26/5/12

Κάπως έτσι..

Ξημερώνει και εσύ δεν είσαι εδώ. Η μορφή σου χαμένη στο έρεβος αυτής της εφιαλτικής νύχτας. Και εγώ χαμένη στον καπνό του τελευταίου μου τσιγάρου.
Πού είναι οι λευκές νύχτες που τόσο ποθώ; Τα πουλιά κελαηδούν γλυκά έξω από το παράθυρό μου. Μπερδεύουν τη φωνή σου στο μυαλό μου. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα ποτήρια...δεν θυμάμαι πια σε ποιο σταμάτησα. Θυμάμαι μονάχα τη γεύση από το φιλί σου. Σαν βαθύ κόκκινο κρασί. Και το βλέμμα σου... Αυτό το βλέμμα σου σαν κοιτούσες βαθιά μες την ψυχή μου. Ή πάλι το άρωμά σου όταν με κράταγες σφιχτά, σαν να ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έκανες. Με μεθούσε αυτό το άρωμα...
Τώρα πια όλα φαντάζουν παλιά. Η εφιαλτική τελεία έχει μπει εδώ και καιρό. Οι λέξεις σου ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου, στην ψυχή μου. Γιατί, αγάπη μου, τελικά όλα μαραίνονται. Μαζί και η αγάπη. Κάποτε στερεύεις από αντοχές και αφορμές. Και αυτό που μένει είναι κάτι σκληρό και κρύο που δεν μπορείς πια να ζεστάνεις. Τα απομεινάρια μιας ευτυχισμένης εποχής...

Να το θυμάσαι. Η ευτυχία είναι σπάνια. Άπιαστη. Κράτα τη σφιχτά και νιώσε τη στο έπακρο όταν τη βρεις. Γιατί δεν θα αργήσει η στιγμή που θα σου γλιστρήσει από τις χαραμάδες των δακτύλων σου και θα πετάξει μακριά.
Και θα απομείνεις να κοιτάς το κινητό σου, για ένα μήνυμα που δεν θα έρθει ποτέ...



12 σχόλια:

  1. Όλα φαντάζουν παλιά και τόσο μακρινά!!Αλλά ποτε δε θα έρθει η ευτυχία,πάντα θα μας κοροιδεύει και θα μας ξεγελά και εκεί που νομίζουμε πως θα έρθει τσουπ και σου βγαίνει από αλλού και τρέχει μακριά κοροιδεύοντας σε που τη πάτησες πάλι τόσο εύκολα!!Τι να πει κανείς όμως;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι η ζωή; Μόνο αυτό μπορεί να πει...αλλά δεν μου αρέσει...

      Διαγραφή
  2. Αχ το ξέρω...
    Μα γιατί;
    Τόσα όνειρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τα όνειρα αργά ή γρήγορα ξυπνάς σερενάτα μου...

      Διαγραφή
    2. Γιατί δε γίνεται ένα όνειρο να γίνει πραγματικότητα;!!

      Διαγραφή
    3. Μωρέ γίνεται -σε αυτό ελπίζω τουλάχιστον.
      Όμως είναι σπάνιο να κρατήσει...
      Ουφ!
      Βέβαια ας μην χάνουμε την ελπίδα μας!

      Διαγραφή
    4. Και γιατί να μη τη χάσουμε;;Εξάλλου σου είπα η ζωή μας κοροιδεύει ΚΑΙ μέσα από την ελπίδα!!Ας αντιδράσουμε!!

      Διαγραφή
    5. Μα εάν αφήσουμε την ελπίδα και αν πιστέψουμε πως είναι αναπόφευκτο να χαθεί η ελπίδα και να ενδώσουμε στην κοροϊδία τότε πού θα βρούμε τη δύναμη να συνεχίσουμε σε αυτή τη ματαιότητα που λέγεται ζωή;...

      Διαγραφή
  3. η ευτυχία είναι γύρω μας γλυκιά μου =)
    αρκεί να τη δούμε πραγματικά.
    πάντα είναι εδώ.πάντα.
    απλώς ο φόβος μας κρατάει πίσω.
    δεν μας αφήνει να την νιώσουμε μέχρι
    και στο τελευταίο μας κύτταρο.

    *Καλό σου απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μικρές πινελιές της υπάρχουν παντού...
      όμως νομίζω πως είναι πολύ εφήμερη...
      καλό απόγευμα! :)

      Διαγραφή
  4. είναι οι στιγμές ευτυχία και ζήσαμε κάποιες μαζί. Και τώρα;
    Και τώρα τι κανουμε Χριστινάκι;;;
    απααπααα.. σε πολλες ευαισθησιες με πετυχες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ μακάρι να είχα μια απάντηση...μακάρι!
      Αλλά και εγώ την ψάχνω....δεν είσαι η μόνη!
      Don't worry! (:

      Διαγραφή

χμμ...