21/5/12

εν αρχή ην η φυγή...

   Όλα κάποτε τελειώνουν. Είναι κανόνας απαράβατος αυτός. Γενικά το τέλος, είναι μια πραγματικότητα που όλοι την απεύχονται, όμως ποτέ δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτή. Ποιος όμως εμποδίζει την καινούργια αρχή; Ή το καινούργιο όνειρο; Μόνο εμείς οι ίδιοι. Εμείς βάζουμε τα όρια, και εμείς τα ξεπερνάμε.
   Ήταν πρωινό Σαββάτου. Μάρτιος ο μήνας. Το κινητό δίπλα από το κρεβάτι δονούταν στους ρυθμούς μιας άρπας. Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν 6.00 το πρωί. Δεν χρειάστηκε πολύ για να ξυπνήσει –το ερώτημα βέβαια είναι εάν είχε κοιμηθεί καθόλου. Εδώ και δύο εβδομάδες βασανιζόταν από ανυποχώρητες αϋπνίες, με αποτέλεσμα να στριφογυρίζει μέχρι αργά το βράδυ και να πετάγεται από το κρεβάτι πολύ νωρίς το πρωί.
   Έκλεισε το ξυπνητήρι, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Λίγο έλειψε να ρίξει την οδοντόβουρτσα από τα χέρια, με το θέαμα που αντίκρισε στον καθρέφτη. Δεν αναγνώριζε πια το είδωλο που έβλεπε. Οι μαύροι κύκλοι κυριαρχούσαν σε αυτό και τα μάτια του ήταν κατακόκκινα και δακρυσμένα.

‘Πώς θα ταξιδέψω έτσι;’ συλλογίστηκε ‘Θα τρομάξει όποιος με δει μπροστά του.’ 

   Η βαλίτσα ήταν έτοιμη από το βράδυ για το πρωινό ταξίδι. Το αεροπλάνο για Γερμανία αναχωρούσε στις 11 και έφτανε στη 1 το μεσημέρι με την ώρα Ελλάδος. Το ρολόι χεριού –λευκό στο χρώμα- ήταν ήδη ρυθμισμένο μια ώρα πίσω.
   Δεν άργησε να ντυθεί, να πιάσει τη βαλίτσα από το χερούλι και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο διαμέρισμα, να κλείσει με έναν αναστεναγμό την πόρτα πίσω. Το ταξί περίμενε υπομονετικά στην άκρη του δρόμου με τα alarms να αναβοσβήνουν.
   Η βαλίτσα επιβιβάστηκε στο port baggage και...

(συνέχεια σε κάποιο άλλο post...)

16 σχόλια:

  1. και?????

    άντε christinaki τι έγινε μετά? μια καινούργια αρχή?

    μου αρέσουν τα ταξίδια άσχετα για ποιό λόγο γίνονται... βέβαια πιο πολύ μου αρέσουν αυτά που έχουν έναν συγκεκριμένο σκοπό παρά για διακοπές (ο καθένας με το βίτσιο του όπως βλέπεις!)

    φιλιά
    καλό βράδυ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γλυκούλα! :)
      έπεται η συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση!! χαχαχα!
      :)

      Διαγραφή
  2. ωραια η αρχή σου.
    Παντως εγω όταν δεν κοιμαμαι είμαι μεσα στη μίρλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αα σε καταλαβαίνω! εγώ δεν γκρινιάζω το βράδυ -αντέχω το ξενύχτι...
      το πρωινό ξύπνημα όμως είναι ένα άλλο επίπονο θέμα! :Ρ

      Διαγραφή
  3. Μα είναι σωστό αυτό;
    Να μας αφήνεις με την αγωνία τι έγινε μετά;
    Τς τς τς ντροπή σου:P:P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα να υπάρξει και λίγο σασπένς!
      (μεταξύ μας ακόμη δεν έχω γράψει τη συνέχεια! :Ρ)

      Διαγραφή
    2. Ακόμα πιο ντροπή σου:P:P

      Διαγραφή
    3. Θα επανορθώσω!!
      Σύντομα! :Ρ
      χαχαχα :)

      Διαγραφή
  4. Ομορφη γραφη με ομορφη γραφη.Eλπιζω η νεα σου αρχη βεβαια να μην ειναι παλι με κατι/οιον που δεν σου ανηκει.Εν αρχη ην ο ηχος ΜΟΥ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιος πραγματικά μας ανήκει; Το θέμα δεν είναι να κάνουμε κάτι δικό μας, αλλά να δοθούμε χωρίς προσδοκίες στον άλλο...και να έχουμε την ίδια ανταπόκριση.
      Σπάνιο-ιδανικό-το ψάχνω-δεν το έχω βρει. Βέβαια ελπίζω.
      Πολλά φιλιά αγαπητέ/ή!
      Ευχαριστώ που πέρασες!

      Διαγραφή
  5. Κρατάς το κοινό σε αγωνία.Θα σε μαλώσω!
    Περιμένουμε τη συνέχεια και να θυμάσαι πως κάθε τέλος,μια αρχή. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

χμμ...