3/6/12

υπό το φως κάποιου φεγγαριού..


Άκου, άκου! Το κομμάτι μας δεν είναι αυτό που ακούγεται από το πιάνο; Ποιος παίζει; Εγώ έχω σταματήσει εδώ και καιρό. Δεν το πλησιάζω πια. Το φοβάμαι. Δεν θέλει να το αγγίζω.

Έχω ακόμη κλειστά τα μάτια μου, ξέρεις. Θυμάσαι τότε που μου το είχες ζητήσει; Να τα κλείσω για λίγο; Να'ξερες μονάχα πόσο με είχες κάνει να χαρώ. Νόμιζα πως μου είχες ετοιμάσει μια έκπληξη που δεν ήθελες να δω πριν την ετοιμάσεις. Και τα έκλεισα. Πόσο αφελής..

Σιωπή. Από τότε δεν ακούω τίποτα. Ούτε τα βήματά σου, ούτε καν την ανάσα σου. Και είμαι βυθισμένη σε ένα ατελείωτο σκοτάδι. Απλώνω τα χέρια στο έρεβος να σε ψάξω, να σε πιάσω. Σου φωνάζω. Ρωτάω εάν ήρθε η ώρα να ανοίξω πάλι τα μάτια μου. Απάντηση όμως δεν παίρνω. Σιωπή αδυσώπητη...

Όμως τώρα ακούγεται το κομμάτι μας. Εσύ παίζεις; Σου μιλάω και δεν μου απαντάς. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες που χορεύαμε αγκαλιασμένοι κάτω από την πανσέληνο. Σήμερα, αγάπη μου, έχει πάλι πανσέληνο. Λαχταρώ την αγκαλιά σου, το άρωμά σου στα μαλλιά μου, το άγγιγμά σου πάνω μου.

Δεν θα τα ανοίξω. Στο υποσχέθηκα εξάλλου. Περιμένω να ακούσω τη φωνή σου. Περιμένω να μου πεις πότε πρέπει να ξανακοιτάξω το φως. Μου έχει μπει μια τρελή ιδέα. Λέει, έφυγες. Με άφησες. Και δεν θα μου φέρεις την έκπληξή μου. Όχι, εσύ δεν κάνεις τέτοια. Σε εμπιστεύομαι, σου είχα πει. Και εσύ μου χαμογέλασες. Σαν να το ήξερες. Όχι, εσύ με αγαπάς. Δεν θα το έκανες ποτέ. Θα έρθεις, θα έρθεις...έτσι; 


Γελάω. Τι χαζή που είμαι. Ανησυχώ χωρίς λόγο. Τι πειράζει λίγο σκοτάδι; Έρχεσαι, είσαι κοντά. Το ξέρω. Αφού παίζεις το τραγούδι μας από το μέσα δωμάτιο. Και παίζεις τόσο όμορφα. Δεν ήξερα πως έπαιζες και εσύ. Δεν μου είχες παίξει ποτέ τίποτα. Δεν πειράζει. Ίσως έτσι ξεκινάει η έκπληξή μου.

Αχ, η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή! Το ξέρω πως έρχεσαι. Και θα είναι όλα υπέροχα. Θα ανοίξω τα μάτια μου, θα δω το όμορφό σου πρόσωπο, θα πέσω στην αγκαλιά σου σαν να μην έχει περάσει ούτε λεπτό και θα δω επιτέλους τι έχεις να μου δείξεις.

Τι όμορφα που παίζεις. Πιο ωραία από εμένα. Σε φώναζα, όμως σταμάτησα πια. Δεν θέλω να σε μπερδέψω, παίζεις τόσο όμορφα. Μάλλον δεν θα με ακούς, ή δεν θα θες να μου απαντήσεις για να μην μπερδευτείς. Θα περιμένω λοιπόν...με τη μουσική σου να γεμίζει την καρδιά μου. Λικνίζομαι στις νότες σου και θυμάμαι τις υπέροχες στιγμές μας.

Ξάφνου όμως...στάσου! Δεν μπορεί! Το πιάνο πάνε δύο χρόνια που το πούλησες...
Όσα και τα χρόνια που είμαι νεκρή...


16 σχόλια:

  1. Τουλάχιστον έχεις κάποιες όμορφες στιγμές να θυμάσαι. Δυστυχώς, έτσι είναι τα πράγματα- κρατάμε τα όμορφα και προχωράμε. Αλλιώς, αλλιώς δε θέλω να ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παντού υπάρχει ομορφιά...αν και μερικές φορές είναι δύσκολο να το θυμόμαστε...
      (:

      Διαγραφή
  2. Πολύ όμορφο αλλά μελαγχολικό. :/
    Μου έφερε στο μυαλό τη Σονάτα του Σεληνόφωτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ ευχαριστώ. Μόνο που σου θύμισε Beethoven με συγκινείς!
      (:

      Διαγραφή
  3. http://www.youtube.com/watch?v=AxfAW08ZwFc&feature=related

    αυτο ειχα στο νου μου οσο σε διαβαζα και κάτι στιχους του Ρίτσου.
    Κριμα που βγήκε απο τις εξετασεις, ειναι ομορφη η αναλυση του. Αλλά μάλλον θα το έχεις διαβασει!

    υγ: μολις τελειωσα το σχολιο και ειδα οτι και η La Rom απο πανω λεει τα ιδια !:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο και εσύ γλυκούλα; Όντως το έχω διαβάσει! Και έχω επιχειρήσει να παίξω στο πιάνο και το κομμάτι -αλλά μάταια..(έκανα 3 χρόνια και το συγκεκριμένο είναι για το λιγότερο 10 τουλάχιστον :Ρ)
      Αλλά με συγκινείτε πραγματικά! (:

      Διαγραφή
  4. τι όμορφο:')

    με συγκίνησε τόσο..μου θύμισε τόσα..
    πονάω.και προσπαθώ να ξεχάσω..
    ας ελπίσουμε πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα έχω ξεχάσει τα πάντα.
    για πάντα.

    Καλό σου μεσημέριιι~
    =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο βίαια εισβάλλουν οι σκέψεις ώρες ώρες...εκεί που κάθεσαι ήρεμα, χωρίς να σε ρωτήσουν...και απόψε έχει και πανσέληνο...
      Καλό μεσημέρι και ευχαριστώ! (:

      Διαγραφή
  5. "Ξάφνου όμως...στάσου! Δεν μπορεί! Το πιάνο πάνε δύο χρόνια που το πούλησες...
    Όσα και τα χρόνια που είμαι νεκρή..."
    με δάκρυα στα μάτια πάλι με άφησες.. όσο και αν πονάνε οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας μένει τελικά και δε θέλουμε, δεν μπορούμε να τις αποβάλουμε..
    στα καλύτερα που θα έρθουν..αν έρθουν δηλαδή ποτέ. βασικά αν τα αφήσουμε εμείς να έρθουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι αναμνήσεις κάνουν κακό...Ιδίως οι όμορφες...γιατί είναι απλά αναμνήσεις...
      τι να κάνουμε όμως...έτσι είναι η ζωή υποθέτω...

      Διαγραφή
  6. christinaki μου αυτές οι αναμνήσεις που στοιχειώνουν την ζωή όποιου αγάπησε πολύ!
    στιγμές, εικόνες, μελωδίες , αγγίγματα ... όλα αυτά που μένουν μέσα στο μυαλό και δεν φεύγουν ούτε με λοβοτομή!

    μελαγχολικό το κειμενό σου, όμως τόσο τόσο πολύ ζωντανό!!!

    σε φιλώ πολύ , να χαμογελάς ακόμα και με τις αναμνήσεις, ότι κι αν είναι αυτές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο δίκιο έχεις..σε όλα! (:
      Ένα γλυκό φιλί και από εμένα!

      Διαγραφή
  7. Τόσος πόνος......
    Τόση μελαγχολία...
    Ανοιξε τα μάτια!
    Ο χρόνος περνά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δεν θα είμαστε νεότεροι από όσο είμαστε τώρα..περνά και δεν γυρίζει πίσω..!
      Πρέπει να τον εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο είναι η αλήθεια...
      Σε φιλώ σερενάτα μου (:

      Διαγραφή
  8. Μελαγχολικά όμορφη ιστορία...Τι πειράζει λίγο σκοτάδι;
    Μπράβο σου Χριστίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

χμμ...