τις οπλές της
στο βάθος των αισθήσεων
του άμβωνα της φαντασίας του…

~Λίλη Μιχαηλίδου

Ιδού η αλήθεια...

Εντάξει, δεν μπορώ να μην το κοινοποιήσω. Αυτό το άρθρο καταλύει πλέον κάθε επιχείρημα των Χρυσαυγιτών. Απολαύστε το, γιατί εγώ το απόλαυσα ειλικρινά!
Καλό ξημέρωμα!


Οι βιασμοί, η Χρυσή Αυγή και οι εκλογές
Η Κορίνθια φίλη που ζει στην Αθήνα ήρθε με χαρά να εξηγηθεί. Ήξερε, από σίγουρη πληροφορία γιατί η γενέτειρά της, στις τελευταίες εκλογές, είχε πριμοδοτήσει την Χρυσή Αυγή με το μεγαλύτερο ποσοστό! Και μου είπε την ιστορία:

Πριν από τις εκλογές, νεαρό ζευγάρι παρκάρει το αυτοκίνητο του κοντά στα εγκαταλελειμμένα βαγόνια του ΟΣΕ (περιοχή Αγ. Νικολάου) και επιδίδεται σε ερωτικές περιπτύξεις. Στα βαγόνια αυτά έχουν βρει καταφύγιο λαθρομετανάστες οι οποίοι περιμένουν να μπαρκάρουν σε κάποιο πλοίο και να φύγουν για Ιταλία - λαθραία πάντα. Οι μετανάστες επιτίθενται στο ζευγαράκι, βιάζουν ομαδικά το κορίτσι, γρονθοκοπούν το αγόρι και στη συνέχεια τον βιάζουν κι αυτόν. Το κορίτσι αιμόφυρτο καταλήγει στο νοσοκομείο της πόλης το αγόρι ακολουθεί και τελικά μάλλον πεθαίνει!

Το θλιβερό περιστατικό καταγγέλλεται, η αστυνομία αδυνατεί να κάνει κάτι και αναλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, η οποία στέλνει τα μπρατσωμένα μέλη της να σπάσουν στο ξύλο τους μετανάστες και να βάλουν φωτιά στα βαγόνια. Η ιστορία διαδίδεται στην τοπική κοινωνία Κορίνθου, η οποία θυμωμένη ανταποκρίνεται δίνοντας ως επιβράβευση ένα 12% στη ΧΑ (το υψηλότερο σε όλη την Ελλάδα).

Η ιστορία ήταν σίγουρη, αφού την είχε πει στη φίλη μου η κολλητή της, που την είχε μάθει από την ξαδέρφη της, που ήταν νοσοκόμα στο νοσοκομείο Κορίνθου, όπου είχε καταλήξει το άτυχο ζευγαράκι.

Όποιος ψάχνει βρίσκει
Με το πίστευε και μη ερεύνα ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε παντού και η Χρυσή Αυγή έβγαλε 21 βουλευτές στις εκλογές. Μια άλλη ιστορία που διέρρευσε από άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους και ακούστηκε πολύ μετά τις εκλογές ήταν και η εξής:

Ο κολλητός φίλος, του φίλου, του φίλου μου, είχε ένα σπίτι που το κατέλαβαν μετανάστες. Ο άτυχος ιδιοκτήτης αφού πήγε στην αστυνομία και δεν έβγαλε άκρη πήρε τηλέφωνο την ΧΑ. Τότε τα γνωστά παιδιά, με τα γνωστά μπράτσα, καθάρισαν το σπίτι διώχνοντας τους κακούς μετανάστες αφού φυσικά τους έσπασαν στο ξύλο. (Ίσως την έχετε ακούσει κι εσείς αυτή την ιστορία. Αν ναι, διαβάστε και τη συνέχεια του περίεργου διαδικτυακού αυτού ρεπορτάζ).
Αποφάσισα να ψάξω πρώτα το θέμα της Κορίνθου. Έπεσα αμέσως πάνω στη διάψευση.

Ύστερα ανακάλυψα πως η αθόρυβη αυτή πολιτική προπαγάνδα της ΧΑ είχε ξεκινήσει από το 2011. Έτσι παρόμοιοι βιασμοί μαϊμούδες είχαν αναφερθεί για τα Γιάννενα , την Πάτρα (παραθέτω τη διάψευση) , Ρέντη, Νίκαια, Κορυδαλλό και Κολωνό

Ακριβώς τα ίδια στο blog του γνωστού των τηλεοπτικών δημοσιογράφων. Και επίσης στην Άρτα

Φυσικά, κανένα ζευγάρι ποτέ πουθενά δεν βιάστηκε από μετανάστες. Όσο για την Κόρινθο η φίλη της φίλης που ήταν νοσοκόμα αποδείχτηκε - μετά από μερικά τηλέφωνα - πως είχε απλώς ακούσει την ιστορία στο κομμωτήριο! Προεκλογικά ωστόσο και παρά τις διαψεύσεις η ιστορία αυτή έκανε την προπαγάνδα της υπέρ της ΧΑ. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία 5 χρόνια αυτή είναι η αγαπημένη μέθοδος των ευρωπαίων νεοναζίπροκειμένου να μαζεύουν ψήφους.

Τη μέθοδο αυτή η ΧΑ την εφαρμόζει κατά γράμμα εδώ και 1,5 τουλάχιστον χρόνο. Το αποτέλεσμα το είδαμε στις πρόσφατες εκλογές…

Για να πούμε όλη την αλήθεια στην Κόρινθο δεν βοήθησαν μόνο οι φήμες. Βοήθησε και η κόντρα Α. Πνευματικού (νυν Δημάρχου) - Π. Μπεγλίτη (πρώην βουλευτή) που αντί να δουλέψουν μαζί για να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη, προτίμησαν να ρίχνουν προεκλογική λάσπη ο ένας στον άλλον, σταυρώνοντας τα χέρια και κλείνοντας τα αυτιά στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι.

Όσο για την ιστορία με το διαμέρισμα υπό κατάληψη από μετανάστες, είναι η ιστορία που διέδιδε και επίσημα (22 Νοεμβρίου 2011) το όργανο της ΧΑ, δηλαδή η Ελεύθερη Ώρα. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ και βγάλτε τα συμπεράσματά σας

Αίμα-Τιμή -Χρυσή Αυγή
(και μαύρα μεσάνυχτα)

Τα καλά παιδιά που πάνε τη γιαγιά στο ΑΤΜ να την προστατέψουν από τους κακούς μετανάστες όσο κάνει ανάληψη, δεν υπάρχουν. Αυτό που υπάρχει είναι ο ανατριχιαστικός λόγος των υποψήφιων βουλευτών της ΧΑ όπως αναδεικνύεται από το ρεπορτάζ (δες στο 2.47’).

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε μια ιστορία για τις καλές προθέσεις της ΧΑ απλά αναρωτηθείτε: είμαι τόσο εγκληματικά ηλίθιος ώστε πάλι να τους πιστέψω;

Ο Παγκόσμιος ιστότοπος WordPress.com έθεσε εκτός λειτουργίας τη σελίδα της Χρυσής Αυγής επειδή σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, παραβίαζε τους όρους που διέπουν το συγκεκριμένο παγκόσμιο ιστολόγιο. Εμείς στις επόμενες εκλογές τι θα κάνουμε άραγε;

Υ.Γ. Το κομμάτι αφιερώνεται στον φίλο Φ.Ν. που μου έδωσε την ιδέα να «γράψω κάτι».

*H Λίνα Στεφάνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
πηγή : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=15262

πόσο υποκειμενική η ομορφιά, εξαρτάται τι ζευγάρι μάτια κοιτάει...











































19/5/12

και κάτι επειδή είμαι αργόσχολη και έχω πολύ ελεύθερο χρόνο -και υπομονή!

1. last beverage = καφές
2. last phone call = η Ελένη
3. last text message = η Χρύσα
4. last song you listened to = david guetta - titanium
5. last time you cried = βλέποντας το 'Dream House'

HAVE YOU EVER:
6. dated someone twice = yes
7. been cheated on = nop
8. kissed someone & regretted it = yes
9. lost someone special = yes
10. been depressed = think so
11. been drunk and threw up = nop

LIST THREE FAVORITE COLORS:
12. ροζ
13. μαύρο
14. μπορντό

LAST YEAR (2011), HAVE YOU:
15. Made a new friend = yes
16. Fallen out of love = yes
17. Laughed until you cried = yes
18. Met someone who changed you = yes
19. Found out who your true friends were = yes
20. Found out someone was talking about you = yes
21. Kissed anyone on your FB friend's list = yes -.-

GENERAL:
22. How many people on your FB friends list do you know in real life = τους περισσότερους
23. Do you have any pets = τσου
24. Do you want to change your name = όχι βέβαια!
25. Do you want to change your middle name? = τι αμερικανιές είναι αυτά...
26. What did you do for your last birthday= έφαγα πολλά γλυκά -αλλά τίποτα ιδιαίτερο- ακόμη!
27. What time did you wake up today = μια φορά στις 7.00 και τη δεύτερη στις 11.00
28. What were you doing at midnight last night = ήμουν κάπου στο κέντρο
29. Name something you CANNOT wait for = μια συνάντηση
30. Last time you saw your mother = πριν 2 λεπτά
31. What is one thing you wish you could change about your life = ξέρω και εγώ...
32. What are you listening to right now = τίποτα
33. Have you ever talked to a person named Tom = όχι...
34. What's getting on your nerves right now = μου έρχεται να ξεράσω...
35. Most visited webpage = youtube/facebook/blog
37. Nickname = Καλ/ πριγκίπισσα/τσουτσούνι(από μια χαζή κολλητή) -δεν θα έπρεπε να τα δημοσιεύω αυτά αλλά τέλος πάντων...
38. Relationship Status = μόνη -at last
39. Zodiac sign = Ταυρίνα
40. Are you a He or a She = she!
41. Elementary School =ΕΑ
42. High School =ΕΑ
43. College = Φιλοσοφική -ελπίζω. αν και αρχίζω να σκέφτομαι τη Νομική...
44. Hair color = natural καστανό σκούρο , μετά από αλλεπάλληλα χαμομήλια: καστανόξανθο
45. Long or short hair= υπήρξαν και μακρύτερα... -.-
46. Height = 1.79
47. Do you have a crush on someone = αχ...
49. Piercings? What are they? = στα αυτιά -μετράει;
50. Tattoos = τσου
51. Righty or lefty = μια κοινότυπη δεξιόχειρας

FIRSTS:
52. First surgery = δεν έχω κάνει ευτυχώς!
53. First piercing = στα αυτιά
54. First best friend = Σοφία
55. First sport you joined = κολύμπι
56. First vacation = που να θυμάμαι...

RIGHT NOW:
59. Eating = τσίχλα
60. Drinking = νερό
61. I'm about to = σηκωθώ να βάλω και άλλο νερό
62. Listening to = επεισόδιο 113 από Κλεμμένα Όνειρα
63. Waiting for = μήνυμα

YOUR FUTURE:
64. Want kids? = κάποτε ήθελα τρελά, τώρα το ξανασκέφτομαι
65. Get Married? = κάποτε, τώρα όμως;
66. Career? = κάτι με παιδιά, φιλοσοφία και να μην βαριέμαι

WHICH IS BETTER :
67. Lips or eyes = μάτια
68. Hugs or kisses = και τα δύο
69. Shorter or taller = ψηλότερος
70. Older or Younger = μεγαλύτερος
71. Romantic or spontaneous = και τα 2 -περισσότερο ρομαντικός
72. Nice stomach or nice arms = το πρώτο
73. Sensitive or loud = το πρώτο σίγουρα -αλλά να μην γκαρίζει -.-
74. Hook-up or relationship = προτιμώ το δεύτερο, αν και...εξαρτάται.
75. Trouble maker or hesitant = και τα 2

HAVE YOU EVER:

76. Kissed a stranger = όχι
77. Drank hard liquor = ναι
78. Lost glasses/contacts = παραλίγο
79. Sex on first date = όχι
80. Broke someone's heart = ...
81. Had your own heart broken = ...
82. Been arrested = όχι...
83. Turned someone down = γιες
84. Cried when someone died = γιες
85. Fallen for a friend = γιες

DO YOU BELIEVE IN:
86. Yourself = γιες
87. Miracles = γιες
88. Love at first sight = γιες
89. Heaven = δεν ξέρω
90. Santa Claus = τσου
91. Kiss on the first date = γιες

ο Νίτσε για τους (αρχαίους) Έλληνες..

Σχεδόν σε όλες τις εποχές και σε όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά δυσαρέσκεια, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες - επειδή κάθε προσωπική, φαινομενικά πρωτότυπη και άξια θαυμασμού δημιουργία συγκρινόμενη με το ελληνικό πρότυπο έχανε χρώμα και ζωή και κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Κι έτσι, κάθε τόσο ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού λαού, που είχε την τόλμη να ονομάσει "βάρβαρο" ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα-θρέμμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι αναρωτιούνταν, που μολονότι διαθέτουν εφήμερη μόνο ιστορική λάμψη, κωμικά περιορισμένους θεσμούς, αμφίβολη ηθική και χαρακτηρίζονται από απεχθή ελαττώματα, αξιώνουν εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυΐα από τις μάζες; (...) Κι έτσι, οι άνθρωποι νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμούν πάνω απ'όλα την αλήθεια και τολμούν να την αναγνωρίσουν ακέραιη : οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των άλλων πολιτισμών είναι κατώτερης ποιότητας και αίγλης από τους ηνιόχους τους που το'χουν παιχνιδάκι να γκρεμίσουν αυτό το σύνολο σε μια άβυσσο, πάνω απ'την οποία εκείνοι εύκολα πηδούν μ'ένα αχίλλειο άλμα...


~Ο Νίτσε από το άλφα ως το ωμέγα - εκδ. Μεταίχμιο 

what is love? but the strangest of feelings...

παραθέτω ένα εκπληκτικό τραγούδι...με υπέροχους στίχους...


What is love but the strangest of feelings?
A sin you swallow for the rest of your life?
You've been looking for someone to believe in
To love you until your eyes run dry

She lives by disillusion glow
We go where the wild blood flows
On our bodies we share the same scar
Love me wherever you are

How do you love with a fate full of rust?
How do you turn what the savage tame?
You've been looking for someone you can trust
To love you again and again

How do you love in a house without feelings?
How do you turn what the savage tame?
I've been looking for someone to believe in
Love me again and again

She lives by disillusion's glow
We go where the wild blood flows
On our bodies we share the same scar

How do you love on a night without feelings?
She says love i hear sound i see fury
She says love's not a hostile condition
Love me wherever you are

Love me wherever you are
Love me wherever you are
Wherever you are

Μια αλλιώτικη νύχτα...


Τι και αν οι δείκτες του ρολογιού σχηματίζουν γωνία 0 μοιρών.
Τι και αν η βροχή πέφτει αναίσχυντα στο δρόμο.
Τι και αν είμαι μόνη με μια ανάμνηση στο νου, και περπατάω τα υγρά, οικεία μονοπάτια.
Με κατακλύζει μια θέρμη αλλιώτικη από τις άλλες.
Και καταλαβαίνω πια πως για να νιώσεις ζωντανή, δεν χρειάζονται πολλά.
Μικρές μικρές στιγμές.
Οι κατάλληλες κουβέντες, ή ακόμη και η σιωπή όταν δεν υπάρχει πια τίποτα να ειπωθεί.
Πλησιάζει καλοκαίρι, όμως ο χειμώνας είναι εκείνος που σου ταιριάζει.
Και χαίρομαι που αν και ζώδιο της γης, μπορώ να πετάω ώρες ώρες κοντά σου.
Δεν σε ξέρω, δεν σε έχω συναντήσει, όμως είμαι σίγουρη πως ένα ομοίωμά σου βρίσκεται κάπου εκεί έξω.
Έχω δει τόσους που σου μοιάζουν.
Και την υγρή αυτή νύχτα, ένιωσα έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό.
Ξέρω σαν τι θέλω να μοιάζεις.
Και θα σε βρω.
Στο υπόσχομαι.
Μια μέρα θα σε βρω.
Καληνύχτα μαγική μου νύχτα.


17/5/12

Μίλα μου, όμως μην μου λες τίποτα. Δεν μπορώ άλλο πια...

Όλα τριγύρω αλλάζουνε, και όλα τα ίδια μένουν. Εσύ. Εσύ που λες πως είμαι μακριά. Εσύ γητευτή των λέξεων. Εσύ ψεύτη επαγγελματία. Σε φοβάμαι, μ'ακούς; Δεν πιστεύω τα παραμύθια σου. Σε ξέρω, ακόμη και αν δεν σε ξέρω. Χωρίς πως και γιατί. Και σε φοβάμαι. Όμως με έλκεις κοντά σου και εγώ είμαι ανήμπορη να αντισταθώ. Ξεπερνώ τα πάντα για εσένα -κάθε φραγμό, κάθε ήθος, όλες μου τις αξίες τις ισοπεδώνω. Για εσένα που δεν αξίζεις. Ένας στους τόσους ου έχει μάθει να γοητεύει, ακόμη και αν πέρασε η εποχή τέτοιων γοήτρων. 

Ποια διαστροφή όμως με έλκει σε εσένα; Τι πόθος ανεκπλήρωτος είναι αυτός, και από πού πηγάζει; Μόνο αν σε δω θα καταλάβω. Μέχρι τώρα κοντά μου είχα μόνο τη σκιά σου. Τώρα θα έχω και τη μορφή σου. Γιατί εσένα τον ίδιο, δεν μπορώ να σε έχω -ούτε και θέλω. Καμία δεν μπορεί -δεν αυταπατώμαι, δεν διαφέρω. Κάποιες ήθελαν. Εσύ όμως όχι. Δεν μπορείς. Δεν είναι για εσένα αυτή η ζωή. Δεν σου ταιριάζει. Εσύ θέλεις μόνο εκείνη -όμως πια είναι αργά. Δεν θυμάσαι πια ούτε τη μορφή της, ούτε το όνομά της. Μόνο όταν το άρωμά της πλανιέται στους αιθέρες, νιώθεις κάτι να ξυπνά από μέσα σου. Δεν θυμάσαι όμως πια, ούτε τον πόθο σου για εκείνη. Τον φοβόσουν τόσο τον πόνο που έφερνε μαζί, που ήθελες να τον διώξεις μακριά. Κάπου-κάποτε. Τα κατάφερες. Δεν υπάρχει πια. Έφυγε. Όμως πίσω του άφησε ένα ανεκπλήρωτο κενό, που δεν θα γεμίσει ποτέ. Και το ξέρεις πια. Δεν τολμάς να το παραδεχτείς, όμως το ξέρεις πως αυτή θα είναι η ζωή σου από εδώ και μπρος. Το παίγνιο. Τι άλλο; Κάθε ευκαιρία για οτιδήποτε άλλο, την έχασες και τώρα είναι πια αργά. Δεν μετανιώνεις όμως. Έχεις δεχτεί τη μοίρα σου και απλά δεν σε νοιάζει. Απλά δεν αφήνεις τον εαυτό σου να νοιαστεί. Γιατί είσαι τόσο δειλός. Αυτή είναι η ευλογία, αλλά και η κατάρα σου.

Συγχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν σε γνωρίσω...και αν δεν ένιωσες ποτέ, όλα όσα ένιωθα, σε συγχωρώ εγώ. Και σε λυπάμαι. Γιατί ξέρω πως η συγκίνηση από τα ανέκφραστά σου μάτια έχει πια χαθεί -για πάντα. Και αν μου λες δεν πειράζει -σε πιστεύω. Έχεις χάσει πια αυτό που είχες. Και αρέσκεσαι στην χαμέρπεια της ηδονής και του πόθου. Έτσι είσαι όμως, και αυτό δεν αλλάζει.Πάντα έτσι ήσουν ακόμη και αν το αρνιόσουν. Δεν σε μισώ. Τη νοσηρή σου ζωή, μόνο εσύ έχεις να την αντιμετωπίσεις. Και σε λυπάμαι, γιατί είσαι μόνος. Ελπίζω να μην το έχεις καταλάβει. Αν και κάποτε, όταν γυρνάς αργά το βράδυ στο άδειο διαμέρισμα και ο Μορφέας σε αποστρέφεται τόσο, βίαια σκέψεις εισβάλλουν στην άδεια σου συνείδηση. Τι και αν παλεύεις να τις διώξεις. Αυτές είναι εκεί. Μπροστά σου. Και αν κλείνεις τα μάτια. Αυτές δεν χάνονται. Δεν υπάρχει κανένας κοντά σου να τις διώξει. Και το ξέρεις... Στις αναθυμιάσεις του καπνού που αναδύονται από κάθε σου κύτταρο και στο στιλπνό σου βλέμμα, κάπου διακρίνεις την αλήθεια. Όμως έτσι όπως είσαι, βουτηγμένος στο ψέμα, δεν την αντέχεις κοντά σου. Και τρέχεις, τρέχεις μακριά της, βρίσκοντας καινούργια ψέματα, σαν καλός παραμυθάς που είσαι. 

Κάποτε τα άκουγα τα ψέματά σου. Και πειθήνια σε ακολουθούσα. Γιατί οι μεγαλύτεροι παραμυθάδες, ξέρουν πως οι γυναίκες πάντα αρέσκονται στο ψέμα. Στη γλυκειά πανάκεια που διώχνει μακριά καθετί κακό. 
Τώρα περπατάω στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί -κάποτε. Σηκώνω το κεφάλι μου προς τη μεριά της δύσης, και αντικρίζω το ηλιοβασίλεμα -μόνη πια- που κάποτε στην αγκαλιά σου είχα νιώσει τη ζεστασιά σου. Νυχτώνει όμως τώρα και εσύ είσαι μακριά. Προσπαθώ να θυμηθώ πόσο όμορφα ήταν όλα πριν από εσένα. Και μάντεψε. Στη φρεναπάτη του θροΐσματος δεν ακούω τη φωνή σου -πια. Κάτω από τον ίδιο ουρανό, στις σκιές του ίδιου ήλιου, στα ίχνη των παλιών βημάτων μας, τα κατάφερα. Είσαι μακριά και εγώ είμαι καλά.

Βλέπεις; Είμαι και εγώ καλή στα παραμύθια. Έμαθα από τον καλύτερο.
Κάποτε νόμιζα πως σε είχα, όμως και αυτό μια ψευδαίσθηση ήταν. Για να έχεις κάτι πρέπει να μπορείς να το ορίσεις, και αυτό με εσένα δεν το κατάφερα π ο τ έ ...
Λένε πως ότι δεν συνέβη ποτέ, δεν το ποθήσαμε αρκετά. Μα ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε, ποθούμε περισσότερο. Το ανικανοποίητο, αυτό που είσαι καταδικασμένος να βλέπεις πάντα μπροστά σου αλλά να μην το κρατήσεις ποτέ στα χέρια σου, στερεί την ευτυχία. Αυτή την ιδανική ουτοπία. Αυτή την ανεκπλήρωτη ιδέα. 
Να σου πω ένα μυστικό; Η ευτυχία δεν υπάρχει. Το ξέρω πια. Μάθε το λοιπόν και εσύ. Το να αναζητάς δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα βρεις κιόλας. Θυμήσου το αυτό. Και αρκέσου στη χαρά. Μην είσαι άπληστος. 
Μέχρι να πέσει και ο τελευταίος κόκκος στην κλεψύδρα της ζωής σου...



You can't choose what stays and what fades away...I never knew daylight could be so violent...
Cause it's so easy to say it to a crowd, but it's so hard, my love, to say it to you, my love...

15/5/12

Αφρός...

Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι
Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους
Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης
Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων
Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ' επαύλεις
Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους
'Aλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι άλλες φορώντας
Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια
Που στίλβουν την ημέρα και την νύχτα
'Οπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε
Μες' στον αφρό της θάλασσας.
~Ανδρέας Εμπειρίκος 

Ενδοχώρα, Αθήνα, εκδ. 'Aγρα, 1991, σ. 21





Cora Pearl 

14/5/12

Μάνος Χατζιδάκις - Το πρόσωπο του τέρατος

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται.
Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;
Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ τους εχθρούς.
Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
(...)
Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας;
(...) 

Κυριακή, 30 Ιουλίου 1978 -Από το βιβλίο: «Τα Σχόλια του Τρίτου», Εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1980.

Με αφορμή το σημερινό επεισόδιο των Πρωταγωνιστών στο Mega. Αχ αυτός ο Χατζιδάκις. Έφυγε νωρίς...Τα έλεγε τότε, ισχύουν και τώρα. 

13/5/12

Και να που μετρώ τα λάθη, μα δεν χάνονται
Και να που λυπάσαι, ψέμα όμως είναι και αυτό
Να που μια στιγμή αρκεί, για να λησμονηθεί 
το παραμύθι και να γίνει απλά συνήθεια...
Μια στιγμή και ύστερα έφυγε και αυτή...
Όπως όλα εξάλλου...και όσο και αν τρέξω, 
τελικά δεν θα σε βρω...

12/5/12

Μα τι στο καλό; Ωραία μέρα παραδόξως η σημερινή!

Εντάξει, ομολογώ πως σήμερα εξεπλάγην ευχάριστα! Μερικές φορές τα πράγματα καλυτερεύουν εκεί που δεν το περιμένεις...κάτι είναι και αυτό! Ας διορθώνονται ένα ένα τα πράγματα και ας μπαίνουν σε μια σειρά...enough!

Δεύτερο...προτείνω ανεπιφύλακτα την Κόκκινη Σβούρα στο Χαλάνδρι. Αρκεί να πάτε βράδυ που θα έχει ωραίο συγκρότημα. Εγώ σήμερα ήμουν αρκετά τυχερή και πέρασα πολύ ωραία.

Τρίτο...τι γίνεται όταν θες κάτι πάρα πολύ, η λογική λέει όχι -ή έστω όχι ακόμη- αλλά η καρδιά λέει ναι; Την ακολουθείς; Ή περιμένεις;

Τέταρτο...εκνευριστικό όταν θες κάτι, και αντί να αποκτήσεις αυτό που θες, παίρνεις σε αντίθεση κάτι παρόμοιο, αλλά όχι ακριβώς αυτό που θες...τι ατυχία...τι γκαντεμιά! anyway...

Νυστάζω η αλήθεια είναι. Θα πολυλογούσα περισσότερο αλλά προτιμώ να παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα...άντε....καληνύχτα!


Η γλυκούλα τούρτα μου! (:

10/5/12

yes, i'm 17...


Καλησπερίζω.
Έγινα 17 βρε. Μεταξύ μας δεν νιώθω διαφορετικά...
Βασικά όχι. Ψέματα λέω. Νιώθω, απλά όχι από χθες συγκεκριμένα...
Μου ξέφυγε μια αλήθεια τις προάλλες που δεν είχα συνειδητοποιήσει και κατάλαβα τι φταίει που είμαι σαν 'διπολική' φέτος, δεν ξέρω τι μου γίνεται, κάνω το ένα λάθος πάνω στο άλλο, καταπιάνομαι με ό,τι βρω κυριολεκτικά και είμαι κοινώς 'ό,τι να'ναι'....
Νιώθω πως με πιέζουν να μεγαλώσω...και όχι εμένα συγκεκριμένα. Γενικά, την ηλικία μου, τη γενιά μου. Μέσα σε μία χρονιά πρέπει να ωριμάσω, να πολιτικοποιηθώ, να εισβάλλω βίαια στην πραγματικότητα, να ανοίξω τα μάτια μου, να αφήσω πίσω τη γλυκιά αθωότητα...
Ε, δεν μου αρέσει. Έτσι είναι η ζωή θα ακούσω από πολλούς...η απάντηση; ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. Απλά.
άντε αρκετά γκρίνιαξα...
υπό το φως του φεγγαριού έκανα και την ευχή μου για φέτος♥
και ελπίζω να βγει!
χαιρετώ!!

8/5/12

Μάνος Χατζιδάκις: "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

 Δευτέρα, 07 Μαΐου 2012 11:18
γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης  
manos_xatzidakis03Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα ΒάιλΛίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία
"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
manos_hadjidakis-fasismos_arheioΕνώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
manos_hadjidakis04Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
manos_xatzidakis02Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη.Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Αχ αυτή η Ελλάδα...

 Ξεκινώ με έναν αναστεναγμό...αχ...γιατί δεν μπορώ να πιστέψω όλα όσα ακούω...όλα όσα άκουσα σήμερα. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα. Θα είμαι σύντομη.
Σήμερα όπως ξέρετε ξεκίνησαν πάλι τα σχολεία μετά τα ευτράπελα της Κυριακής. Και ποιο καλύτερο μέρος από ένα σχολείο για να ακούσεις τις άρχουσες απόψεις για την επικαιρότητα; Πάω δευτέρα λυκείου και δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ψήφισα, ούτε εγώ αλλά ούτε και οι συνομήλικοί μου. Όμως αυτό δεν μας περιορίζει από το να έχουμε άποψη. Σήμερα άκουσα γνωστούς μου να υποστηρίζουν απροκάλυπτα τη Χρυσή Αυγή -αυτό δεν διαδραματίστηκε μπροστά μου ευτυχώς αλλά μέσω social media- και άλλους να θέλουν να καθαρίσει το κέντρο από μετανάστες με κάθε κόστος...Άκουσα άλλους να λένε πως υποστηρίζουν κάτι έτσι, επειδή τους ήρθε, άλλους να απαξιώνουν τους πάντες και τα πάντα, άλλους να μην λένε τίποτα και μια συντριπτική μειοψηφία να νιώθει αγανακτισμένη από το φασισμό και την ανηθικότητα.
Με λυπεί η αλήθεια είναι πως νέοι στην ηλικία μου υποστηρίζουν το φασισμό. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Και δεν θέλω κιόλας.
Όσοι δεν είδατε Ράδιο Αρβύλα χθες χάσατε! Δεν βλέπω συχνά -γενικά δεν βλέπω πολύ τηλεόραση- όμως χθες άξιζε. Είτε συμπαθείτε είτε όχι τον Κανάκη ως πρόσωπο, θα τον λατρεύατε με αυτά που έλεγε. Ορίστε...
‎"Για πλάκα πρόκειται όλο αυτό που έγινε...μια κακόγουστη πλάκα. Θα έχουμε μια ευκαιρία να τη διορθώσουμε αυτή την κακόγουστη πλάκα που κάναμε...
Δεν νομίζω ότι κανένας μας θέλει να δεχτεί μέσα σε αυτή τη χώρα ότι υπάρχουν 440.000 φασιστές και 440.000 νεοναζί στην Ελλάδα.
Συγγνώμη αλλά δεν το δέχομαι αυτό. Κανένας δεν το δέχεται.
Δεν μπορεί σε μια χώρα με αυτή την ιστορία, μ'αυτούς τους τρομακτικούς αγώνες για ελευθερία, σε μία χώρα που αγαπάμε την ελευθερία -βέβαια είμαστε στα όρια της ασυδοσίας, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα- δεν μπορεί να έχουν εμφανιστεί ξαφνικά 440.000 φασίστες και 440.000 νεοναζί. "

Αυτά από εμένα.
Εις το επανιδείν!

α! αύριο έχω γενέθλια!(δεν μπόρεσα να κρατηθώ το είπα!)
οι εντυπώσεις όμως της 9ης Μαΐου, σε άλλο post!
φιλιά!

και κάτι για το κλείσιμο...
φυσικά και η ζωή είναι ωραία.
πάντα ήταν και πάντα θα είναι.
όλα τα άλλα είναι απλά μουτζούρες
σε μια πανέμορφη ζωγραφιά.
και η γόμα είναι στα χέρια μας...

7/5/12

Ένα τριαντάφυλλο που δεν το αφήνουν να ανθίσει...



Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι ποτάμι
Που πνίγει το τρυφερό κλαδάκι
Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι ξυράφι
Που αφήνει την ψυχή σου να ματώσει
Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι πείνα
Και μια έντονη συνεχής ανάγκη

Εγώ λέω ότι είναι ένα λουλούδι
και εσύ μόνο ένας σπόρος
Η καρδιά που φοβάται να σπάσει
Δεν μαθαίνει ποτέ να χορεύει
το όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει
Δεν θα αδράξει ποτέ την ευκαιρία
Η ψυχή που φοβάται να πεθάνει
Δεν μαθαίνει ποτέ να ζει

όταν η νύχτα είναι τόσο μοναχική
και ο δρόμος τόσο μακρύς
και νομίζεις ότι ο έρωτας είναι μόνο
για τους τυχερούς και τους δυνατούς,
θυμήσου ότι το χειμώνα
κάτω από το πικρό χιόνιζει
ζει ο σπόρος που με την αγάπη του ήλιου
γίνεται τριαντάφυλλο την άνοιξη...


«Το τριαντάφυλλλο» της Bette Midler 

Ψήφος χωρίς προφύλαξη του Σταύρου Θεοδωράκη

Σας παραθέτω ένα άρθρο που διάβασα και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, αν και εριστικό.
Πηγή: protagon.gr 

Νομίζω ότι χθες το βράδυ κάναμε ένα λάθος. Αμέσως μετά τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα, έπρεπε να ζητήσουμε από τους πολιτικούς να πάνε για ύπνο και να μην κάνουν δηλώσεις. Ίσως έτσι τους προφυλάσσαμε. Τους δίναμε, δηλαδή, λίγο χρόνο να σκεφθούν, να δουν με ψυχραιμία τα εκλογικά αποτελέσματα και να πουν στη συνέχεια μερικές αλήθειες, αυτές που απέφυγαν χθες.

Πρώτα πρώτα για την «Χρυσή Αυγή», η οποία αποσπά το 7% του εκλογικού σώματος. «Φταίνε οι μετανάστες», φώναζε στα «παράθυρα» ένα στέλεχος του ΛΑΟΣ. «Φταίει ο Χρυσοχοϊδης», «διόρθωνε» ένα λιγότερο εκνευρισμένο στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Και οι δύο έλεγαν ψέμματα. Βεβαίως η «Χρυσή Αυγή» εκμεταλλεύτηκε τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας με τους μετανάστες αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την αλματώδη άνοδο της σε όλη σχεδόν την Ελλάδα (στην Λακωνία για παράδειγμα παίρνει 10% και στην Κορινθία παίρνει 12%!). Η «Χρυσή Αυγή» θέρισε το μίσος για την πολιτική, που έσπειραν πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Και ως κόμμα μίσους επιβραβεύθηκε από αυτούς που είχαν πειστεί ήδη ότι «όλοι είναι κλέφτες» και «ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει».

Την «Χρυσή Αυγή» βοήθησε επίσης ο αποκλεισμός της από τα κανάλια. Η δημόσια διαπόμπευση και ο (γιαουρτο)πόλεμος που δέχτηκε ένας δημοσιογράφος στα Γιάννενα (που «έβγαλε» έναν Χρυσαυγίτη) τρομοκράτησε τα κανάλια, ενώ τον αποκλεισμό σιγόνταραν στελέχη της Αριστεράς αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, που ζητούσαν από τους δημοσιογράφους να μην δώσουν βήμα στους εκπροσώπους του «ναζισμού». Αντί λοιπόν ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του να απολογούνται για τους ύμνους που έχουν υπογράψει για τον Χίτλερ, έγιναν τιμητές του «αντισυστημικού αγώνα» προβάλλοντας ως εύσημα τον αποκλεισμό τους από εκδότες και καναλάρχες.

Ο πόλεμος όμως εναντίον της πολιτικής (ακόμη και από δημοσιογράφους που ήταν για χρόνια στα μισθολόγια πολιτικών) έφερε άλλο ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Σε αυτές τις εκλογές - τις κρισιμότερες υποτίθεται των τελευταίων δεκαετιών - ψήφισαν πεντακόσιες χιλιάδες λιγότεροι πολίτες από όσους είχαν ψηφίσει το 2009! Έτσι η αποχή ξεπέρασε το 35% γιατί αν δεν έχεις κόμμα να ψηφίσεις, δεν πάς καν στην κάλπη. Επίσης ένα 19% του εκλογικού σώματος (που ψήφισε!) δεν θα έχει τελικά εκπροσώπους στη Βουλή. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της Ελλάδας, 7 κόμματα έχουν ποσοστά ανάμεσα στο 1% και το 3% και δεν θα βγάλουν ούτε ένα βουλευτή. Η πλειοψηφία δηλαδή της κοινωνίας είτε δεν ψήφισε, είτε ψήφισε κόμματα που δεν θα έχουν βουλευτές. Θλιβερό δεν είναι;

Ας επιστρέψουμε όμως στη… μειοψηφία της Βουλής των 300σίων. Η «θεσμική νοθεία» που επιβάλλει ο εκλογικός νόμος (της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ) είναι πρωτοφανής. Θα σας δώσω ένα μόνο παράδειγμα. Η Νέα Δημοκρατία παίρνει στην Α’ Αθηνών 16% και 8 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 19% και 3 έδρες! Ναι δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Ο νικητής παίρνει τρεις έδρες και ο χαμένος οκτώ (το γράφω και ολογράφως για να το εμπεδώσετε).

Δυο λόγια όμως αξίζουν στους ηγέτες που ονειρεύτηκαν να γίνουν πρωθυπουργοί. Ο Αντώνης Σαμαράς (που ξεκίνησε να ζητά εκλογές όταν ήταν αντιμνημονιακός αλλά τις πήρε για κακή του τύχη όταν έγινε μνημονιακός) κατάφερε το πρωτοφανές για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση: Να έχει 33%, να επιβάλλει εκλογές, να παίρνει 19% και να παριστάνει τον... νικητή.

Δίπλα του (ή μάλλον: από κάτω του) το ΠΑΣΟΚ, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ουδόλως τι έχει συμβεί. Έχασε σε 30 μήνες το 70% της δύναμης του (ή αλλιώς το 30% του εκλογικού σώματος - 1% κάθε μήνα δηλαδή) αλλά το πρόβλημα του συνεχίζει να είναι οι... άλλοι.

«Μα για τον νικητή των εκλογών δεν θα πεις τίποτε», ακούω από την γαλαρία. Ναι, όντως, νικητής των χθεσινών εκλογών ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός (και όχι βέβαια οι «Συνιστώσες») πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον έκανε αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που θα πρέπει να καταλάβει σε ποια Ελλάδα νίκησε. Στην ίδια Ελλάδα που νίκησε και ο Μιχαλολιάκος και ο Καμμένος. Στην (μόνη «δυτική») χώρα που χιλιάδες άντρες κάνουν σεξ με (ναρκομανείς) πόρνες στο δρόμο χωρίς να χρησιμοποιούν προφυλακτικό. Γιατί πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν κινδυνεύουν από το AIDS, όπως δεν κινδυνεύουν και από την δραχμή. Και μπορούν να ψηφίζουν άφοβα ό,τι ακριβώς τους έρθει, χωρίς προφύλαξη.

6/5/12

Ντροπή για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής!!

Είμαστε με τα καλά μας;
7.0 με 22 έδρες;
Σε μια 'δημοκρατική' χώρα;
Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε!
Να πως στοχεύουμε στη 'διασφάλιση' της δημοκρατίας...
Τι να πω...

τι άκουσαν τα αυτιά μας...

Αφού τα απανωτά τηλεφωνήματα της αγαπημένης φίλης που ακούει στο blogόνομα Phantomas με ξύπνησαν σήμερα το πρωί, αποφασίσαμε να πάμε για καφέ. Εκεί λοιπόν που καθόμασταν κάτω από τη σκιά της καφετέριας, είπαμε να ρωτήσουμε κάτι παππούλιδες στα γειτονικά τραπέζια τι ψηφίσανε. Τι το θέλαμε...η φράση του ενός 70χρονου ήταν... "Εσείς οι νέοι τα βλέπετε λίγο μονόπλευρα. Εμείς οι παλιοί είναι δύσκολο να αλλάξουμε το μονοπάτι τόσων χρόνων και έχουμε και την πείρα όπως και να το κάνουμε..." Εντάξει...μετά πως να συνεννοηθείς;...

5/5/12

3...2...1...ώρα για σταύρωμα!

Καλή επιτυχία σε όλους που θα ψηφίσετε!
Και καλό κουράγιο για τα αποτελέσματα...γιατί νομίζω θα το χρειαστούμε... Διάφορα blogs - ιστοσελίδες -εφημερίδες βρίθουν σχολίων σχετικά με τις αυριανές εκλογές...ορισμένα μου κάνανε μεγάλη εντύπωση οφείλω να ομολογήσω...
Και έχω ακούσει αρκετούς να λένε πως αύριο πρέπει να κλείσουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας μέσα στο σπίτι για να μην πάνε να ψηφίσουν πάλι τα ίδια. Εντάξει, εν μέρει μπορεί να υπάρχει μια αλήθεια, αλλά εμένα για να πω την αλήθεια με ενόχλησε κάπως αυτή η υποτίμηση. Ok, το ηλικιωμένος δεν είναι συνώνυμο του ηλίθιος. Και δεν νομίζω η εξυπνάδα να πηγαίνει ανάλογα την ηλικία. Απλά σκεφτείτε τι θα ψηφίσετε, νέοι και γέροι...και ο θεός βοηθός!
Καληνύχτα!


Δείτε και ένα βιντεάκι από το ντοκιμαντέρ Catastroika, το οποίο και προτείνω ανεπιφύλακτα!!



‎'Ποιος κάνει λόγο για νίκες; Το παν είναι ν' αντέξουμε...'
~Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε





Συμπέρασμα περί πολιτικής. 
Τελικώς οι πολιτικοί είναι σαν τα καθημερινά σήριαλ. 
Και να χάσεις κάποιον λόγο τους, στον επόμενό τους θα επαναλάβουν τα ίδια ακριβώς, οπότε δεν θα έχεις χάσει τίποτα απολύτως...
Είπαμε επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά μερικοί το έχουν παρακάνει...
Καλό ξημέρωμα!