30/6/12

forever..

Πες μου θα σκότωνες; Τι θα έδινες για εμένα; Θέλω τη ζωή σου, την ανάσα σου, θέλω τα πάντα.
Δεν μου αρκεί τίποτα λιγότερο από την ίδια σου την ύπαρξη μωρό μου.
Άγγιξέ με γλυκά. Έτσι, όπως μόνο εσύ ξέρεις. Έτσι όπως μόνο εσύ μπορείς.
Όλη νύχτα. Μέχρι να αποκοιμηθούμε πλάι πλάι.
Και στα όνειρα όμως πάλι μαζί. Και το πρώτο φως της ημέρας θα μας βρει μαζί.
Μέχρι να χαθούνε όλα. Μέχρι εγώ και εσύ να γίνουμε ένα ψέμα. Μια ιστορία παρελθοντική. Όχι ανύπαρκτη, αυθύπαρκτη. Το για πάντα μωρό μου είναι αυτό που θέλω.
Και θα το αποκτήσω. Θυμάμαι που μου έλεγες όλο το βράδυ πως μ’αγαπάς. Εγώ δεν σ’αγαπώ, μα σε θέλω όσο κανέναν άλλο. Πες μου πως με θες και εσύ.
Για πάντα..


29/6/12

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου..

Η σονάτα του σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος





Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

28/6/12

“Beautiful things grow to a certain height and then they fail and fade off, breathing out memories as they decay. And just as any period decays in our minds, the things of that period should decay too, and in that way they're preserved for a while in the few hearts like mine that react to them. Trying to preserve a century by keeping its relics up to date is like keeping a dying man alive by stimulants.”
~ F. Scott Fitzgerald


Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη..

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη,
ένα κορίτσι με κοιτάει,
χορεύει, κι ύστερα πετάει
πάνω απ’ τα μπαρ και τα ηχεία.

Δεν έχει τίποτα να κρύψει,
καμιά φορά αντί να κλαίει
χορεύει, κι είναι σαν να λέει
σπάστε την πόρτα αν δεν ανοίξει.

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη,
μαζεύει πίσω τα μαλλιά της,
θυμίζεις μια μικρή κυρία
που όλο ξεχνάω τ’ όνομα της.

Ποιός θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει,
σ’ όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο.

Όταν τελειώνει η συναυλία
κάτι παιδιά έρχονται κοντά μου.
Στα σκονισμένα της αρχεία
λένε πως είδαν τ’ όνομα μου.

Κι εγώ αρχίζω να γελάω,
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη.
Ρωτάνε αν την αγαπάω,
έστω για λίγο θα μου λείψει…

~Παύλος Παυλίδης


25/6/12

Ανεμοδαρμένα ύψη - Έμιλι Μπροντέ

Δύο ονόματα. Χίθκλιφ και Κάθριν. Μια ιστορία που θα μπορούσε να είχε κερδίσει το για πάντα. Και όμως, γιατί εν τέλει πήρε το τίποτα; Γιατί η αγάπη δεν αρκεί ορισμένες φορές; Γιατί διώχνουμε μακριά το πάθος και τον έρωτα, αν και βρίσκεται μπροστά μας και περιμένει να τον αγκαλιάσουμε;
Γιατί δεν είναι αρκετό;

Heathcliff: Misery and degradation and death and nothing that God or Satan could inflict would have parted us, you of your own will, did it. I have not broken your heart - you have broken it; and in breaking it, you have broken mine.

Cathy Linton: My love for Linton is like the foliage in the woods: time will change it, I'm well aware, as winter changes the trees. My love for Heathcliff is the eternal rock beneath: a source of little visible delight, but necessary. Nelly, I AM Heathcliff!

Cathy Linton: If I've done wrong I'm dying for it.

Cathy Linton: You left me, too, but I forgive you. Forgive me.
Heathcliff: It's so hard... to forgive alone, it's a lie. Yes, I forgive what you've done to me. I love my murderer. But yours... how can I?


20/6/12

Τα λόγια της νύχτας... [20.6.12]

Προσπάθησα να γράψω τον Παράδεισο.

Μην κουνηθείς
άσε τον άνεμο να μιλήσει
αυτό είναι παράδεισος..
Οι θεοί ας συγχωρήσουν
ό,τι έχω κάνει
αυτοί που αγαπάω ας προσπαθήσουν
να συγχωρήσουν
ό,τι έχω κάνει..

~Έζρα Πάουντ


18/6/12

Και να πάλι το ίδιο όνειρο, όπως κάθε βράδυ. Ίδιο και απαράλλακτο από τότε που σε βρήκα. Και από τότε που σε έχασα. Ο άνεμος φυσούσε τα λευκά σεντόνια και τα έδιωχνε μακριά. Εγώ και εσύ ξαπλωμένοι, να με χαϊδεύεις στα μαλλιά και να με φιλάς, όπως δεν με είχες φιλήσει ποτέ. Να με κρατάς σφιχτά και να με προστατεύεις από τον τσουχτερό άνεμο. Έτσι, πλάι πλάι μας να μας βρίσκει το πρώτο φως της ημέρας και μες την αγκαλιά σου να ακούω τη μελωδία των πουλιών και να ταξιδεύω μέσα σε όνειρα απατηλά. Ήξερα πως θα ξυπνήσω μα δεν με ένοιαζε, γιατί ήξερα και πως εσύ θα ήσουν ακόμη πλάι μου. 
Μια μέρα όμως ξύπνησα και εσύ είχες χαθεί. Οι φαντασιοκοπίες είχαν φτάσει στο τέλος. Το κρεβάτι ήταν άδειο από τη μεριά σου και το εφιαλτικό λευκό των σεντονιών είχε γίνει πια κόκκινο. Δεν άντεξες τον ήλιο που ανέτειλε. Σε άκουσα κάπου μέσα στο όνειρό μου, με άφηνες λίγο πριν τις πρώτες ακτίνες.
Πέταξα τα ρούχα που φορούσα εκείνο το βράδυ, έτριψα το σώμα μου μέχρι που μάτωσε, κάλυψα τα σημάδια στο λαιμό μου, όμως ακόμη σε νιώθω επάνω μου. Ακόμη νιώθω το άγγιγμά σου σαν να μην πέρασε λεπτό. Ακόμη μυρίζω το άρωμά σου παντού πάνω μου και ακόμη κάτω από τα μαλλιά μου κρύβονται τα σημάδια των φιλιών σου...
Η μόνη διαφορά του τώρα όμως, είναι ότι εσύ δεν είσαι πια εδώ. 
Και μου λείπεις...

Clair De Lune by Paul Verlaine

Your soul is as a moonlight landscape fair,
Peopled with maskers delicate and dim,
That play on lutes and dance and have an air
Of being sad in their fantastic trim.

The while they celebrate in minor strain
Triumphant love, effective enterprise,
They have an air of knowing all is vain,-
And through the quiet moonlight their songs rise,

The melancholy moonlight, sweet and lone,
That makes to dream the birds upon the tree,
And in their polished basins of white stone
The fountains tall to sob with ecstasy.



17/6/12

Annabel Lee by Edgar Allan Poe

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of ANNABEL LEE;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.

14/6/12

meow..

Είστε ελεύθεροι να με φωνάζετε Σόνια -λέω να το γυρίσω σε τετράποδο.
So, I'm Sonjia and I'm a cat. 
And obviously I'm weird.
Χάρηκα για τη γνωριμία. 
Μιάου. 



I wish I could write as mysterious as a cat.. 
~Edgar Allan Poe



13/6/12

Αν μ’ ηγάπας..



Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας... 
πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!

Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας... 
πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!

~Κ.Καβάφης

House of flying daggers..


There was a field in my old town
Where we always played hand in hand
The wind was gently touching the grass
We were so young so fearless

Then I dreamt over and over
Of you holding me tight under the stars
I made a promise to my dear Lord
I will love you forever

Time has passed
So much has changed
But the field remains in my heart
Oh, where are you?
I need to tell you 
I still love you

So I reach out for you
You fly around me like a butterfly
Your voice still echoes in my heart
You are my true love

There was a field in my old town
Where in Spring all flowers blossomed wide
We were chasing butterflies
Hand in hand till close of day

Your voice still echoes in my heart..

11/6/12

Πώς να αντισταθείς στην αόρατη δύναμη που σε ελκύει στο απαγορευμένο; Πώς να αντιτάξεις τη λογική στον πόθο; Όταν όλα όσα ποθείς είναι αυτή η μυρωδιά στο σώμα σου, στα ρούχα σου, στα μαλλιά σου. Αυτό το άγγιγμα, που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Αυτό το χάδι που σου κόβει την ανάσα. Το βλέμμα που μέσα του μπορείς να χαθείς, ακόμη και αν δεν μπορείς να το αντέξεις για πολύ. Ο θάνατος θα έρθει, ψυχή μου, και θα έχει τα μάτια σου.
Η μοναξιά αυξάνει τη φλόγα του πάθους και γίνεσαι έμμονη ιδέα. Σε σκέφτομαι τη μέρα και σε ονειρεύομαι τη νύχτα. Είσαι ο πειρασμός μου, η Εδέμ που δεν μπορώ να πλησιάσω, το φως που καίει τα μάτια μου όσο πιο πολύ σε κοιτάω. Σαν φάντασμα εμφανίζεσαι και εισβάλλεις βίαια στις σκέψεις μου. Είσαι το ψέμα μου που μια μέρα προσδοκώ να γίνεις η αλήθεια μου. Μάταια όμως. Σαν και εσένα, η ευτυχία δεν είναι παρά ένα ψέμα, ένας ανικανοποίητος πόθος. Όμως ποιος είπε ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για την ευτυχία; Είμαστε πλασμένοι για να υποφέρουμε, ο πόνος όμως είναι γλυκός όταν ξέρεις πως διαφέρεις από τους άλλους. Είμαστε όμως και τόσο μικροί μπρος στην απεραντοσύνη του κόσμου που δεν μπορούμε να παραδεχτούμε την αλήθεια. Ούτε και μπορούμε να την αντέξουμε. Προτιμάμε να περπατάμε ξυπόλυτοι στη φωτιά, από το να παραδεχτούμε πως καιγόμαστε..
Ίσως λοιπόν η μοναξιά να μου αξίζει. Ίσως να γεννήθηκα για να πεθάνω μαζί της. Έχεις πάρει πια τα πάντα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω. Αυτό ήταν και το λάθος μου. Σου έδωσα τα πάντα πολύ εύκολα και εσύ δεν τα είχες καν ζητήσει.Μη συλλογίζεσαι πότε θα ιδωθούμε. Θα ιδωθούμε μία μέρα ξαφνικά, όπως και το μήνυμα του χωρισμού ήρθε ξαφνικά. Μην απελπίζεσαι. Αν έχεις απελπισία, δώσε μου την απελπισία σου, όπως μου δίνεις τόσες φορές τη χαρά σου. Δώσε μου αυτή τη φορά ό,τι έχεις και ό,τι μπορείς. Μα κατάλαβε επιτέλους ότι δε γυρεύω τίποτε άλλο.
Και η ζωή, το άλλο όνομα της αλήθειας, που μια φωνή την ψάχνει μέσα στη σιωπή, ψιθυρίζοντας μυστικά κάτω από έναστρους ουρανούς. Πόθοι ανεκπλήρωτοι επιστρέφουν για να ξυπνήσουν παλιές αναμνήσεις. Πόνος και χαρά όμως γίναν ένα,  κάτω από το τελευταίο δάκρυ ενός ήλιου που έχει δύσει προ πολλού. Ακόμα ψάχνει, ακόμα αναζητά, μια ψυχή που δεν ξεχνά...
Όμως σώπασε πια. Κοιμήσου. Είμαστε από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα και η μικρή ζωή μας περιβάλλεται μ’ έναν ύπνο. Μην τον σπαταλάς. Δεν έχει άλλα δάκρυα. Κλαίνε όσοι ακόμη ελπίζουν...

10/6/12

Trust..

Κάθε ταινία αγγίζει σαφέστατα τον κάθε άνθρωπο με διαφορετικό τρόπο...
Η συγκεκριμένη πάντως για εμένα είναι η χειρότερη ταινία που έχω δει. Μην με ρωτήσετε γιατί, δεν ξέρω. Ίσως επειδή μπορώ να καταλάβω την εμπιστοσύνη που έδειξε αρχικά η Άννι στον Τσάρλι...
Όσο περνούσαν τα λεπτά ένιωθα τους παλμούς μου να ανεβαίνουν. Την ώρα δε του σεξ στο μοτέλ απλά δεν μπορούσα να βλέπω...
Πόσο δολοπλόκα στήνει ένας παιδεραστής το προφίλ του, και μέσω της απροσωπίας καταφέρνει να ξεγελάει αθώα μυαλουδάκια... Γιατί η απροσωπία λειτουργεί ως μάσκα για να κρύψει την ασχήμια των ψυχών και τη διαστροφή που κουβαλάνε. Πόσοι -και βάζω και τον εαυτό μου μέσα- δεν νιώθουμε ασφάλεια πίσω από την ανωνυμία και την κρυφή ταυτότητα; Πίσω από ψευδώνυμα και ψεύτικες ταυτότητες; Το διαδίκτυο είναι ο κατεξοχήν παράδεισος των διεστραμμένων αυτών μυαλών που χτίζουν το προφίλ τους τόσο εξιδανικευμένα και με τέτοια μαεστρία, όπως και οι αράχνες πλέκουν τον ιστό τους. Δεν ονομάστηκε αδίκως ιστιότοπος λοιπόν...
Αυτή η νοσηρή πραγματικότητα συνάμα με τα τόσα ιντερνετικά εγκλήματα και τις παρενοχλήσεις μόνο αηδία μου προκαλούν. Με διαπερνά ένα ρίγος όταν σκέφτομαι πως θα μπορούσα να έχω βρεθεί μπροστά σε κάποιον αντίστοιχο του Τσάρλι. Πως θα μπορούσα να έχω βρεθεί σε ένα κρεβάτι, όπως ακριβώς και η Άννι, με κάποιον άγνωστο από πάνω μου, να μου ψιθυρίζει πόσο με θέλει, και να με ακουμπάει τόσο διεστραμμένα και τόσο στερημένα...
Μόνο που γράφω αυτή τη στιγμή τρέμουν τα χέρια μου.. Δεν ξέρω τι παραπάνω να πω. Απλά να προσέχετε. Αίφνης συνειδητοποιώ πόσο εύκολο είναι να λέμε 'σιγά μη συμβεί με εμένα' και πόσο εύκολο είναι να βρεθεί κάτι παρόμοιο μπροστά σου. Που θα σε στιγματίσει για όλη σου τη ζωή.
Κακά τα ψέματα. Για μια κοπέλα κυρίως, ο βιασμός μαζί με την αποβολή είναι -κατά εμένα- ό,τι χειρότερο μπορεί να της συμβεί. Γιατί μετατρέπει κάτι τόσο όμορφο, σε μια αποτρόπαιη, βέβηλη εικόνα.
Κάπου εδώ θα σταματήσω. Με έχει πιάσει η κοιλιά μου από την τόση αηδία της ταινίας. Και ακόμη έχω δει τη μισή...
Anyway, ίσως εγώ να είμαι υπερβολική αλλά μετά το 'Κουρδιστό Πορτοκάλι' το 'Trust' είναι από τις ταινίες που δεν πρόκειται να ξαναδώ και θα θυμάμαι για πολύ καιρό, άσχετα αν και οι δύο τους είναι φανταστικές και έχουν να μεταδώσουν τόσα αξιοθαύμαστα μηνύματα.
Εάν πέσουν ποτέ στα χέρια σας, δείτε τες...μα περισσότερο, π ρ ο σ έ χ ε τ ε . Τους πάντες και τα πάντα...


Ιδού τα 2 trailers..










p.s. Το κουρδιστό πορτοκάλι δεν έχει καμία σχέση με αυτά που έλεγα πιο επάνω, αλλά είναι συγκλονιστική ταινία.

9/6/12

Αφιερωμένο...

...στο γλυκό, υπέροχο άνθρωπο που ακούει στο όνομα Johnny Depp! Είμαι πραγματικά ανεπίτρεπτη που δεν θυμήθηκα νωρίτερα πως ο λατρεμένος Johnny έχει σήμερα γενέθλια!! Όμως κάλλιο αργά, παρά ποτέ!
Ο υπέροχος αυτός άνθρωπος που μας μαγεύει με τις ταινίες του, κλείνει σήμερα τα 49 και πραγματικά δεν του φαίνεται! Απίστευτο!
Χρόνια πολλά και ακούστε αυτό το τραγούδι! Ο συνδυασμός του Paul McCartney και του Johnny Depp είναι απλά μαγευτικός!



Καλοκαιρινή διάθεση!

Και μετά αυτή την ανανέωση του blog, γιατί όσο να'ναι μπήκε το καλοκαίρι και δεν αντέχω να βλέπω τόση μαυρίλα ακόμη και στο blog μου -υπάρχει αρκετή τριγύρω μας που φτάνει και περισσεύει - είπα να κάνω μια ευχάριστη και καλοκαιρινή ανάρτηση..
Οι 'πανελλήνιοι' τελειώσαν (εντάξει, έχουν ακόμη τα ειδικά μαθήματα κάποιοι αλλά σιγά!), οι φοιτητές λογικά οδεύουν και εκείνοι προς το τέλος της εξεταστικής -συγχωρέστε με αλλά δεν έχω ιδέα για το πρόγραμμά σας- τα σχολεία και οι ενδοσχολικές εξετάσεις έχουν μπει στην τελική εβδομάδα και επιτέλους η επενέργειες των Λονδρέζων που είχαν έρθει να πάρουν τη φλόγα από τη χώρα μας και μας 'κόλλησαν' τον καιρό τους έχουν πια εξασθενίσει για τα καλά. Ο υδράργυρος κοντεύει να ξεπεράσει τους 30 βαθμούς Κελσίου και οι κοσμοβριθείς παραλίες έχουν την τιμητική τους αυτή την περίοδο! (Στο σημείο αυτό θα γκρινιάξω λίγο γιατί ακόμη δεν έχω πάει για μπάνιο...αλλά τέλος πάντων...) 
Θέλω να ευχηθώ σε όλους τους διαδικτυακούς ταξιδιώτες που με θυμούνται και αντέχουν να διαβάζουν την ακατάσχετη πολυλογία μου, ένα τεράστιο καλό καλοκαίρι με πολλά χαμόγελα και καλοκαιρινή διάθεση! Μην ξεχνάτε τα αντηλιακά σας και να πίνετε πολύ πολύ νερό! Στις θηλυκές υπάρξεις θα πω να μην αρχίσετε να τρελαίνεστε με κιλά και τέτοιες ιστορίες -γιατί ως κοπέλα και εγώ καταλαβαίνω τις καλοκαιρινές ανησυχίες που δημιουργούνται κάθε χρόνο τέτοιον καιρό- και στην αντρική παρέα θα ήθελα να ζητήσω να μην μας ζαλίσετε με τα ποδόσφαιρά σας. Ναι φίλοι μου, γίνεστε εκνευριστικοί όταν εμείς για παράδειγμα θέλουμε να βγούμε έξω να χαρούμε τα υπέροχα καλοκαιρινά βράδια αλλά εσείς εγκιβωτίζεστε στο σπίτι με τις μπύρες και τις πίτσες σας να βρίζετε και να φωνάζετε μπροστά από μια τηλεόραση. Πόσω μάλλον όταν θέλουμε να κάτσουμε σε κάποιο μπαράκι, αλλά είναι κατακλυσμένο από αντροπαρέες που έχουν στη διαπασών την τηλεόραση και χυδαιολογούν χορωδιακά. 
Αυτά, τι να σας κάνω, είπαμε καλοκαιρινή και ανανεωμένη ανάρτηση, αλλά καλοκαίρι χωρίς γκρίνια γίνεται; Δεν γίνεται!
Καλά μπάνια, καλά ξεμπερδέματα από υποχρεώσεις (ειδικά στα παιδιά που θα πρέπει να κάνουν φροντιστήρια 2 μήνες τώρα -συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) και να γελάτε!
Σας φιλώ στη μουσούδα και θα επανέλθω με περισσότερες δακρύβρεχτες, ποιητικές, επίκαιρες αναρτήσεις!
à bientôt!! ♥


p.s. (Όχι δεν θα πω I love you -αν και είναι υπέροχη ταινία) Ακούστε αυτό το γλυκύτατο τραγουδάκι! Φιλιά! 














7/6/12

Το λιγότερο θα έπρεπε να ντρεπόμαστε!

Όποιος σήμερα, Πέμπτη, το πρωί δεν είχε ανοιχτή τηλεόραση έχασε το θέαμα! Οπότε με λίγα λόγια ακούστε τι έγινε...
Στην εκπομπή του Παπαδάκη ο Κασιδιάρης μπουγέλωσε τη Ρένα Δούρου, εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ και χτύπησε αλλεπάλληλα την Κανέλλη, του ΚΚΕ. Στον αέρα. Δηλαδή τι κάνουν πίσω από τις κάμερες αναρωτιέμαι.. Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ένα άλλο δωμάτιο, έσπασε την πόρτα, τράπηκε σε φυγή και τώρα μετά από εντολή εισαγγελέα για τη φυλάκισή του, τον ψάχνουν στην περιοχή.
Θα έπρεπε το λιγότερο να ντρεπόμαστε για την ανοχή που έχουμε δείξει στο φασισμό.. Όποιος ακόμη σκέφτεται να ψηφίσει ή να υπερασπιστεί έστω και στο ελάχιστο τη Χρυσή Αυγή, ελπίζω να άνοιξε τα μάτια του.. Γιατί αλλιώς απλά δεν υπάρχουν λόγια να τον χαρακτηρίσουν... Έχουμε χάσει κάθε ηθικό φραγμό!
Ορίστε και το εν λόγω video..

Ντροπή.
Ας μην σχολιάσω το γεγονός ότι η Κανέλλη μονάχα σηκώθηκε να υπερασπισθεί τη Δούρου. Οι υπόλοιποι περίμεναν να ακούσουν το εγέρθητι από ότι φαίνεται... 

6/6/12

για καληνύχτα..


Ποιος άφησε αυτό το λουλούδι
πλάι στο τσιγάρο μου;
Ίσως για να πιστέψω...
Άνοιξε ή πόρτα μόνη της.
Κανείς δεν ήταν...

~Γ.Ρίτσος - Αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα


5/6/12

Εσείς..σε ποια κατηγορία είστε;

Ρομαντισμός και πραγματικότητα
Αν και στο καθημερινό μας λεξιλόγιο ο όρος ρομαντισμός χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για να περιγράψει ερωτικές ή συναισθηματικές καταστάσεις, στην πραγματικότητα ρομαντικός είναι κάθε άνθρωπος με ισχυρή φαντασία, ηρωισμό, περιπετειώδη διάθεση, άρνηση συμβιβασμού με την καθημερινότητα, πάθος για το μυστηριώδες ή το απροσπέλαστο και αγάπη για την περιπλάνηση και τις ανακαλύψεις.

Παρ' όλες αυτές τις διαφορές στα εξωτερικά τους γνωρίσματα όμως, οι ρομαντικοί άνθρωποι αναγνωρίζονται εύκολα χάρη στη μοναχική, απόμακρη και ευαίσθητη φύση τους. Επειδή αποστρέφεται τις ασημαντότητες, τους εγωισμούς και τις κακίες της καθημερινότητας, ο ρομαντικός έχει την τάση να απομακρύνεται από τη ζωή των πολλών και οχυρωμένος πίσω από τη διαφορετικότητά του να παρακολουθεί και να κρίνει, από όσο μεγαλύτερη απόσταση γίνεται, τον κόσμο γύρω του. Κρυφή και μόνιμη ελπίδα του είναι ότι κάποτε θα καταφέρει να επιλέξει ο ίδιος τον τρόπο ζωής που του ταιριάζει και να ελευθερωθεί από τα δεσμά που του θέτει καθημερινά η ανοησία, η δειλία και η μοχθηρία των άλλων.

Σπάνια όμως καταφέρνει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Αργά ή γρήγορα η ζωή, η τύχη ή η ανάγκη τον υποχρεώνουν να εξαλείψει (ή τουλάχιστον να περιορίσει) την τάφρο που τον χωρίζει από τον "χυδαίο, ανέραστο και ταπεινό" καθημερινό κόσμο για να αγωνιστεί σε ένα στίβο που δεν επέλεξε, με αντιπάλους που δεν γνωρίζει και με κανόνες που αλλάζουν συνεχώς χωρίς καμία προειδοποίηση.

Για κάθε ρομαντικό άνθρωπο αυτή η πάλη μεταξύ της πεζής πραγματικότητας και της επιθυμίας του για μια ζωή αλλιώτικη από τις άλλες αποτελεί την κρισιμότερη δοκιμασία της ζωής του, καθώς μέσα από αυτήν καθορίζει ποιος τελικά θέλει να είναι, τι ζητάει από αυτόν τον κόσμο και με ποιο τρόπο θα αγωνιστεί για να το αποκτήσει. Συνήθως πάντως αυτή η δοκιμασία οικοδομεί χαρακτήρες οι οποίοι μπορούν να καταταχθούν σε μια (ή συχνότερα σε περισσότερες) από τις ακόλουθες κατηγορίες:

1.Οι κυνικοί. Είναι εκείνοι που (δίκαια ή άδικα) λύγισαν μπροστά στις δυσκολίες και απαρνήθηκαν ολοκληρωτικά τα όνειρα και τις ευαισθησίες τους. Γι' αυτούς μόνο "χειροπιαστά" πράγματα όπως το χρήμα και η εξουσία έχουν αξία σ' αυτόν τον κόσμο και μόνο τρελός ή ανόητος μπορεί να χαρακτηριστεί όποιος ασχολείται με οτιδήποτε άλλο.

2.Οι επαναστάτες. Είναι εκείνοι που ορκίστηκαν να μη συμβιβαστούν ποτέ και αγωνίζονται να αλλάξουν τον κόσμο, αδιαφορώντας για τις θυσίες (δικές τους ή καμιά φορά και των άλλων), σίγουροι ότι όλα τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν ακριβώς όπως τα οραματίστηκαν και βέβαιοι ότι ο άνθρωπος μπορεί να ορίσει μόνος, χωρίς κανένα συμβιβασμό, τη μοίρα του.

3.Οι μισάνθρωποι. Είναι εκείνοι που εχθρεύονται τους ανθρώπους γύρω τους γιατί αποδείχθηκαν κατώτεροι των ονείρων και των προσδοκιών τους. Μισούν τον κόσμο είτε γιατί δεν βρέθηκε ποτέ κανείς για να τους καταλάβει, είτε (συνηθέστερα) γιατί δεν υπήρξε ποτέ τίποτε τόσο μεγάλο και αξιόλογο σ' αυτούς ώστε να αξίζει της προσοχής, του ενδιαφέροντος και της αγάπης των άλλων.

4.Οι ερημίτες. Είναι εκείνοι που κουράστηκαν να αγωνίζονται και αποτραβήχτηκαν στο περιθώριο της ζωής. Πολύ αδύναμοι για να συνεχίσουν τη μάχη, αλλά ακόμη πιστοί στα οράματα και τις προσδοκίες τους, μένουν στη γωνία, προσμένοντας για όλη τους τη ζωή το θαύμα που θα δώσει σάρκα και οστά σε όσα ονειρεύονται ή θρηνώντας γιατί η μοίρα τούς προσέφερε πολύ λιγότερα απ' όσα της ζήτησαν.

5.Οι αθεράπευτοι. Είναι εκείνοι που συνεχίζουν να ψάχνουν για τους ανθρώπους, τους τόπους ή τις καταστάσεις που έχει πλάσει η φαντασία τους σίγουροι ότι κάπου υπάρχουν και κάποια στιγμή θα τους φανερωθούν. Ανίκανοι να αποδεχθούν (και να αγαπήσουν) την "πεζή" πραγματικότητα, οι αθεράπευτοι αναζητούν το ανύπαρκτο και περνούν τη ζωή τους, περιμένοντας να παρουσιαστεί ολοζώντανο μπροστά τους εκείνο που θέλουν, αλλά δεν τολμούν ή δεν μπορούν να δημιουργήσουν μόνοι τους.

6.θαρραλέοι. Είναι εκείνοι που βλέπουν τα ελαττώματα, τους φόβους και την ανοησία των άλλων, αλλά καταφέρνουν παρόλα αυτά να τους αγαπούν, να τους σέβονται και, όταν πρέπει, να τους θαυμάζουν. Γνωρίζουν την ασχήμια, την αδικία και τις δυσκολίες της ζωής, αλλά τις πολεμούν (λιγότερο ή περισσότερο γενναία) και έχουν το θάρρος να πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι τόσο πλούσιος, όμορφος και πολύτιμος ώστε αξίζει να ζεις και να αγωνίζεσαι γι' αυτόν (και μέσα σ' αυτόν) όσο συχνά κι αν σε πληγώνει.

Απ' όλους τους ρομαντικούς χαρακτήρες, οι θαρραλέοι εκείνοι που έχουν επιλέξει το δυσκολότερο έργο. Πρέπει να είναι μαχητικοί (για να μην αποθαρρύνονται από τις δυσκολίες), συνετοί (για να αποφεύγουν τις άσκοπες και ασήμαντες μάχες), επιδέξιοι (για να επικρατούν στους περισσότερους αγώνες), ενθουσιώδεις (για να μη φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούριο), ευαίσθητοι (για να ανακαλύπτουν την ομορφιά του κόσμου γύρω τους όσο βαθιά κι αν είναι κρυμμένη) και καλόψυχοι (για να αγαπούν πολύ, να τιμωρούν σπάνια και να μη μισούν καθόλου).

Αφού λοιπόν οι δυσκολίες μιας τέτοιας ζωής είναι τόσες πολλές, η ανταμοιβή για όσους την επιλέγουν δεν μπορεί παρά να είναι ανάλογη. Ο θαρραλέος είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να ερωτευτεί αληθινά μια και αγαπάει αυτό που υπάρχει πραγματικά και όχι εκείνο που έπλασε με τη φαντασία του (και το οποίο κάποτε θα αποδειχθεί κατώτερό της). Είναι επίσης ο μόνος που μπορεί να απολαύσει τη ζωή σε όλο της το μεγαλείο μια και διαθέτει τη σπάνια ικανότητα να ανακαλύπτει τις όμορφες πλευρές πραγμάτων που οι άλλοι (δέσμιοι της καθημερινότητας ή χαμένοι μέσα στα όνειρά τους) προσπερνούν χωρίς να τους δίνουν σημασία.

Το σημαντικότερο όμως πλεονέκτημα ενός θαρραλέου είναι ότι σχεδόν πάντα κερδίζει την αγάπη και την εκτίμηση των άλλων επειδή γνωρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πάντα πρόθυμοι να ανταποδώσουν το σεβασμό και την αγάπη που τους προσφέρουν. Έτσι, φροντίζει να μην είναι ποτέ φειδωλός στα αισθήματά του και προσπαθεί, όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του, να δίνει πάντοτε περισσότερα απ' όσα ζητά από τους γύρω του.

Αυτή η αισιόδοξη πρακτική βέβαια δεν φέρνει πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο θαρραλέος όμως ξέρει να απολαμβάνει τις επιτυχίες της και έχει μάθει να αντέχει στις πληγές που του προξενούν η κακία, οι φοβίες και τα σφάλματα των άλλων. Μην με ρωτήσετε πάντως πώς τα καταφέρνει. Αυτή είναι μια απάντηση που ο καθένας πρέπει να βρει για τον εαυτό και εγώ τουλάχιστον βρίσκομαι ακόμη στο ψάξιμο.

3/6/12

υπό το φως κάποιου φεγγαριού..


Άκου, άκου! Το κομμάτι μας δεν είναι αυτό που ακούγεται από το πιάνο; Ποιος παίζει; Εγώ έχω σταματήσει εδώ και καιρό. Δεν το πλησιάζω πια. Το φοβάμαι. Δεν θέλει να το αγγίζω.

Έχω ακόμη κλειστά τα μάτια μου, ξέρεις. Θυμάσαι τότε που μου το είχες ζητήσει; Να τα κλείσω για λίγο; Να'ξερες μονάχα πόσο με είχες κάνει να χαρώ. Νόμιζα πως μου είχες ετοιμάσει μια έκπληξη που δεν ήθελες να δω πριν την ετοιμάσεις. Και τα έκλεισα. Πόσο αφελής..

Σιωπή. Από τότε δεν ακούω τίποτα. Ούτε τα βήματά σου, ούτε καν την ανάσα σου. Και είμαι βυθισμένη σε ένα ατελείωτο σκοτάδι. Απλώνω τα χέρια στο έρεβος να σε ψάξω, να σε πιάσω. Σου φωνάζω. Ρωτάω εάν ήρθε η ώρα να ανοίξω πάλι τα μάτια μου. Απάντηση όμως δεν παίρνω. Σιωπή αδυσώπητη...

Όμως τώρα ακούγεται το κομμάτι μας. Εσύ παίζεις; Σου μιλάω και δεν μου απαντάς. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες που χορεύαμε αγκαλιασμένοι κάτω από την πανσέληνο. Σήμερα, αγάπη μου, έχει πάλι πανσέληνο. Λαχταρώ την αγκαλιά σου, το άρωμά σου στα μαλλιά μου, το άγγιγμά σου πάνω μου.

Δεν θα τα ανοίξω. Στο υποσχέθηκα εξάλλου. Περιμένω να ακούσω τη φωνή σου. Περιμένω να μου πεις πότε πρέπει να ξανακοιτάξω το φως. Μου έχει μπει μια τρελή ιδέα. Λέει, έφυγες. Με άφησες. Και δεν θα μου φέρεις την έκπληξή μου. Όχι, εσύ δεν κάνεις τέτοια. Σε εμπιστεύομαι, σου είχα πει. Και εσύ μου χαμογέλασες. Σαν να το ήξερες. Όχι, εσύ με αγαπάς. Δεν θα το έκανες ποτέ. Θα έρθεις, θα έρθεις...έτσι; 


Γελάω. Τι χαζή που είμαι. Ανησυχώ χωρίς λόγο. Τι πειράζει λίγο σκοτάδι; Έρχεσαι, είσαι κοντά. Το ξέρω. Αφού παίζεις το τραγούδι μας από το μέσα δωμάτιο. Και παίζεις τόσο όμορφα. Δεν ήξερα πως έπαιζες και εσύ. Δεν μου είχες παίξει ποτέ τίποτα. Δεν πειράζει. Ίσως έτσι ξεκινάει η έκπληξή μου.

Αχ, η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή! Το ξέρω πως έρχεσαι. Και θα είναι όλα υπέροχα. Θα ανοίξω τα μάτια μου, θα δω το όμορφό σου πρόσωπο, θα πέσω στην αγκαλιά σου σαν να μην έχει περάσει ούτε λεπτό και θα δω επιτέλους τι έχεις να μου δείξεις.

Τι όμορφα που παίζεις. Πιο ωραία από εμένα. Σε φώναζα, όμως σταμάτησα πια. Δεν θέλω να σε μπερδέψω, παίζεις τόσο όμορφα. Μάλλον δεν θα με ακούς, ή δεν θα θες να μου απαντήσεις για να μην μπερδευτείς. Θα περιμένω λοιπόν...με τη μουσική σου να γεμίζει την καρδιά μου. Λικνίζομαι στις νότες σου και θυμάμαι τις υπέροχες στιγμές μας.

Ξάφνου όμως...στάσου! Δεν μπορεί! Το πιάνο πάνε δύο χρόνια που το πούλησες...
Όσα και τα χρόνια που είμαι νεκρή...


2/6/12

2η καταπληκτική καλημέρα!

Εντάξει, για δεύτερη φορά έπεσα πάνω σε μια τόσο καταπληκτική εικόνα!
Απολαύστε τη!
!!!Αυτό ακριβώς σκέφτονται, είμαι σίγουρη!!!

Και ένα γλυκό τραγουδάκι...αφιερωμένο στη δεύτερη -επίσημα πλέον- καλοκαιρινή μέρα που ξημερώνει!
Υπάρχει πάντα η ελπίδα, ότι αργά ή γρήγορα θα ξημερώσει...
Να ζεις όπως γράφεις και να γράφεις όπως ζεις, γιατί κάθε μέρα είναι μια άγραφη σελίδα και είναι στο χέρι σου να τη γεμίσεις και φανταστικές περιπέτειες! 
Καλημέρα λοιπόν!

1/6/12

Τα μάγια μιας νυχτιάς...



Υπάρχει μια φιγούρα στη ζωή μου, τυλιγμένη με ένα μυστήριο πέπλο που δεν με αφήνει να δω ξεκάθαρα το πρόσωπό της. Βρίσκεται κοντά μου και προσπαθεί να με αγκαλιάσει. Και εγώ τη διώχνω. Δεν μπορεί να με αγγίξει –δεν την αφήνω. Τον σπρώχνω μακριά γιατί με φοβίζει το τόσο μυστήριο γύρω του. Και εύχομαι να χαθεί στο έρεβος της νύχτας. Και να ξυπνήσω επιτέλους από αυτόν τον εφιάλτη…
Όμως ταυτόχρονα του προσφέρω αυτό το κάτι στο βλέμμα μου, κρύβοντας πίσω του τόσες υποσχέσεις. Ανεκπλήρωτες, χωρίς εκείνος να το ξέρει. Γιατί μονάχα οι υποσχέσεις μου είναι αυτές που τον κρατάνε κοντά μου. Και δεν είμαι διατεθειμένη να τον χάσω. Γιατί αυτός ο εφιάλτης είναι ό,τι έχω από εκείνον, και δεν θέλω να ξυπνήσω. Τι διαστροφή... Τι ματαιότητα!
Αυτό που του δίνω απέχει παρασάγγας από αυτό που θέλει, και όμως, για κάποιον μυστήριο λόγο του αρκεί. Δεν λέει να φύγει από δίπλα μου. Δεν ξέρω εάν με αντέχει, ή απλά νιώθει και εκείνος την ίδια έλξη με εμένα. Τα λόγια υστερούν. Οι λέξεις δεν μπορούν να αποτυπώσουν αυτή την αέναη προσκόλληση του ενός στον άλλο. Σαν δύο κομμάτια από την ίδια ύλη, που περίμεναν να συναντηθούν ολόκληρη τη ζωή τους, και τελικά το πέτυχαν. Αργά για τον ένα, νωρίς για τον άλλο, και όμως, συναντήθηκαν. Ίσως σε κάποια προηγούμενη ζωή να είχανε συγχρονιστεί, ίσως και σε κάποια επόμενη, προλάβουν να βρεθούν την κατάλληλη στιγμή. Σε αυτή τη ζωή όμως ο χρόνος είναι αντιμέτωπός τους και θα'ρθει η ώρα να πληρώσουν το τίμημα της λαθεμένης τους αντάμωσης. 
Όμως κανείς μας δεν ξεχνά. Σε αυτή τη ζωή ζούμε, επειδή μας περιμένουν κάποιες συναντήσεις που αξίζει να τις ζήσουμε. Και αυτό είναι που μας ωθεί να προχωράμε...κάτω από το φως του φεγγαριού....