24/5/12

Συνειδητοποιώντας το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας μας...


Ζούμε σε μια διεφθαρμένη κοινωνία που κυριαρχεί το ψέμα, το μίσος και η εμπάθεια. Με τρόμο αρθρώνω αυτές τις λέξεις –η συνειδητοποίηση είναι ό,τι πιο θλιβερό εξάλλου. Και όμως είναι αλήθεια. Γεννηθήκαμε σε μια κοινωνία, όπου κατά βάση αποτελείται από τόσο διαφορετικούς ανθρώπων -εσωτερικά και εξωτερικά- όμως παρόλα αυτά, τα στερεότυπα εμμένουν. Ο φόβος προς καθετί διαφορετικό κυριαρχεί. Και η κοινωνία πνέει τα λοίσθια, ακροβατώντας σε μια ζοφερή, εκμαυλισμένη αλλά πάνω από όλα απαράλλακτη πραγματικότητα.
Πόσες φορές μας έχει τύχει να διασχίζουμε το δρόμο και όταν βλέπουμε κάποιον μετανάστη ή γενικά μια φιγούρα διαφορετικού χρώματος να σφίγγουμε την τσάντα γερά στον κόρφο μας; Πόσες φορές δεν νιώθουμε πιο άνετα να συναναστρεφόμαστε ‘λευκές’ παρέες; Ή ακόμη πόσες φορές έχουμε αποφύγει τους βραδινούς περιπάτους στο κέντρο της Αθήνας ενστερνιζόμενοι κινδυνολογίες και ατέκμαρτες αντιλήψεις περί εγκληματικότητας και επικινδυνότητας λόγω της παρουσίας ‘ξένων’, προτιμώντας εκλεκτές συνοικίες βορειότερα, όπου συχνά συναντούμε και το απάνθισμα της show biz; Γιατί φυσικά η πλειοψηφία της ελληνικής αφρόκρεμας έχει ξεχάσει πως είναι να περπατά στα μπαράκια του Ψυρρή ή στις πλατείες της Αθήνας και αρέσκεται μονάχα σε εστιατόρια και clubs πολυτελείας. Κατά τα άλλα αυτό που ακούγεται παντού είναι ότι διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, όμως κανέναν δεν σοκάρει το γεγονός ότι τα νυχτερινά κέντρα κάθε βράδυ είναι γεμάτα και συχνά εάν δεν πας από νωρίς σε γνωστά εστιατόρια, είναι ακατόρθωτο να βρεις τραπέζι, ούτε τα ακριβοπληρωμένα κινητά που έχει σχεδόν κάθε νέος και μη στην κατοχή του.
Και αίφνης έρχεται η συνειδητοποίηση. Ως συνήθως τυρβάζουμε και κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αλήθεια. Σοκαριζόμαστε και εντυπωσιαζόμαστε από φασιστικά κόμματα που εισβάλλουν στη βουλή έχοντας δώσει εμείς οι ίδιοι μια χείρα βοηθείας. Ίσως όχι απαραίτητα με την ψήφο μας, αλλά με την απάθεια και την αδιαφορία. Μας διακρίνει ο λεονταρισμός, και όμως, όταν χρειάζεται αυτοβούλως να πράξουμε για όλα όσα ψέγουμε λεκτικά, αποκηρύττουμε όλα όσα με στόμφο υπερασπιζόμασταν εκ του ασφαλούς στο παρελθόν, επικαλούμενοι πως η στιγμή για πράξεις είναι απλά απρόσφορη. Αυτό και αν δεν είναι αίτιο θυμηδίας.
Οι τολμητίες είναι ελάχιστοι –αυτό έχω συνειδητοποιήσει προς λύπη μου. Στις καλένδες κάθε προτροπή για αλλαγή. ‘Και η νέα γενιά;’ Θα βιαστεί να ρωτήσει κάποιος ανυποψίαστος ουτοπιστής. Μετά λύπης οι αιθεροβάμονες νέοι έχουν στραμμένο το βλέμμα τους μακριά από την πραγματικότητα. Το δέλεαρ των φαντασιοκοπιών είναι ισχυρό, τόσο ισχυρό που εύκολα καλύπτει το έρεβος που κυριαρχεί στο μέλλον της κοινωνίας. Ο Εμπειρίκος το είχε γράψει –κάπου, κάποτε. ‘Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.’ Όμως γιατί αφηνόμαστε να γίνουμε θιασώτες της; Πόσο φοβεροί δημαγωγοί υπάρχουν εκεί έξω. Ξέρουν καλά να γαλβανίζουν τα πλήθη και στο τέλος να τα αφήνουν στη μοίρα τους, τελείως αποπροσανατολισμένα από την αλήθεια. Όμως μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε, μήπως θα είναι πολύ αργά;
Κάπου εδώ θα σιωπήσω. Τα φληναφήματα ποτέ δεν βοήθησαν κανέναν. Οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Αφεύκτως όμως όλοι μας αρεσκόμαστε στην αβελτηρία και στη φαιδρότητα και κλείνουμε τα αυτιά μπρος στα αλυχτίσματα. Από μια ιδέα μόνο κατατρύχομαι. Θα είναι πάντα έτσι;
Υ.Γ. Προτείνω ανεπιφύλακτα δύο ταινίες που θα σας αγγίξουν –εμένα με άγγιξαν. ‘Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας’ και ‘Crash’. 

10 σχόλια:

  1. Το crash δεν το εχω δει, αλλα το American History X ειναι απο τις αγαπημενες μου... (λατρευω και τον Εντουαρτ ;) )
    Συμφωνουμε απολυτα....
    Καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα!!
      (και εγώ τον λατρεύω!)

      Διαγραφή
  2. καλα το american history X ειναι και μενα απο τις αγαπημενες μου ταινιες!
    μ'αυτη τη ταινια λατρεψα κι εγω τον εντουαρτ :P

    οπως μου ειχε γραψει κι ενα παιδι σε σχολιο του, μερικες φορες το πιο βιαιο πραγμα ειναι το να μην κανεις τιποτα..
    και το πιο κλισε -αλλα πραγματικα αληθινο- η σιωπη ειναι συνενοχη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ δεν είχε τύχει να τη δω γιατί μου φαινόταν ταινία δράσης/βίας και δεν είμαι πολύ τέτοιου τύπο αλλά έτυχε να πέσει στα χέρια μου και τη λάτρεψα!

      Είχε τόσο δίκιο αυτός που σου έγραψε το σχόλιο!
      Άλλωστε και ο Θουκυδίδης είχε θέσει το δίλημμα περί ελευθερίας ή ησυχίας. Και τα δύο δεν γίνονται. Πρέπει να διαλέξουμε...

      Ευχαριστώ που πέρασες! :)

      Διαγραφή
  3. Τέλειο κείμενο!!Respect...
    Το Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας το έχω δει, πολύ καλό!
    Το Crash όμως όχι.
    Θα το ψάξω!
    Ευχαριστώ για την ταινιοπρόταση!!!
    Φιλάκια:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οοο κοκκινίζω! :3 Ευχαριστώ!!
      και...παρακαλώ! :)
      Ελπίζω να σου αρέσει!

      Διαγραφή
  4. american history ε; και μένα μ' αρεσε πραγματικα.
    αν θες δες και "το κύμα" (die welle στα γερμανικα).

    Τώρα. Πιστεύω όσο κακό κι αν φαίνεται ότι πρέπει να δεχομαστε όσους μετανάστες αντέχουμε. Όπως και οι άλλες χώρες. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί και να τους θρέψουμε δεν μπορούμε (ζούνε ΑΘΛΙΑ μερικοί και είναι κρίμα) αλλά ούτε και τους Έλληνες μπορούμε να θρέψουμε καλά καλά τις περισσότερες φορές.
    Και δεν εννοώ να τους βάζουμε στη χώρα και μετά να τους πετάμε. Να μην τους δεχόμαστε από την αρχή. Γιατί να τον ξεριζώνεις κάθε 2 μήνες τον άλλον ας πούμε; Γιατί να ελπιζει σε κάτι που δε θα έρθει; δεν τη λες και "μια καλύτερη ζωη" τη ζωή στη σημερινή Ελλάδα!!

    Όσο για τα άκρα, θέλω να ελπίζω ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουμε λίγο πιο συνειδητοποιημένα! Ούτε χούντα μας χρειάζεται αλλά ούτε και κουμουνισμός! Ούτε εθνικισμός και ναζισμός μας χρειάζεται αλλά ούτε και κόμματα που υποστηρίζουν ότι η Θράκη ανήκει στους Τούρκους (το είπε πρόσπατα το Συριζα)

    Ρε τι στο καλό; ΕΝΑΣ φυσιολογικός δεν υπάρχει να κυβερνησει τη χώρα;;;;

    σορρυ για το μεγαλο σχόλιο :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω δει το μισό γιατί δεν προλάβαμε -στα πλαίσια του σχολείου.
      Αλλά την έχω στις υπόψιν μου ταινίες!

      Όλα είναι θέμα οργάνωσης πιστεύω! Είμαστε μια χώρα 'μπάτε σκύλοι αλέστε!' Και πλέον που η κατάσταση έχει φτάσει στο ζενίθ της, βλέπουμε τις συνέπειες! Ούτε εγώ είμαι υπέρ αυτής της ανεξέλεγκτης κατάστασης. Παν μέτρον άριστον δηλαδή!

      Μακάρι να δούμε μια άσπρη μέρα. Αν και μεταξύ μας εγώ βλέπω να ανεβαίνει ο Σύριζα στην εξουσία -που το μόνο του καλό είναι ότι διέλυσε το δικομματισμό που επικρατούσε τόσα χρόνια-, να μην κάνει τίποτα απολύτως -γιατί κάποια ουσιώδη αλλαγή δεν βλέπω να σκοπεύει να κάνει- να γυρνάμε στη δραχμούλα -που εγώ να σου πω την αλήθεια με ευρώ γεννήθηκα οπότε δεν έχω ιδέα- και γενικώς όπως θα λέγανε οι αρχαίοι πάμε κατά κρημνών...
      Όμως μετά από την κάθοδο, έρχεται και η άνοδος. Σε αυτό ελπίζω!

      Κάπου, κάποτε θα βρούμε και έναν ικανό..

      Δεν πειράζει καλέ! Εγώ παίζει να απάντησα με μεγαλύτερο!
      Welcome στο blog της πιο πολυλογούς που θα δεις! :)
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  5. Πρώτον,συγχαρητήρια για το λεξιλόγιο σου. :)
    Δεύτερον,συμφωνούμε.Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.Η νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού πρέπει ν' αλλάξει πρωτίστως κι ύστερα όλα τ' άλλα θα 'ρθουν,αλληλένδετα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ ευχαριστώ πολύ! (:
      Να'σαι καλά!
      Αχ πραγματικά με πιάνει ώρες ώρες το παράπονο (αυτό το έγραψα αφού είδα τις εν λόγω ταινίες). Δεν βλέπω πουθενά αυτή την πολυπόθητη αλλαγή και με θλίβει τόσο. Ούτε καν από τους νέους ανθρώπους...αυτοί μονάχα φεύγουν...
      Τέλος πάντως! Θέλει κάτι παραπάνω για να χαθεί η ελπίδα!
      Αύριο είναι μια καινούρια μέρα!
      Σε φιλώ! :)

      Διαγραφή

χμμ...