29/8/12

Λάθος εποχή - Μαρία Δασκαλάκη

Τα καλοκαίρια σ’ ερωτεύομαι ξανά
Κυλώ πάνω σου σα μια στάλα αρμύρας όταν βγαίνεις απ’ τη θάλασσα
Σβήνω απ’ την άμμο όλα τα χνάρια,
να ξεχάσουμε από πού ήρθαμε
Βλέπω μαζί σου το φεγγάρι
Τρέμει μαζί μας η νύχτα
Η θάλασσα κάτω απ’ την πανσέληνο του Αυγούστου
Ο κόλπος του Μεραμπέλου την αγκαλιάζει
Χάνεσαι μέσα μου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο
Μου αφήνεις τόσα σημάδια με το άγγιγμά σου
κι άλλα τόσα χωρίς καν να μ’ ακουμπήσεις
Η βραδινή αύρα ανατριχιάζει τις ψυχές μας
Το πιο γλυκό όνειρο μιας καλοκαιρινής νύχτας

Τους χειμώνες σ’ αγαπώ ξανά
Σε ψάχνω στην άκρη κάθε ουράνιου τόξου,
σαν να ήσουν θησαυρός
Αιθάλη στο μυαλό μου ο καπνός της απουσίας
κι η βροχή έσβησε πια τα χνάρια σου
Δεν ξέρω πού πηγαίνεις…
Σε ψάχνω στα σημάδια μου,
μα δε σε βρίσκω πια
Σπαράζω κάθε απομεσήμερο
κι από τη σιγουριά τρέχω για να ξεφύγω
Με τυλίγουν οι αμφιβολίες,
όπως δε με τυλίγεις πια εσύ
Έρωτες που κυλούν όπως οι στάλες της βροχής στα νοτισμένα μου τζάμια
Έρωτες που χάνονται όπως οι στάλες της βροχής στις λίμνες των δρόμων

Κι αν κάθε μέρα επιμένω να πληγώνω τη μνήμη μου χαράζοντας κάτι
…τι να πω…
ίσως είναι που ποτέ δεν μπόρεσα να συνηθίσω αυτή την εναλλαγή των εποχών
ίσως είναι που ποτέ δεν καταφέραμε να κυλήσουμε μαζί…

26/8/12

Τα μαργαριτάρια της κυρίας είναι ψεύτικα.
Ολόκληρη η κυρία είναι ψεύτικη.
Ολόκληρη η κυρία είναι φτιαγμένη από ψέμματα.
Τα χείλη μου...μήπως δεν είναι αρκετά κόκκινα τα χείλη μου;
Τα χείλη μιας κυρίας πρέπει να είναι κατακόκκινα. Φωτιά.
Τα ψέμματα μιας κυρίας πρέπει να είναι κατακόκκινα.
Τώρα; Είναι καλύτερα τώρα, δεν είναι;
Έλα, έλα να σου πω τι θα κάνουμε.
Θα παίξουμε ένα ζευγάρι. Ένα οποιοδήποτε ζευγάρι.
Εγώ θα είμαι η γυναίκα και εσύ ο άντρας. 
Και θα μ' αγαπάς και θα σ' αγαπώ.
Θα σε θέλω πολύ.

~Η Σαμάνθα και ο Μαξ στο βυθό της ασφάλτου


25/8/12

Ερωτικό - Μ. Χατζιδάκις

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Eίτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου

Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα

αχ αυτός ο Σολωμός..

Από τους πιο γλυκούς στίχους που έχουν γραφεί ποτέ για γυναίκα.. 

Μικρός προφήτης έριξε σε Κορασιά τα μάτια,
και στους κρυφούς του λογισμούς, χαρά γιομάτους, είπε:
"Κι αν για τα πόδια σου, Καλή, κι αν για την κεφαλή σου,
κρίνους ο λίθος έβγανε, χρυσό στεφάν' ο ήλιος
δώρο δεν έχουνε για Σε, και για το μέσα πλούτος.
Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος !"
~ Δ.Σολωμός, Εις Φραγκισκα Φραίζερ


23/8/12

Κλείτος Κύρου - Κάτι που έμεινε

Η ώριμη στιγμή του χωρισμού
Μας πρόφτασε βιαστικά
Φορέσαμε κι οι δυο από ένα χαμόγελο
Ελέγχαμε τις χειρονομίες μας
Και ξεφυλλίζαμε
Τις μέρες που θα 'ρθουν
Βέβαια
Ήταν άσχημο να το συλλογιστώ
Πως τα χέρια μου
Δεν θα τύλιγαν πια
Τις γραμμές του κορμιού της
Άνοιξε την τσάντα
Και μου επέστρεψε δυο βιβλία
Ένα κίτρινο πουκάμισο
Και μιαν αλυσίδα
Λοιπόν
Τώρα δεν έχω πια τίποτα δικό σου
Και συ νομίζω δεν έχεις τίποτα δικό μου
Δεν απάντησα
Μου έσφιξε τα χέρια
Κι απομακρύνθηκε

Δεν έχεις πια τίποτε δικό μου
Κι όμως
Τη θύμησή της
Τη δίπλωσα προσεχτικά
Και την κρατώ ακόμα

Από τη συλλογή Αναζήτηση – Αναμνήσεις μιας αμφίβολης εποχής(1949)

19/8/12

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα - Κ.Καρυωτάκης - Σ.Γιαννάτου

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή,λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ'ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα'λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις,τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό..
~Κ.Καρυωτάκης

18/8/12

Και το για πάντα χάθηκε στη ματαιότητα...για πάντα.

          Την ημέρα μες τη σκέψη της και τη νύχτα στο όνειρό της. Ποτέ της δεν τον ξέχασε. 
Εκείνος την παρακαλεί, της φωνάζει να έρθει κοντά του και η φωνή του αντηχεί στο κενό της απουσίας της. Δεν τον ακούει. Δεν θέλει πια να ανασαίνουν τον ίδιο αέρα. Κουράστηκε να ελπίζει και να εμμένει στο ελάχιστο που της προσφέρει μονάχα όποτε θέλει αυτός.
'Θα φύγω' του είχε πει κάποτε. Εκείνος όμως γέλασε. Δεν την πίστεψε. 'Για πάντα μαζί' του είχε υποσχεθεί άλλοτε εκείνη και θυμόταν αυτή τη μακρινή υπόσχεση. Δεν μπορούσε να φύγει, όχι. Δεν πρόκειται να τον άφηνε. Πάντα ξαναγυρνούσε αργά ή γρήγορα. Πριν καν προλάβει να την αναζητήσει.
          Και αυτή τη φορά θα γυρνούσε. Φυσικά και θα γυρνούσε. Δεν χωράει αμφιβολία. Όμως, πού είναι; Γιατί αργεί; Γιατί οι φωνές του δεν παίρνουν απάντηση; Όχι όχι, θα γυρίσει. Πάντα γυρίζει.. 
          Πόσος καιρός έχει περάσει; Μήνες; Χρόνια; Εκείνη είναι ακόμη μακριά. Αργοπεθαίνει μακριά του γιατί ανασαίνει έναν αέρα δηλητηριασμένο μα αρνείται πεισματικά να γυρίσει στο αντίδοτό της.
'Έτσι είναι οι αγάπες, θα είναι για πάντα νομίζουμε.. Σ'αγαπώ, μα κάποιες αγάπες δεν είναι γραφτό να ζούνε μαζί...Να το θυμάσαι, όμως, εγώ θα σ'αγαπώ για πάντα και ας μην με πίστεψες ποτέ όταν στο έλεγα.. και ας μην κατάλαβες ποτέ τι εννοούσα. 
          Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια στο γράμμα που του έστειλε. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που έμαθε νέα της... 
          Και μετάνιωσε, πόσο μετάνιωσε και πόσο μετάνιωνε από τότε και έπειτα. Μετάνιωνε που δεν μπόρεσε ποτέ του να καταλάβει... μέχρι που ήταν πολύ αργά... Και το για πάντα χάθηκε στη ματαιότητα...για πάντα.

15/8/12

Νύχτες λευκές, νύχτες ζοφερές..

          Τη νύχτα που ησυχάζει η πλάση, τη νύχτα που τα πάντα ηρεμούν, που σβήνουν τα φώτα, τότε είναι που ξυπνούν τα πιο μεγάλα όνειρα. Τότε, υπό το φως των αστεριών ξεπηδούν από τις ψυχές των ανθρώπων οι μεγαλύτεροι πόθοι. Τότε, μες την ησυχία της νυχτιάς, αντηχούν στους ουρανούς οι φωνές των ανθρώπων που παρακαλούν, που ουρλιάζουν από τον πόνο της στέρησης αυτού που τόσο επιθυμούν και που δεν μπορούν πια να κρύβουν τον αστέρευτο πόθο τους. Ζόφος στις καρδιές τους, μα παλεύουν σε μια χαμένη μάχη και ελπίζουν. Ελπίζουν πως κάποια μέρα θα βρουν τη χαμένη τους ευτυχία. Θα μάθουν να χαμογελούν. Θα απαλλαγούν από τον πόνο που έχει φωλιάσει στις καρδιές τους.
          Μα εν τέλει πρέπει; Ίσως δεν μπορούμε να αγαπούμε δίχως πόνο. Δεν ξέρουμε πώς αλλιώς, δεν γνωρίζουμε άλλη αγάπη. Ζητάμε απεγνωσμένα τον πόνο για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε. Ανεπίγνωστα άραγε; Σίγουρα δίχως να δεχόμαστε ονειδισμούς. Δεν τους αντέχουμε. Συθέμελα υποφέρουμε και όμως υπομένουμε τον πόνο αυτό. Αρεσκόμαστε να παραδινόμαστε στα όνειρα σε σημείο έξης. Σαν να επιζητούμε ναρκωτικό, επιμένουμε να επιζητούμε και το αδύνατο και να ανασάνουμε μια ανάσα από το όνειρο που ξέρουμε πως ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί. 
          Σημαδεύουμε παραδείσους στον κόσμο μα αγνοούμε πως όσο και αν τους κηρύττουμε, όσο και αν δίνουμε όλο μας το είναι στην αναζήτησή τους, εν τέλει κανείς δεν μας εγγυάται την ύπαρξή τους. Μα εμείς ακάθεκτοι συνεχίζουμε τη μάταιη αναζήτησή μας. Ελπίζουμε και γινόμαστε δέσμιοι αυτής της μάταιης ελπίδας. Ελπίζουμε και τα όνειρά μας αντί να μας απελευθερώνουν, γίνονται βαριές, σιδερένιες αλυσίδες που σφίγγουν μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. 
          Τόσες ελπίδες, τόσα όνειρα, τόσες επιθυμίες. Μονάχα τη νύχτα που οι σκέψεις βίαια εισβάλουν από παντού μπορούμε να αγγίξουμε τη συνειδητοποιήση. Ανεπαίσθητο όμως το άγγιγμά μας. Γιατί δεν βλέπουμε; Γιατί εμμένουμε στο ψέμα; Στο ίδιο αυτό ψέμα που έχει ριζώσει βαθιά μες τις ψυχές μας και σαν δίχτυ μας έχει εγκλωβίσει μέσα του. Όμως γιατί δεν βλέπουμε πως κοντεύει να μας πνίξει; Η νύχτα φταίει άραγε που νομίζουμε πως μας προστατεύει, ενώ αυτό μας σκοτώνει αργά και καρτερικά; Τι αφελείς που είμαστε και τι δειλοί. 
          Ξέρω πια τι φταίει. Ξέρω ποια αλήθεια κρύβεται στις ψυχές των ανθρώπων. Ο φόβος. Αχ πόσο φοβάται ο άνθρωπος να απαγκιστρωθεί από αυτό το δίχτυ. Πόσο φοβάται να εγκαταλείψει τις σταθερές του. Πόσο φοβάται να απαρνηθεί τη συνήθεια και περισσότερο πόσο φοβάται να αποδεχτεί πως αυτή η συνήθεια τον σκοτώνει. Αυτή είναι η αλήθεια. Ποιος όμως δεν γεμίζει θλίψη όταν βλέπει την άγνοια μπρος την αλήθεια αυτή; Είναι σκληρό να είσαι ένας με ανοιχτά τα μάτια στο σκοτάδι ανάμεσα σε τόσους που πεισματικά τα κρατούν ερμητικά κλειστά.. Οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται να καταλάβουν. 
          Φόβος, φόβος όμως παντού. Φόβος μέσα σε τόσους να αντικρίσουν την αλήθεια, μα φόβος και σε εσένα που την έχεις δει και ξέρεις πως στη ζωή πια θα πορεύεσαι μόνος... 
Γιατί η αθωότητα και η άγνοιά σου έχει πια ανεπιστρεπτί χαθεί... 
Σώπασε. Δεν μένει πια κάτι άλλο να ειπωθεί... 
Πες μονάχα δυνατά 'σ'αγαπώ μοναξιά' γιατί πρέπει πια να συνηθίσεις την αέναη παρουσία της δίπλα σου... πες το, και ας είναι ψέμα... 

11/8/12

Η επιστροφή της άσωτης κόρης...

Και πάλιν ερχόμενη... καλημερίζω τους άπαντες! Πώς μου είστε; Ελπίζω να περνάτε υπέροχα!
Επέστρεψα δριμύτερη από μια μαγική εβδομάδα στο Ηράκλειο της Κρήτης -που μου λείπει αφάνταστα και θέλω να ξαναπάω όσο το δυνατόν συντομότερα, μην πω να πάω να μετοικήσω κιόλας- πέρασα από Θεσσαλονίκη, πήγα στο εξοχικό μου κοντά στον Όλυμπο -από όπου σας γράφω τώρα υπό το φως του φεγγαριού και την ψύχρα του βοριά αλλά και της βροχής που μας βασανίζει εδώ και δύο μέρες, στερώντας μου τα μπάνια- πετάχτηκα αυθημερόν στο χωριό της μαμάς μου και επέστρεψα ξανά σήμερα στο βροχερό εξοχικό... 

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν λοιδορώ μετά βδελυγμίας όχι μόνο το αισχρό κάρμα μου -δεν έκανε τίποτα το βραχιολάκι που μου έπλεξε στην παραλία ένας Τζαμαϊκανός- αλλά και την ώρα και τη στιγμή που μπήκα στο αεροπλάνο που με πήρε μακριά από το στολίδι του Μινωικού πολιτισμού που λέγεται Κρήτη. Η επενέργειές της βέβαια είναι ακόμη εμφανέστατες σε σημείο να μην το πιστεύω... Με το που έφτασα Θεσσαλονίκη και είπα να κάνω βόλτα στην Αριστοτέλους φτάνοντας μέχρι τα Λαδάδικα, τσουπ! Μπροστά μου κρητικό ταβερνείο εν ονόματι 'Αθιβολή'*. 
(*σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως η λέξη 'αθιβολή' είναι της κρητικής διαλέκτου και σημαίνει σκέψη, συλλογισμός συνήθως για κάποιο πρόσωπο που έχει φύγει..)
Πώς να ξεφύγει επομένως και η δική μου αθιβολή από το νησί; Πάει, τελείωσε. Εάν ποτέ παντρευτώ -που προς το παρόν το απεύχομαι- Κρητικό θα πάω. Παύω όμως τις φιλοφρονήσεις προς τους μαυροφορεμένους λεβέντες γιατί καταντώ εμμονική. (σημείωση, έναν παππούλη με μαύρη παραδοσιακή φορεσιά δεν είδα και στενοχωρήθηκα, αλλά όπως με πληροφόρησε ένας φίλος Ηρακλειώτης -ονόματα δεν λέμε, πρόσωπα δεν θίγουμε- το Ηράκλειο, όπως διαπίστωσα καθ' όλη την παραμονή μου εκεί, είναι κάτι σαν μικρή Αθήνα. Ούτε χωριό, ούτε πόλη, κάτι ενδιάμεσο μα σε καμία περίπτωση όσο γραφικό είναι το Ρέθυμνο ή τα Χανιά, στα οποία δεν πρόλαβα να πάω, μα από του χρόνου με το καλό θα τα γυρίσω και τα δύο..

Τι άλλο να σας πω για τις διακοπές μου; Προς το παρόν καθετί άξιο να αναφερθεί αφορά την Κρήτη, μα φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική πλέκοντας αενάως το εγκώμιό της, γι'αυτό θα είμαι όσο πιο σύντομη και περιεκτική μπορώ. 

Πήγα στους τάφους του Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκη. Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να μην πάω. Από τη δεύτερη κιόλας μέρα στο νησί, με πήγε ο προαναφερθείς φίλος και μου έδειξε τα κατατόπια και τις ατραξιόν του Ηρακλείου. Τις επόμενες μέρες φυσικά, πριν βγω τη βόλτα μου και μιας και ο Τάφος βρισκόταν ανάμεσα στο σπίτι που έμενα και στο κέντρο οπότε για να πας μέχρι τα Λιοντάρια και γενικά στις πλατείες περνούσες από εκεί, δεν έχασα την ευκαιρία να δω πώς είναι το Ηράκλειο από εκεί ψηλά και το απόγευμα αλλά και το βράδυ -το βράδυ είναι άκρως ρομαντικά την ώρα του ηλιοβασιλέματος... - αλλά και να αφήσω λίγα λουλούδια και ένα κομμάτι χαρτί με μερικές λέξεις στους δύο τάφους. Μαγεία, απλή μαγεία... 
Τώρα καταλαβαίνω έναν άλλο φίλο που προσπαθούσε να μου περιγράψει το συναίσθημα που θα μου γεννούσε αυτό το μέρος. Έπρεπε να το νιώσω εγώ η ίδια για να καταλάβω...
Όπως έπρεπε να χαθώ και να περιπλανηθώ μέσα στα σοκάκια της πόλης για να νιώσω όπως ένιωθαν οι πάλαι ποτέ ντόπιοι κρητικοί κάποια εποχή του μακρινού παρελθόντος... 

Εν τέλει βέβαια, βρέθηκα ανάμεσα στα τόσα μέρη και στον Κούλε! Τι είναι όμως αυτός ο Κούλες θα ρωτήσετε.. Ερχόμενος με πλοίο θα αντικρίσεις με το που μπαίνεις στο λιμάνι ένα πέτρινο κάστρο χτισμένο παρά θιν' αλός. Γενικά ολόκληρη η πόλη είναι περιτοιχισμένη από βενετσιάνικα τείχη που κρατούσαν τον εχθρό έξω και προστάτευαν την πόλη. Προς το λιμάνι λοιπόν υπήρχε και ένα κάστρο, το οποίο όπως με πληροφόρησαν, με πολλές όμως επιφυλάξεις, κάποτε ήταν και ανοιχτό και μπορούσες να μπεις. Εγώ βέβαια όταν πήγα ήταν αρκετά αργά, οπότε και να ήθελα ή και να ήταν ανοιχτό στον κόσμο, το λιγότερο τρελή θα με νομίζανε εάν έψαχνα πως να μπω στις 3 το πρωί... 

Δεν πειράζει όμως, έχω αφήσει πάμπολλες εκκρεμότητες στη νησί για του χρόνου. Να πιω καφέ με έναν γλυκύτατο παπά και τυπικό Κρητικό, που προσφέρθηκε να με κατατοπίσει για να γνωρίσω το νησί και να μου προτείνει πού να πάω για βόλτα, να πάω ένα μπουκέτο λουλούδια σε μια υπέροχη γιαγιούλα -που ελπίζω να θυμάμαι πού μένει του χρόνου- και που από ότι κατάλαβα μένει μόνη της γιατί ο άντρας της δεν ζει πια και να επισκεφτώ ίσως ένα από τα πιο υπέροχα μαγαζιά του Ηρακλείου, ένα Βιβλιοπωλείο που λέγεται 'Ποίηση' και ο ιδιοκτήτης του πουλάει μονάχα βιβλία ποίησης. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και εάν πάτε, στείλτε τους χαιρετισμούς μου στον κύριο Νίκο από τη Χριστίνα που πήρε το Μονόγραμμα, της αρέσει ο Καρυωτάκης, ο Λειβαδίτης αλλά και ο Σκαρίμπας... Δεν ξέρω βέβαια αν θα με θυμάται ο άνθρωπος αλλά τέλος πάντων. Όπως και να έχει βρίσκεται δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείο στο δρόμο πριν στρίψετε δεξιά για την είσοδό του. Δεν μπορεί, θα το δείτε..

Και φυσικά του χρόνου πρέπει να πάω στο χωριό όπου υπάρχει το Μουσείο του Καζαντζάκη. Το ξέρατε πως είχε σπίτι στο Ηράκλειο -με πληροφόρησε ένας φίλος περί αυτού γι'αυτό δεν είμαι και 100% σίγουρη, μα εκείνος ήταν- , το οποίο το γκρέμισαν για να φτιάξουν δεν ξέρω και εγώ τι έτσι ανενδοίαστα χωρίς να λογαριάσουν πως γκρεμίζουν ταυτόχρονα και ένα κομμάτι πολιτισμού; Εκεί οι λατρεμένοι Ηρακλειώτες με στενοχώρησαν λίγο, μα τι να κάνουμε, ουδείς αλάθητος.. 

Αυτά περί Κρήτης. Είδατε; Εκτός του ότι είμαι φλύαρη και εάν δεν βάλω τελεία θα συνεχίσω να περιγράφω τις μέρες μου εσαεί, σας μπέρδεψα με τη σειρά των γεγονότων -πρέπει να κόψω να γράφω συνειρμικά- και ξέχασα να πω παραπάνω πως την ερχόμενη Δευτέρα θα πάω να ακούσω τον Ψαραντώνη στο Κάστρο του Πλαταμώνα που έρχεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ολύμπου. Θα σας κρατώ ενήμερους και θα σας πω εντυπώσεις την επόμενη εβδομάδα!

Ευχηθείτε μου επιτέλους να σταματήσει να βρέχει γιατί με έχει εκνευρίσει απίστευτα ο Δίας που με κάνει να χάνω τα μπάνια μου και εγώ θα σας ευχηθώ να περνάτε υπέροχα, να γίνετε σοκολατί και να νιώσετε όσο πιο ελεύθεροι μπορείτε μέχρι να τελειώσει το καλοκαίρι -είμαι έτοιμη να πω καλό χειμώνα γιατί αυτί τη στιγμή είμαι στο κρεβάτι μου σκεπασμένη, μα όχι, δεν θα μιζεριάσουμε από τώρα! 

Μια υπέροχη καληνυχτοκαλημέρα σε όλους!
Ακούστε και αυτό το καταπληκτικό ποίημα του Ελύτη που το μελοποιήσανε δύο αδέρφια -νομίζω- που θα τραγουδήσουν και στο Κηποθέατρο του Ηρακλείου... αχ να μην είμαι εκεί να πάω... Αρχικά τη μελοποίηση του Μονογράμματος άκουσα και τους λάτρεψα, μα δεν μπορώ για κάποιο λόγο να το ανεβάσω... Παρόλα αυτά η Πάτμος δεν υστερεί σε τίποτα μπρος το Μονόγραμμα!  Υ.γ. Εν κρυπτώ και παραβύστω έχω αφήσει και εγώ το στίγμα μου κάπου στο Ηράκλειο, μα ίσως πιο πολύ το ίδιο σε εμένα, μαζί με μια ευχή για νίκη έναντι της λησμονιάς, μια παράκληση σε μια γυναίκα που μονάχα αυτή θα καταλάβαινε, ένα ενώτιον, έναν πόθο, ένα όνειρο απατηλό που πνέει τα λοίσθια και κοντεύει να χαθεί και μια σφραγισμένη εξομολόγηση μιας αθώας μα περασμένης εποχής...  Κοινώς, εάν έμενα λίγο περισσότερο δεν ξέρω πόσο μεγάλη θα ήταν η λίστα μου!  Πάει, το βλέπω να μετακομίζω μόνιμα και να δηλώνω και πρώτη επιλογή το Ρέθυμνο -εντάξει, δεν ξέρω εάν είμαι έτοιμη να αποχωριστώ την Αθήνα, ξαναμιλάμε σε 8 μήνες.  Να περνάτε μαγικά! Εις το επανιδείν!  Α! Ιδού και οι Τάφοι!