31/7/12

The youngest, the foolest...

Εντάξει, σιγά που θα κρατιόμουν να μην γράψω μέχρι να φύγω. Αλλά υπόσχομαι, είναι η τελευταία ανάρτηση πριν τις διακοπές μου. Εξάλλου σε μερικές ώρες θα είμαι πολύ μακριά από την όμορφη Αθήνα..


Έχετε κάτσει να σκεφτείτε ποτέ πόσο αθώα ήταν όλα όταν ήμασταν μικρά παιδιά; Όταν το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν πώς θα γελάσουμε, με ποια κούκλα ή με ποιο αυτοκινητάκι θα παίξουμε; Όταν ο δικός μας μικρός κόσμος ήταν υπέροχος και ξέγνοιαστος; Θυμάστε άραγε αυτή τη στιγμή που όλα άλλαξαν; Εγώ δεν μπορώ. Βλέπω μόνο τις επενέργειές της. Θυμάμαι το παρελθόν και βλέπω το παρόν και καταλαβαίνω πως τίποτα δεν είναι όπως πρώτα. Και ούτε μπορεί να γίνει ξανά. Ίσως έχω ξεχάσει τον τρόπο. Και δεν υπάρχει κάποιος να μου τον θυμίσει. Θλιβερή η συνειδητοποίηση μα έτσι έχουν τα πράγματα. 
Ξέρετε, με ρώτησαν εάν θα άλλαζα το παρελθόν μου ως αντάλλαγμα για την αθωότητα. Ξέρετε πόσο ήθελα να πω ναι; Ξέρετε πόσο μου λείπει αυτή η ευτυχία; Γιατί τότε ήμουν ευτυχισμένη. Δεν ξέρω πως, ίσως πια δεν μπορώ να καταλάβω τον τρόπο. Ίσως έφταιγε πως τότε δεν την έψαχνα, δεν την κυνηγούσα. Την άφηνα να με βρει εκείνη. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Τόσο που και εγώ η ίδια δεν το πιστεύω. 
Όχι όμως. Στην ερώτηση θα απαντούσα όχι. Δεν θα άλλαζα στιγμή από το παρελθόν, γιατί έτσι θα άλλαζε και το παρόν μου. Έστω και ένα δευτερόλεπτο να ήταν διαφορετικό, μια συνάντηση, μια λέξη, όλα θα ήταν διαφορετικά τώρα. Ίσως να ήμουν λιγάκι πιο χαρούμενη, λιγάκι πιο αθώα... Μα θα ζούσα στο ψέμα και η συνειδητοποίηση -που πάντα αναπόδραστα έρχεται αργά ή γρήγορα- θα ήταν δυσκολότερη. 
Γι'αυτό, για να μην μισήσω κάποια γεγονότα στη ζωή μου, μου μένει απλά να πω ευχαριστώ. Ευχαριστώ που τα έζησα, γιατί εάν φτάσω σε σημείο να νιώσω μίσος, τότε θα έχει χαθεί κάθε ίχνος της παλιάς αθωότητας...και αυτό δεν θα το αφήσω να συμβεί...
Η αγάπη φίλοι μου, η αγάπη πρέπει να γεμίζει τις καρδιές μας. Τουλάχιστον αυτό το πίστευα και τότε, το πιστεύω και τώρα.
Μην φτάσετε σε σημείο να πείτε 'σε μισώ'. Θα γίνετε χειρότεροι από το άτομο που θα μισήσετε, και δεν του αξίζει, ούτε και σε εσάς... Μην μετανιώνετε, δεν μπορεί όλα να είναι τυχαία... Κάποιος λόγος θα υπάρχει, και για τον πόνο και για όλα... Ελπίζω τουλάχιστον.
Όμως αν χάσουμε και την αγάπη τότε δεν μας αξίζει ίχνος ευτυχίας...
Και όμως, γιατί νιώθω τόσο απέραντα τυφλή;
Κάτι δεν μπορώ να δω, και νιώθω πως είναι πολύ σημαντικό για να το αγνοώ...


Καλό καλοκαίρι προς το παρόν.
Εις το επανιδείν!
Να περάσετε υπέροχα, και υπό το φως της πανσελήνου την Πέμπτη, κάντε μια ευχή για όλα τα όνειρά σας. Μην τα αφήνετε γιατί θα σας αφήσουν μια μέρα και αυτά...
Σας φιλώ γλυκά.


3 σχόλια:

  1. Χριστινάκι η ξεγνοιασιά των παιδικών χρόνων πολλές φορές μας λείπει, όμως μεγαλώνουμε και αλλάζουμε... Αυτό δε σημαίνει πως δε μπορείς να βρεις ξανά συναισθήματα ίδιας ομορφιάς και πως δε μπορείς να ζεις ρομαντικά. Συμφωνώ ότι η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι ότι σημαντικότερο και ότι το μίσος δεν ωφελεί και δεν αξίζει. Διαφωνώ ότι δεν πρέπει να μετανιώνουμε για τίποτα γιατί αυτό μας αποτρέπει από την ουσιαστική κατανόηση και αποδοχή των λαθών μας. Επίσης αν μου συμβεί κάτι κακό προσωπικά δε μπορώ να πω με τίποτα ευχαριστώ! Μάλλον θα αρχίσω τα "γαλλικά". Πολύ όμορφο το κείμενό σου!
    Υ.Γ. Για ποια Αθήνα μιλάς; Εγώ αυτή που ξέρω δεν είναι και πολύ όμορφη , όπως τη χαρακτηρίζεις!;)Επειδή αρχίζω να γίνομαι κακός δε θα γράψω άλλα!
    Υ.Γ. Θα τα πούμε! Καλό ταξίδι! Πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι Χριστινάκι!
    Εχεις δίκιο.
    Κι εγώ θυμάμαι το 'πριν' και το 'μετά'.
    Ημουν ευτυχισμένη, αθώα, όλα ήταν απλά και εύκολα.
    Δε θυμάμαι ΠΟΤΕ άλλαξαν!
    Δε θυμάμαι τι συνέβη...δε θυμάμαι τη στιγμή...
    Θυμάμαι μόνο την υπέροχη εκείνη εποχή που δε θα γυρίσει ποτέ πίσω...
    Καλό μήνα γλυκιά μου:)
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλές διακοπές

    από την πυρακτωμένη ΑΘήνα που είναι υπέροχη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

χμμ...