20/5/12

Λεξιλάγνα

Την ανέβασε στον άμβωνα
και όντας ο μόνος θεατής
ξεδίπλωσε τα χέρια και τα πόδια του στο χώρο

Την έβλεπε κάπου ανάμεσα στα χείλη και στα μάτια της
και σκάλωνε η σκέψη του στην αντανάκλαση
που φώτιζε το πρόσωπο
Τα χέρια συγκρατούσαν τον καιρό
που ξέφευγε ανάμεσα στα δάχτυλα

Η νύχτα μες στο στόμα της γλυκό μανταρίνι
ν’ απλώνεται στης γλώσσας της τ’ αυλάκια
Το στρογγυλό του φεγγαριού καρφωμένο
τσιμπίδα στα μαλλιά της

Κι αυτός παρασυρμένος τράβηξε με πάθος
τις αχτίνες αφήνοντας λυτές στη βάση του ορίζοντα
τις μπούκλες της

Τον αποπλάνησε κοντά στο σούρουπο
Κυλούσε πια μέσα στη μοίρα της στιγμής
ανάμεσα στα πόδια και τα χέρια της παλεύοντας με το νερό
που κάλυπτε το χώρο της ορμής της

Μια λεξιλάγνα, που ακουμπούσε τις οπλές της
στο βάθος των αισθήσεων
του άμβωνα της φαντασίας του…

~Λίλη Μιχαηλίδου

8 σχόλια:

  1. Δεν είχα διαβάσει Λίλη Μιχαηλίδου ποτέ.
    Πάρα πολύ ωραίο.
    Το διάβασα ξανά και ξανά...
    Πολύ μου άρεσε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εμένα τυχαία έπεσε στα χέρια μου και το λάτρεψα!
      :)

      Διαγραφή
  2. ωω είναι από κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο αυτό το απόσπασμα;
    γιατί μου άρεσε τόσο πολύ.
    δεν το γνώριζα,για να είμαι ειλικρινής.
    πολύ όμορφο!

    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, λέγεται 'Η Αλχημεία του Χρόνου'!!
      Καλό βράδυ! :)

      Διαγραφή
    2. αα τι όμορφος τίτλος!
      θα το πάρω,σίγουρα!

      Διαγραφή
    3. Είναι μαγευτικό!
      Θα το λατρέψεις, είμαι σίγουρη!
      :)

      Διαγραφή
  3. ωω μα είναι τόσο όμορφο!

    Καλό σου βράδυ & καλώς σε βρήκα,αν δεν στο έχω πει ήδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, δεν μου το έχεις ξαναπεί -καλώς σε βρήκα και εγώ!!
      :)
      Και όντως, είναι πολύ όμορφο!!

      Διαγραφή

χμμ...